89. Vluchten in de armen van Poetin (1/2)

Actualiteit - Klokkenluiders - Eerlijk en integer

Cynisch over de mensheid

Zoals algemeen bekend is voormalig medewerker van de Amerikaanse veiligheidsdiensten CIA en NSA Edward Snowden momenteel op de vlucht voor de Verenigde Staten die hem willen veroordelen (ik schreef hier bijna “vermoorden” wat waarschijnlijk niet ver benevens de waarheid is),  omdat hij onlangs bekend heeft gemaakt dat deze diensten hun burgers afluisteren via het omvangrijke spionageprogramma PRISM.

Afgelopen week heeft de Amerikaanse klokkenluider tijdelijk asiel aangevraagd in Rusland. Als deze wordt goedgekeurd, kan Snowden daar minimaal een jaar verblijven. Behalve in Rusland zou Snowden ook terecht kunnen in Midden- of Zuid-Amerika waar Nicaragua, Venezuela en Bolivia hem asiel hebben aangeboden.

Om verschillende redenen word ik weer cynisch over de mensheid als ik het nieuws over Edward Snowden volg. Ten eerste weet ik vrijwel zeker dat Edward Snowden, kijkend naar een eventuele veroordeling, beter een moord had kunnen plegen in zijn land dan zijn medeburgers te waarschuwen dat hun overheid hen als een echte “Big Brother” in de gaten houdt en men (nog) minder privacy heeft dan men denkt.
Wie misstanden van de Amerikaanse overheid openbaar maakt, kan er (wat betreft diezelfde overheid: letterlijk graag!) gif op innemen dat hij een moeilijke tijd tegemoet gaat, om maar een understatement te gebruiken. Afhankelijk van wat je openbaar hebt gemaakt, kan ik me zelfs voorstellen dat je je leven niet zeker meer bent. Of kijk ik misschien teveel films?

 

Voordeel van de twijfel

Meest opvallend aan de hele ophef vind ik de vraag wat er nou precies zo opzienbarend is aan Snowden’s onthullingen. Hoe naïef ik soms ook kan zijn, ben ik toch niet zo naïef om te denken dat ik als burger ervan uit mag gaan dat mijn gangen op de sociale media door geen enkele autoriteit worden gevolgd of nagetrokken. Zeker in de Verenigde Staten van na 9/11 mag je als Amerikaans burger zulke praktijken toch juist verwachten.

Ik zou ook cynisch kunnen zijn over de werkelijke motieven van Snowden. Eenvoudigweg omdat ik ervan overtuigd ben dat er ook klokkenluiders zullen zijn die zich profileren als altruïstische held maar in feite alleen maar uit zijn op aandacht en roem.
Vooralsnog geef ik Snowden echter het voordeel van de twijfel en beschouw ik hem als een integere klokkenluider die puur uit gewetenswroeging zich genoodzaakt voelde om in het belang van de Amerikaanse burger aan de bel te trekken. Wat hem in mijn ogen een echte held zou maken, omdat ik wel waardering kan opbrengen voor een Amerikaanse burger met zoveel lef dat hij het durft op te nemen tegen zijn eigen overheid. En dat alles enkel om te strijden voor meer open- en eerlijkheid; prachtig!

 

The enemy of my enmey is my friend-mentaliteit

Waar ik als Snowden echter het meest moeite mee zou hebben in zijn situatie is de cynische constatering dat de hulp uit hoeken komt waarvan je je kunt afvragen of je daar nou zo blij mee moet zijn.
Natuurlijk is het fijn dat Rusland en een paar Latijns-Amerikaanse landen bereid zijn om je asiel te verlenen. Maar als ik in mijn strijd voor meer open-, eerlijk- en rechtvaardigheid mezelf genoodzaakt zie om te vluchten in de armen van een mijnheer Vladimir Poetin dan zou ik me toch eens flink achter de oren krabben en me serieus afvragen of ik wel zo goed bezig ben.

Zeker als je daarbij bedenkt dat Latijns-Amerika je enige alternatief is. Ik zou me dan net een nazi voelen die aan het eind van de Tweede Wereldoorlog opgelucht constateert dat er in Zuid-Amerika nog genoeg boeven aan de macht zijn die uit bewondering voor Adolf Hitler je met open armen ontvangen in hun land. Ondanks dat ik besef dat de huidige leiders in Latijns-Amerika over het algemeen democratisch verkozen zijn en dus niet vergeleken mogen worden met de dictators van decennia geleden. Maar dat de scheidslijn tussen democratisch leider en dictator daar veel dunner is dan hier, is geen gewaagde uitspraak.

Hoe zou Edward Snowden zich nou voelen: als een held of als een opgejaagde crimineel die het geluk heeft door partners-in-crime en/of mensen met een “the enemy of my enemy (de VS) is my friend”-mentaliteit gedekt te worden?

Mijn God, ik zie mezelf als Edward Snowden al praten met een begripvolle Poetin die verontwaardigd reageert op mijn onthullingen over afluisterpraktijken in de Verenigde Staten. Ik denk dat als Poetin de banden van het gesprek later afluistert hij er hartelijk om zal lachen.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Foto: Tonko

 

88. De comeback van de wolf

Actualiteit -  Dieren - Filosofie

Vrees van alle dieren op aarde de mens het meest

Tussen alle ellende in het nieuws zit er af en toe iets bij waar ik echt blij van word: de wolf is terug in Nederland. Helaas was mijn blijdschap van korte duur. Niet zozeer omdat het beest eenmaal in Nederland aangekomen meteen leek te zijn doodgereden door een automobilist die de wolf een eenmalige les leerde: vrees van alle dieren op aarde de mens altijd het meest. Maar vooral omdat inmiddels het vermoeden is gerezen dat het hier gaat om een practical joke van Oost-Europeanen die de dode wolf bij wijze van grap langs de weg zouden hebben neergelegd.

Ik vraag me af wie de humor hiervan inziet. Een Geert Wilders vermoedelijk niet, want die zal met dit nieuws ongetwijfeld zijn beeld bevestigd zien dat alle Oost-Europeanen oplichters zijn (uitgezonderd zijn eigen vrouw dan mag ik hopen). Maar de VVD bewijst dat er meer domme politici rondlopen: de partij liet al snel weten dat als er binnenkort in Nederland wolven komen wonen er serieus moet worden overwogen om deze dieren af te schieten. Wellicht dat ze bang zijn voor krassen op hun BMW of zo.

 

Geloven in sprookjes

Wolven zijn echter schuwe dieren en hebben sinds hun terugkeer in buurland Duitsland nog geen mens aangevallen. Mensen hebben nog altijd meer te vrezen van bijtgrage honden en vooral van het gevaarlijkste ras ter wereld dat deze bijtertjes op de wereld heeft gezet: het eigen mensenras (zie column 12).
Blijkbaar zijn VVD’ers meer geneigd om sprookjes te geloven dan bijvoorbeeld hun PvdA-collega’s die geen problemen hebben met een terugkeer van de wolf. Met dank aan traditionele sprookjes als Roodkapje en De Wolf en de zeven geitjes heeft de wolf tenslotte (onterecht) een zeer negatief imago verworven.

 

Een negatief imago kan dodelijk zijn voor een dier

Een negatief imago kan letterlijk dodelijk zijn voor een dier. Zo vraag ik me wel eens af of de wereldberoemde regisseur Steven Spielberg spijt zal hebben van het maken van zijn kaskraker “Jaws” (1975). 
Want behalve dat Spielberg verantwoordelijk is voor het maken van diverse wereldberoemde films als “E.T.” en “Schindler’s List” is hij door “Jaws” - hoe onbedoeld en indirect dan ook - tevens medeverantwoordelijk voor de moord op vele honderden miljoenen haaien.
Sinds “Jaws” de haai het negatieve imago meegaf als bloeddorstige killer is het haaienbestand niet toevallig met zeventig procent afgenomen. Terwijl kenners weten dat van de vierhonderd haaiensoorten hooguit één procent gevaarlijk kan zijn voor de mens. Waar in 2011 een record aantal van twaalf mensen door haaien werd gedood, is de wraak van de mens zoet: naar schatting worden jaarlijks honderd miljoen (!) haaien door mensen omgebracht. De witte Jaws-haai behoort inmiddels tot een van de meest bedreigde diersoorten ter wereld. 

Naschrift: in een interview in 2022 met de BBC heeft Spielberg inderdaad aangegeven dat hij het betreurt dat zijn film zo'n negatieve impact heeft gehad op de haaienpopulatie.

 

Dat alles in de natuur een functie heeft is een misvatting

Natuurlijk kun je je net als de Nederlandse filosoof Bas Haring in zijn boek “Plastic Panda’s” (2011) afvragen of het nou zo erg is dat bepaalde dieren uitsterven. Ook cabaretier Herman Finkers heeft zo zijn bedenkingen: “Het aantal bedreigde diersoorten neemt hand over hand toe. Er is zelfs sprake van een enorme plaag.”
Haring kan best een punt hebben in zijn standpunt dat het een grote misvatting is dat alles in de natuur een functie heeft en het er dus niet voor niets zal zijn. En tja, als hij gelijk heeft dan is dat wel een heel wijdverbreide misvatting. Kijk alleen al naar al die miljarden religieuze en spirituele mensen die van mening zijn dat hun eigen soort héél bijzonder en uniek is en dat ze dus wel met een functie, reden en/of doel op de wereld moeten zijn gezet.
Zelf geloof ik daar overigens niet in. In mijn visie bestaat het leven voor het grootste deel gewoon uit willekeur, geluk en pech. Maar de meeste mensen zullen deze visie alleen al uit zelfbescherming nooit kunnen en willen accepteren, omdat het natuurlijk een hele beangstigende gedachte is dat het leven op zich compleet zinloos is. De voorkeur geven aan een leven waarin - in meer of mindere mate - krampachtig wordt gezocht naar een bepaalde orde, logica én zin, vind ik dan ook niet zo vreemd (zie ook column 52).

In dit opzicht kan ik dus met de gedachtegang van Haring mee dat er in de natuur soms dingen zijn simpelweg omdat ze er zijn en niet omdat ze een bepaald nut zouden hebben. Dat hierdoor volgens de filosoof dan ook diverse diersoorten “gerust” kunnen uitsterven zonder dat dit ernstige gevolgen heeft voor het ecosysteem, betwijfel ik echter. En wel om de eenvoudige reden dat ecosystemen heel complex zijn. Hierdoor kunnen de gevolgen van het uitsterven van een bepaald diersoort op het eerste oog niet waarneembaar zijn, maar op de langere termijn wel. Bijvoorbeeld door factoren die indirect invloed uitoefenen, maar waar totaal niet aan gedacht is. 

 

Twee redenen waarom uitsterven diersoorten wel erg is

Waar ik zeker met Bas Haring over van mening verschil is de vraag of we het uitsterven van diersoorten zo erg moeten vinden. In tegenstelling tot Haring vind ik dat wel degelijk verschrikkelijk en wel om twee redenen.
Ten eerste omdat ik ervan walg dat de mens haar superieure positie op deze aarde meent te moeten gebruiken en misbruiken om vanuit puur egoïstische motieven en zonder enkele noodzaak natuur en dier(soorten) te gaan vernietigen en uit te roeien. Dieren (en planten en natuur) hebben evenveel bestaansrecht als mensen, punt.
Daarnaast was de wolf veel eerder in Europa - en dus ook in Nederland - dan de mens. En niet zo'n klein beetje eerder ook. Noem dit maar het recht van de eerste! Daar waar de eerste wolven al miljoenen jaren geleden hier aankwamen tijdens het Pleistoceen, verschenen de eerste moderne mensen (Homo sapiens) pas zo'n 50.000 jaar geleden.   
Hoe willekeurig het leven ook mag zijn, heeft er in de natuur altijd een bepaald evenwicht bestaan dat in feite alleen maar door de mens dramatisch is verstoord. En dat vind ik een kwade en kwalijke zaak.
De tweede reden is - over het ego gesproken - een esthetische reden: ik heb iets met dieren en vind bijvoorbeeld haaien, tijgers en wolven zulke prachtige beesten dat ik het doodzonde zou vinden als die er op een dag niet meer zouden zijn.
De vraag over een eventueel nut van deze dieren vind ik hierbij irrelevant. Het is een puur esthetische kwestie en ik ben de eerste die toegeeft dat dit ontzettend oppervlakkig en subjectief is. Als variant op de Calvé Pindakaas reclame "Ik vind het gewoon lekker" kan ik er niet veel meer van maken dan: ik vind (bepaalde) dieren gewoon mooi. 
Dat mensen meer empathie voelen voor charismatische diersoorten die als schattig, mooi of aaibaar worden gezien, is overigens een bekend fenomeen. Ook dáárin ben ik helaas niet uniek. Om die reden worden dieren als panda's, dolfijnen en tijgers natuurlijk ook veel eerder gebruikt in campagnes van natuurbeschermingsorganisaties dan minder aantrekkelijke diersoorten als reptielen, insecten of vissen. Wat wel een groot probleem is, aangezien er onder de minder aantrekkelijke dieren soorten zitten die essentieel zijn voor ecosystemen en die dus veel meer aandacht verdienen, zoals bijvoorbeeld bijen, mieren, gieren, steuren, kikkers en padden.

Ik kijk uit naar de comeback van de wolf in Nederland. Sinds de opmars van de wolf in Duitsland de afgelopen decennia is het niet meer de vraag of hij komt, maar wanneer. Elke keer als ik de Donald Duck lees, blijkt weer hoe pro-wolf ik ben: ik blijf de hoop hebben dat Midas op een dag eindelijk die irritante Knor en zijn broertjes te pakken krijgt. De VVD heeft vast wel suggesties hoe.

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!

Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

De grote boze wolf Midas (foto Tonko uit de Donald Duck)

 

87. Tijd is prioriteit

Privé - Liefde/Vriendschap - Actief/Passief

 

Selectief lui en laks

Ik heb een luie en lakse kant maar naarmate ik ouder word, raak ik steeds meer gerustgesteld: ik ben lang niet de enige. Wel zou ik het selectief lui en laks willen noemen: hoe minder iets me interesseert, hoe passiever ik word. Al zal dat voor (vrijwel) iedereen gelden. Wie altijd lui en laks is, kan volgens mij nooit iets leuk vinden aangezien ik ervan uit ga dat een mens nooit te lui is om iets te doen wat hij echt leuk vindt.
Maar bij mij speelt nog een andere factor een belangrijke rol in het veroorzaken van passief gedrag: mijn gemoedstoestand. Hoe slechter ik me voel, hoe minder ik doe.
Mijn ex-zwager had ooit een depressieve vriendin die thuis twee vuilniszakken vol ongeopende post bleek te hebben. Ik kan me daar wel iets bij voorstellen. Je zit niet lekker in je vel en waarom zou je dan dat beetje energie wat je nog in je hebt steken in allerlei vervelende, negatieve klusjes als het betalen van rekeningen en zo? Dat je met zulke struisvogelpolitiek alleen maar je problemen vergroot waardoor je nog depressiever raakt en in een negatieve spiraal belandt, is rationeel misschien simpel te beredeneren. Maar in hoeverre een depressief persoon nog in staat is om rationeel te denken, is een heel ander verhaal.

 

Gruwelijke hekel aan Inside the Box

Toch heb ik gelukkig ook nog wel een andere kant: als iets me interesseert en mijn gemoedstoestand staat het toe dan kan ik op mijn tijd ook nog wel eens iets actief initiëren (ongetwijfeld een pleonasme: ooit gehoord van passief initiëren?).
Zo heb ik de afgelopen jaren een Filosofiegroep opgericht en via LinkedIn een groep voor Outside the Box-denkers met creatieve ideeën.
Aan de term "outside the box" heb ik inmiddels overigens een gruwelijke hekel gekregen sinds dit als mode'woord' de top tien is binnengestormd van meest irritant taalgebruik bij managers. Opeens schijnt Jan en alleman opeens te menen dat hij/zij Outside the Box denkt terwijl als ze de precieze betekenis ervan zouden kennen ze zouden beseffen dat hun conformistisch trendvolgersgedrag nou juist zo typerend is voor het binnen de doos denken. Met al die drukte buiten de doos zou ik me nu juist weer veel meer thuis voelen in een Inside the Box-groep.
Tot slot heb ik vorig jaar ook nog een HSP-vriendengroep trachten te formeren, waarover ik al eerder schreef (zie column 18).

 

Te druk is onzinnige drogreden

Het meest verrassende van het proces van het oprichten en beheren van deze groepen was dat het veel moeilijker bleek te zijn dan ik dacht.
Hoofdreden: veel mensen blijken dermate passief te zijn dat ze niet of nauwelijks op communicatieboodschappen reageren waardoor je als initiator continu overal achteraan moet zitten om de boel op gang te krijgen en te houden. Wat me daarbij vooral verbaast, is dat het om volwassen mensen gaat die geheel uit vrije wil aan zo’n groep meedoen en er dus bewust voor hebben gekozen. Dat ik niet of laat reageer op mails vanuit sportclubs van mijn kinderen of op mails van mijn ex-vrouw valt misschien niet goed te praten, maar dat vind ik zelf toch nog altijd iets anders dan als ik me zo zou gedragen tegenover een groep waarvoor ik mezelf heb aangemeld.
Fascinerend is te bedenken wat er achter dat passieve gedrag van deze mensen zit. Een simpele verklaring zou kunnen zijn dat het aan mij en mijn onvermogen om mensen te motiveren ligt. Dat kan. Maar toch zou het naar mijn mening een beetje vreemd zijn als de motivatie van een groepslid bepaald zou moeten worden door de motivatietechnieken van de groepsleider. Intrinsieke motivatie zou toch altijd meer de drijfveer moeten zijn dan extrinsieke motivatie lijkt mij.
Als men naar de werkelijke beweegredenen zou doorvragen, zou de eindconclusie wel eens nóg simpeler kunnen zijn: men heeft het gewoon te druk. Ondanks dat we dit argument allemaal wel eens in meer of mindere mate gebruiken, vind ik het eigenlijk een onzinnige drogreden. Ik kan me wat dat betreft heel goed vinden in de wijze uitspraak “Tijd is prioriteit”.

 

Alles draait om prioriteiten stellen

Niemand op deze wereld heeft het zo druk dat hij bijvoorbeeld nooit een paar minuten van zijn tijd kan missen om een mailtje te beantwoorden of iemand terug te bellen. Ook president Obama zit wel eens thuis op de bank voor de televisie of slaat met wat vrienden een balletje af op de golfbaan. Het draait natuurlijk allemaal gewoon om prioriteiten stellen.
Als iemand tegen je zegt dat hij het te druk had om je terug te bellen, zegt hij in feite: “Ik had van alles te doen en in de vrije tijd die overbleef vond ik andere zaken belangrijker en/of leuker dan jou terug te bellen.” En ja, dat kan ook voortkomen uit simpele lui- en laksheid. Je hebt gewoon geen zin om te reageren, je schuift het even opzij en voordat je het weet, komt van het uitstellen ook nog eens afstellen.
Op deze wijze ben ik de afgelopen decennia diverse vrienden kwijt geraakt. Zo lui en laks als ik kan zijn, zo trouw ben dan wel weer ik op het gebied van vriendschappen, maar zo koppig ben ik ook: als ik degene ben die de laatste contactpoging(en) heeft gedaan, dan blijf ik daar niet mee doorgaan en houdt het op een dag op. Want vriendschappen moeten wel van twee kanten komen.
Hoe geruststellend de constatering ook is dat er veel meer mensen zijn met een luie en passieve kant, is het tegelijkertijd ook jammer om te zien hoe ver onze prioriteiten soms uit elkaar kunnen liggen. Maar dat is een kwestie van accepteren en het leven nemen zoals het komt. Bovendien leert een andere wijze les ons dat alle nadelen ook weer hun voordelen hebben. Ook wat luiheid betreft: “Ik heb een zelfmoordenaar gekend die uit pure luiheid een natuurlijke dood is gestorven.” (journalist Hans van Straten 1923-2004).

 

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

86. Een meester in zelfoverschatting

Actualiteit - Politiek/Macht - Dictators - WOII

De man van de bunga-bunga feestjes

“Rare jongens die Romeinen” riep Obelix al meer dan tweeduizend jaar geleden. Tenminste dat zou hij best gezegd kunnen hebben als hij, net als Julius Caesar (de gezworen vijand van Asterix en Obelix), echt had bestaan.
Nu denk ik hetzelfde over de nazaten van het eens zo glorieuze Romeinse Rijk: de Italianen. Met dank aan hun Julius Caesar van de laatste decennia: Silvio Berlusconi. Tenminste zo zou hij maar al te graag gezien worden, maar ik vrees voor Berlusconi dat hij toch meer de geschiedenisboeken in zal gaan als de man van de bunga-bunga-feestjes, de corruptie en het machtsmisbruik dan als de man van de Julius Caesar-achtige daden en overwinningen. Al moet worden benadrukt dat Caesar natuurlijk ook bepaald geen lieverdje was.

 

Hoe vergankelijk roem kan zijn

Nee, als Berlusconi mij dan toch aan iemand doet denken uit de Italiaanse geschiedenis dan is dat toch meer aan zijn eigen grote voorbeeld: Benito Mussolini. Al kan de nog steeds immens populaire Berlusconi er gerust op zijn dat hij niet zo zal eindigen als de Italiaanse fascist en dictator die aan het eind van zijn carrière nog maar weinig populariteit genoot.

Mussolini en zijn maîtresse werden op 28 april 1945, twee dagen voor de zelfmoord van Adolf en Eva, doodgeschoten door Italiaanse partizanen waarna hun lichamen aan de voeten werden opgehangen aan een balk bij een benzinestation ("Shell helpt") op het Piazzale Loreto-plein in Milaan. De details over wat de woedende menigte vervolgens met de lijken deed, zal ik de lezer besparen. Maar het was in elk geval een gedenkwaardig voorbeeld van hoe vergankelijk roem kan zijn.

 

Ein Klotz am Bein

Net als Berlusconi nu was Mussolini in zijn tijd een meester in zelfoverschatting. Iets waar Adolf Hitler tot zijn grote ontzetting in de loop van de Tweede Wereldoorlog ook achter zou komen.
Mijn God, wat moet die arme Adolf zich hebben doodgeërgerd aan zijn voormalig idool die achter zijn militair uniformpje en pedante, theatrale gebaren en gekke bekkentrekkerij werkelijk geen enkele kwaliteit bleek te bezitten. “Ein Klotz am Bein” (een blok aan zijn been) zal Hitler ongetwijfeld meerdere keren over Mussolini hebben verzucht.
Schrale troost voor Mussolini is dat hij de führer in elk geval op één punt overtrof, jawel: zelfoverschatting. Een prestatie die, kijkend naar de toch ook niet bepaald onbescheiden Hitler, geen geringe prestatie mag worden genoemd.

 

Hoeveel keer levenslang moet je krijgen voor écht levenslang?

Dat Berlusconi ondanks zijn criminele gedrag tot zijn dood toe buiten de gevangenis zal blijven, is eveneens geen geringe prestatie. Daar zal zijn prachtige doch inhoudsloze veroordeling tot zeven jaar cel verder niets aan veranderen.

Ten eerste leven we helaas in een tijd dat in de juridische wereld geen enkele gerechtelijke uitspraak letterlijk kan worden genomen. Zo weten we allemaal al lang dat wie tot tien jaar cel wordt veroordeeld gemiddeld na een jaar of zes weer vrij rondloopt en dat levenslang meestal helemaal geen levenslang betekent. Alhoewel Nederland hierop wel weer een positieve uitzondering vormt.
In andere landen kun je echter niet voor niets tien, twintig, dertig keer levenslang krijgen waarbij het heel fijn zou zijn als iemand mij antwoord kan geven op de ietwat rare vraag hoeveel keer je nu precies levenslang moet krijgen om levenslang te krijgen. Dat steeds weer uitrekken en devalueren van grenzen en begrippen doet mij denken aan van die mensen die roepen dat ze zich voor 110 procent zullen inzetten. Jammer denk ik dan, want waarom geef je geen 150 of 200 procent?

 

I rest my case

De tweede reden waarom Berlusconi nooit vast zal komen te zitten, komt omdat hij zo slim is geweest om net als de Bijbelse Jozef tijdens zijn goede, machtige jaren al rekening te houden met eventuele mindere jaren daarna. Met misschien niet zozeer een risico op een vergelijkbare val als Mussolini, maar dan toch zeker wel met een reële kans op juridische aanklachten.
Helaas voor Berlusconi werd in 2009 de eerder door hem als premier ingevoerde wet op (zijn) onschendbaarheid en immuniteit voor juridische vervolging door de hoogste rechters teniet gedaan (zie ook column 9). Maar “gelukkig” staat daar tegenover dat er in Italië sinds 2006 een regel bestaat dat veroordeelden van boven de zeventig jaar niet naar de gevangenis hoeven te gaan, maar hun straf thuis mogen uitzitten. Pikant detail: deze amnestiewet is door Berlsuconi in 2006 ingevoerd. Hij was toen 69 jaar oud. I rest my case...

 

De maffiabaas is dood, lang leve de maffiabaas

Mocht onze vriend Silvio het hoger beroep tegen zijn veroordeling verliezen dan is er voor hem natuurlijk nog geen man overboord. Een straf uitzitten in een van zijn paleizen zal door Berlusconi zelf, laat staan door wie dan ook, als een erge straf worden beschouwd. Bovendien kan hij van daaruit nog probleemloos een nieuwe carrière beginnen. Een carrière waarvoor hij eigenlijk geboren is en waarvoor hij ook al de nodige ervaring heeft: maffiabaas.

James Gandolfini, de acteur die maffiabaas Tony Soprano speelde in de succesvolle maffiaserie The Sopranos, is net begraven. De (nep) maffiabaas is dood, lang leve de (echte) maffiabaas! Ik hoor het Don Corleone Berlusconi zo tegen de rechter zeggen: “I will make you an offer you can’t refuse…” (beroemd citaat uit de film "The Godfather")

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

  

Julius Caesar (uit Asterix & Obelix)

85. Winnen is belangrijker dan rechtvaardigheid

Actualiteit - Rechtspraak - (On)Rechtvaardigheid - Goed/Kwaad 

Publieksgeile en narcistische advocaten

Advocaat Gerard Spong was op televisie druk bezig zijn nieuwe boek "De Breuk" te promoten. Eerst bij DWDD en een dag later bij Sven Kockelmann in het KRO-interviewprogramma “Oog in Oog”.

Ik heb het niet zo op publieksgeile mensen en zeker niet op narcistische advocaten die geen gelegenheid onbenut laten om hun ego nog meer te laten kietelen. Met zijn boek hoopt Spong twee vliegen in één klap te slaan: hij wil iedereen laten zien wat voor fantastische advocaat hij toch is en daarbij verdient hij in een moeite door ook meteen een aardig zakcentje. Altijd handig, want iedere geld beluste advocaat weet inmiddels dat levenslange garantie op het mogen uitoefenen van je beroep niet bestaat.

Guilty as hell

Ik ergerde me dood aan Spong. Niet zozeer vanwege zijn zure uitstraling en pijnlijke ingestudeerde poging om grappig te zijn (“Dokter De Bond, niet James Bond maar De Bond”), maar vooral omdat ik door hem deze doorgedraaide wereld weer eens niet begrijp.
Centraal in het boek staat zijn successtory van de Nuenense Moordzaak waarbij onze held Spong een moordverdachte op vrije voeten heeft weten te krijgen. Omdat Peter R. de Vries deze zaak jaren op de voet heeft gevolgd, zat ook hij aan DWDD-tafel. Volgens De Vries is de verdachte, arts Edwin ten Winkel, duidelijk “guilty as hell” ook al zegt hij dit heel tactvol niet hardop.

 

Manipulatieve leugenaar

Bebe Pãna, de Filippijnse vrouw van Ten Winkel, verdween in 2001. Haar lichaam werd jaren later ingemetseld teruggevonden onder de toiletpot in het huis van zijn tweelingbroer.
Ten Winkel verklaarde dat hij zijn vrouw op een dag dood op bed had aangetroffen. Ze zou volgens hem zelfmoord hebben gepleegd door een plastic zak over haar hoofd te trekken. Iets wat overigens door Peter R. de Vries helemaal niet kan: mensen die dat proberen, raken door de ademnood in paniek en trekken uit een soort overlevingsreflex die zak toch gewoon weer van hun hoofd.

Uit liefde en verdriet kon hij geen afstand van haar nemen en daarom had hij haar eerste begraven in zijn tuin en later overgebracht naar het huis van zijn broer. Omdat van het lichaam van Bebe Pãna weinig meer over was, kon met hulp van verklaringen van door Spong ingeschakelde forensische experts de precieze doodsoorzaak niet meer worden vastgesteld en werd Ten Winkel bij gebrek aan bewijs vrijgesproken.

Pikant detail: een jaar na de verdwijning van Bebe Pãna werd de eveneens Filipijnse kinderoppas Beth Urbi ook dood op bed gevonden in het huis van Ten Winkel. Waaraan zij is overleden is toch de dag van dag vandaag onopgehelderd gebleven (misschien ligt het wel aan het bed?). Waar Spong Ten Winkel omschrijft als een innemend persoon, vertelt De Vries dat hij in zijn 35-jarige carrière vrijwel niemand is tegengekomen die zo’n grote manipulatieve leugenaar was als deze man.

 

De rechtspraak deugt niet

Natuurlijk kun je nu vaststellen dat het de taak van een advocaat is om koste wat het kost zijn cliënt vrij te krijgen en dat Spong dus uitstekend werk heeft geleverd om van een hopeloze zaak een winnende te maken. Maar hier zit dus mijn grootste ergernis. Naar mijn mening deugt de rechtspraak gewoon niet.

In mijn ogen zou het uitgangspunt van rechtspraak moeten zijn om met behulp van zoveel mogelijk feiten (“waarheidsvinding”) te komen tot een oordeel dat leidt tot een rechtvaardige uitspraak.
Dit klinkt logisch, maar ik wil nog een stap verder gaan. Als dat het uitgangspunt is, zouden zowel openbare aanklagers als advocaten deze eigenlijk moeten hanteren. Want laten we eerlijk zijn: geen weldenkend mens, en zeker niet binnen de juridische wereld, zou toch tegen een maatschappij moeten zijn waarin alle veroordeelden een rechtvaardige straf krijgen die passend is bij hun misdaad.
En toch is de realiteit dat advocaten zich niet (hoeven te) bezighouden met waarheidsvinding omdat dat hun taak niet is, terwijl openbare aanklagers dat weliswaar wel behoren te doen maar je je serieus kunt afvragen of dat ook daadwerkelijk altijd gebeurt.

 

Uiteindelijk draait het om ego's

Rechtspraak lijkt soms meer op een wedstrijdje tussen aanklagers en advocaten waarbij de een erop uit is om de verdachte zo hard mogelijk te straffen en de ander tot doel heeft om hem met alle middelen vrij te krijgen, ongeacht de schuld of onschuld van de betrokkene. Winnen lijkt belangrijker dan rechtvaardigheid. 
Uiteindelijk draait het allemaal weer eens om ego’s. Hoe Spong doet en is, heeft werkelijk niets te maken met wat een jurist in mijn ogen zou moeten zijn: iemand die vanuit een idealistisch standpunt zijn steentje wil bijdragen aan rechtvaardige(re) samenleving.
Al ben ik heus niet zo naïef te denken dat rechtenstudenten puur vanuit ideële motieven tot hun studiekeuze zijn gekomen zonder daarbij naar de aantrekkelijke salarissen te hebben gekeken. De vraag of een Bram Moszkowicz jurist is geworden om de wereld te verbeteren of om er zelf beter van te worden, is wat mij betreft dan ook een retorische vraag.

 

Het gaat niet om futiliteiten als waarheid of gerechtigheid

Als een kind zo blij en trots is Spong dat hij door zijn sluwheid zoveel twijfel en verwarring heeft gezaaid bij de rechters dat zij zich gedwongen zagen Ten Winkel vrij te spreken.
Dat zijn cliënt naar alle waarschijnlijkheid zo schuldig is als O.J. Simpson destijds en dat Spong dat zelf ook heus wel weet, deert hem niet. Het gaat Spong niet om futiliteiten als waarheid of gerechtigheid of wie wie zou hebben vermoord. Het gaat hem slechts om vrijspraak van zijn cliënten. Want dan heeft hij gewonnen en weet de hele wereld weer wat voor fantastische advocaat hij is.
Het ergste van alles vind ik nog wel dat de heren Van Nieuwkerk, De Vries en velen met hen enorme bewondering hebben voor dergelijke gewetenloze advocaten. Terwijl ik alleen maar denk: geef mij maar mensen die strijden voor rechtvaardigheid.
Chapeau mijnheer Spong, u heeft -  zoals het ernaar uitziet - een moordenaar op vrije voeten gekregen. Met mensen als u Draait De Wereld gewoon weer Door. Helaas wordt de Wereld er echter geen haar beter van. Integendeel.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

84. Dieper kan een mens niet zinken

Actualiteit en privé - Drama/Tragedie - Scheiden - de Dood

 

Een einde aan verschrikkelijke onzekerheid

Dat de verdwenen broertjes Ruben en Julian na de zelfmoord van hun vader Jeroen Denis hetzelfde lot zou zijn beschoren als de zesjarige tweelingzusjes Alessia en Livia na een vergelijkbaar drama in Zwitserland in 2011, was te verwachten.
“Gelukkig” zijn de lichamen van de broertjes echter wel gevonden en is er voor de familie een einde gekomen aan de verschrikkelijke onzekerheid. Van de tweeling in Zwitserland ontbreekt tot op de dag van vandaag nog elk spoor. Dat ze dood zijn, is wel bekend. Nadat hun vader Matthias Schepp zich voor de trein had geworpen, werd een afscheidsbrief gevonden waarin hij liet weten dat de meisjes niet meer leefden, maar dat ze in elk geval niet hadden geleden. Jeroen Denis had in zijn afscheidsbrief niets los gelaten over het lot van zijn zoons.

 

Not done

Typerend voor deze tijd is dat veel mensen op internet weer een uitgesproken mening hebben over de zaak en precies weten hoe het allemaal zit. Uiteraard zijn inmiddels ook al de eerste complottheorieën verschenen.
Principieel waag ik me niet aan het uitspreken van een oordeel over gebeurtenissen waar ik veel feiten en details niet van ken. Behalve “not done” vind ik dat ook gewoon dom. Wel kan ik deze gebeurtenis aangrijpen om het in het algemeen te hebben over iets dat wél een feit is, namelijk dat bij beide drama’s de scheiding tussen vader en moeder een essentiële rol heeft gespeeld.

 

Vechtscheiding

De afgelopen weken zijn verschillende zaken over het drama in het nieuws gekomen. Jeroen Denis zou onlangs tijdens een rechtszaak te horen hebben gekregen dat zijn omgangsregeling met zijn zoontjes verder zou worden beperkt; het gebroken gezin zou al jarenlang door diverse hulpverleningsinstanties zijn bijgestaan; de Raad voor Kinderbescherming zou kort voor het drama hebben besloten om Ruben en Julian onder toezicht van Bureau Jeugdzorg te stellen en "last but not least" zou Jeroen Denis binnenkort door de politie worden gehoord als verdachte van kindermishandeling.
Wat er feitelijk ook allemaal mag zijn gebeurd, is in elk geval duidelijk dat hier sprake was van een zeer problematische scheiding, ook wel vechtscheiding genoemd.
Ondanks dat ik als gescheiden vader helaas ook de nodige (?) vervelende incidenten met mijn ex-vrouw heb meegemaakt, is die term bij ons gelukkig nooit van toepassing geweest. Met een co-ouderschap zoals wij die hebben, zou dat eenvoudigweg ook nooit hebben gekund. 

Maar toen mijn ex en ik nog bij elkaar waren, zagen wij al vechtscheidingen om ons heen waar de honden geen brood van lusten. Met “geintjes” als wederzijdse beschuldigingen van seksueel misbruik tot aan het laten opsluiten van de ex-partner wegens niet nakomen van alimentatieverplichtingen toe. “Als wij ooit gaan scheiden, doen we dat wel op een normale manier”, wierp ik mijn vrouw toen al profetisch toe. En gelukkig waren we het op dat essentiële punt wél eens.

 

Moeders hebben bij scheidingsrechtszaken streepje voor

Scheidingen kunnen het slechtste in de mens naar boven brengen (zie ook column 80). Helaas werken hierbij juridische of hulpverleningsinstanties soms ook als een lap op een rode stier door de situatie niet goed in te schatten en grote fouten te maken. Zonder daarbij naar welke specifieke zaak dan ook te wijzen, is het in Nederland bijvoorbeeld geen geheim dat in scheidingsrechtszaken moeders een streepje voor hebben ten opzichte van vaders.

Toen mijn vrouw en ik gingen scheiden, zorgde ik meer voor de kinderen dan zij en was de keus tot een co-ouderschap snel en logisch gemaakt. Toch is het veelzeggend dat ik absoluut geen geld had ingezet op een goede afloop als mijn ex-vrouw een rechtszaak tegen me zou hebben aangespannen met als inzet om de kinderen grotendeels bij haar te laten wonen. Alleen al vanwege het simpele gegeven dat zij de moeder van onze kinderen was/is en ik “slechts” de vader zou ik met een 0-1 achterstand zijn begonnen. En dat vind ik heel oneerlijk.

 

Dubbel gestraft

De gemiddelde vader ziet zijn kinderen na een scheiding om de week een weekend en betaalt daarbij ook nog alimentatie. Iets wat op mij persoonlijk als zeer onrechtvaardig overkomt. Je wordt tenslotte dubbel gestraft: én je ziet je kinderen nog maar heel weinig én dat kost je ook nog eens geld.
Natuurlijk zijn er (helaas) genoeg vaders die helemaal niet de behoefte voelen om hun kinderen vaker te zien en zo’n regeling dus prima vinden omdat ze zo bijvoorbeeld alle vrije tijd overhouden voor hun nieuwe vriendin en hobby’s.
En natuurlijk zijn er ook vaders die hiermee akkoord gaan om de eenvoudige reden dat ze door hun drukke baan even geen alternatief zien.
Maar dan nog blijven er zat gewone, liefhebbende vaders over die hun kinderen wel degelijk vaker zouden willen zien en daartoe ook de mogelijkheid hebben, maar die dat niet mogen omdat de moeder de rechter ervan heeft overtuigd dat het voor de kinderen toch echt beter is dat ze vaker bij haar blijven in verband met de (on)rust, de vertrouwde omgeving etc.

 

Wraak

Uitgezonderd die essentiële (extreme) gevallen waarbij de vader daadwerkelijk tekort schiet richting de kinderen en het voor hen dus absoluut noodzakelijk is om altijd of vaker bij moeder te verblijven, draait het hier in feite meestal slechts om één ding: wraak. Niets, werkelijk helemaal niets heeft dit te maken met het belang van de kinderen.
Bij een scheiding met normale, liefhebbende ouders is het altijd in het belang van de kinderen om met beide ouders een goede band op te bouwen door beiden regelmatig te zien. Een sobere omgangsregeling met welke ouder dan ook is naar mijn mening in niemands belang, aangezien het alleen maar het risico op een verhoogde spanning vergroot.

Eerlijke omgangsregeling in belang van de kinderen

Drank maakt meer kapot dan je lief is, maar voor scheidingen geldt door de wraakzuchtige emoties helaas vaak precies hetzelfde. Ik ken teveel verhalen van exen die er alles aan doen om elkaar kapot te maken onder het mom dat ze handelen vanuit het belang van de kinderen. Grote bullshit natuurlijk en dat weten ze zelf ook wel.
De enige manier om dit soort praktijken te voorkomen is te streven naar het tot stand brengen van een eerlijke en rechtvaardige omgangsregeling die écht in het belang van de kinderen (en dus ook de ouders) is.

Geen goed woord

Voor wie nu denkt dat ik met deze column een lans breek voor de Jeroen Denisen en Matthias Schepps in deze wereld maakt een grote vergissing. Voor gefrustreerde, wanhopige, eenzame en suïcidale gescheiden vaders kan ik alle begrip opbrengen; voor vaders die hun kinderen met zich meeslepen in hun val als ultieme wraak richting hun ex heb ik geen goed woord over. Dieper dan dat kan een (gescheiden) mens niet zinken.

Lieve Robin en Julian, rust in vrede.

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

83. Alsof je Jezus door het water ziet zakken...

Actualiteit - Liegen en bedriegen/Hypocrisie - Dictators

Dictators vallen nooit

Afgelopen week kwam Gurbanguly Berdymukhamedov in het nieuws. Wie kent ‘m niet? De dictator van een van die vele landen die topografie op school tegenwoordig zo lastig maken sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie: Turkmenistan. De beste man was tijdens een paardenrace van zijn paard of, beter gezegd, voetstuk gevallen.

Wie zich nu afvraagt of dit nieuws is, maakt een gigantische denkfout. Dictators vallen namelijk nooit. Tenzij het natuurlijk zo bedoeld is, omdat ze bijvoorbeeld een parachutesprong maken waar Felix Baumgartner het van in zijn broek zou doen. Iets wat voor een beetje dictator een fluitje van een cent zou zijn.

De reden waarom dictators niet zomaar vallen is simpel: vallen duidt op een fout en een vorm van imperfectie en aangezien dictators perfect zijn en nooit fouten maken, kunnen ze ook nooit vallen.

 

Iets zien gebeuren wat niet kan

Dat onze Turkmenistaanse vriend desalniettemin iets overkwam dat verdacht veel leek op het vallen van een paard is dan ook een raadsel.
Geluk bij een ongeluk was dat het incident plaatsvond vlak na de finish, die de dictator met zijn paard overigens net als winnaar was gepasseerd. Wat natuurlijk een overbodige opmerking is, want wie heeft ooit een perfect mens niet als winnaar een sportwedstrijd zien verlaten?
Toch moet het voor alle aanwezige onderdanen een vreemde gewaarwording zijn geweest om iets te zien gebeuren wat niet kan.
Het incident vroeg om een snelle actie en zo geschiedde: het stadion werd meteen hermetisch afgesloten en alle bezoekers moesten hun mobieltjes en andere opnameapparatuur afstaan aan het beveiligingspersoneel. Pas nadat alle opnames van het incident-dat-eigenlijk-niet-had-plaatsgevonden gewist waren, konden de bezoekers weer naar huis.
Helaas voor de autoriteiten was daarmee de kous niet af, want er bleek één slimmerd door de mazen van het net te zijn gekropen. Met dank aan die persoon en de falende beveiliging is het filmpje van de vallende dictator inmiddels wereldwijd op internet te bewonderen. Het is te gênant voor woorden: het is alsof je Jezus door het water ziet zakken... 

 

Broodje aap-verhaal

Het doet me denken aan een bekend broodje aap-verhaal over een man die pech krijgt met zijn Rolls Royce. Omdat de plaatselijke monteur geen Rolls Royce-onderdelen heeft, belt de man de Rolls Royce-fabriek. Kort daarna landt er een helikopter waar een zwijgende man uit stapt die de benodigde onderdelen overhandigt en snel weer verdwijnt.
Een paar weken later belt de man de Rolls Royce-fabriek op met de vraag waar de rekening blijft voor de geboden hulp toen hij met zijn Rolls pech had. “Er moet sprake zijn van een misverstand”, krijgt hij te horen. “Rolls Royces hebben nooit pech!” 

 

Wereldrecord vader aller Koreanen

Wat voor geweldige mensen én atleten dictators zijn, liet Kim Jong-il al in 1994 op de golfbaan zien. De inmiddels overleden vader van de huidige Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un nam voor het eerst van zijn leven een golfclub ter hand en vestigde meteen een wereldrecord. Slechts 34 slagen had het dictatortje nodig voor de achttien holes, waarbij hij en passant elf holes-in-one sloeg.
Het is dat “de vader aller Koreanen” geen ambitie had om profgolfer te worden anders zou hij Tiger Woods zeker hebben gedegradeerd tot een simpele beginneling. Gelukkig voor Woods bleef het bij een eenmalig optreden van het genie en wie twijfelt aan dit verhaal moet ik teleurstellen, want maar liefst zeventien veiligheidsmensen waren getuige van deze weergaloze prestatie! 

 

Werkelijkheid en fantasie niet van elkaar kunnen onderscheiden

Het meest fascinerende hieraan vind ik de vraag wat er bij dergelijke gebeurtenissen door het hoofd van zo’n dictator gaat.
Volgens mij kunnen dat twee dingen zijn (of een combinatie ervan). Of hij is dermate psychotisch dat hij werkelijkheid en fantasie niet van elkaar kan onderscheiden en iedereen om hem heen gelooft die hem (letterlijk) de meest fantastische prestaties toedicht. Of hij beseft drommels goed dat het één groot toneelspel is, maar hij geniet met volle teugen van de kick die het geeft om te zien hoeveel macht hij over al die kruiperige, onderdanige hielenlikkers heeft.

Ik heb medelijden met de jockeys die zenuwachtig achter Gurbanguly Berdymukhamedov aan galoppeerden en die goed moesten uitkijken dat ze de dictator niet per ongeluk inhaalden. Dan is een partijtje golf verliezen van een despoot toch een stuk makkelijker.
Rest mij nog één kritische kanttekening bij de mythische prestatie van Kim Jong-il: wat ging er mis op de overige zeven holes? Waarom sloeg hij geen achttien holes-in-one? Misschien wordt het tijd voor de zoon om ook eens een golfbaan te betreden. Eén advies: verbied opnameapparatuur!

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

(deel van) Vlag van Turkmenistan

 

82. Wow, mam, dad: a rifle, thanks Santa!

Actualiteit - Drama/Tragedie - Wapenbeleid VS 

 

Your first rifle

Picture this: Christmas Day, a living room, a cosy warm Fireplace, a happy American family sitting around the Christmas tree. Mom and dad with their son (4) and daughter (1) who are busy opening all the beautiful presents. “WOW, mom, dad: a rifle, thanks Santa!” “Yes my son, Santa Claus thinks at your age you should get your first rifle: Merry Christmas!”

Een halfjaar later: “Vijfjarig jongetje in Kentucky in de Verenigde Staten (VS) schiet tweejarig zusje dood met ‘kindergeweer’”.

 

Peutergevangenissen

“Het ventje had het geweer vorig jaar cadeau gekregen en kon er goed mee overweg.” Ja dat blijkt. Ik vraag me af wat de aanleiding was. Misschien had zijn zusje hem wel gestoord toen hij naar “The Expendables II” of “Saw 5” zat te kijken. Of zat ze te zeuren dat zij nu achter de computer wilde terwijl hij juist heel geconcentreerd “Wargame” aan het spelen was. We weten tenslotte allemaal hoe irritant zusjes kunnen  zijn.
Een geluk bij een ongeluk voor het knulletje is dat de politie dit ook zo zal behandelen: als een ongeluk. De peuter hoeft dus niet bang te zijn voor vervolging. Dat is maar goed ook, want anders krijg je heuse “peutergevangenissen” in de VS wat misschien een leuke zondagavond-documentaire voor SBS6 oplevert maar voor de rest vrij triest is natuurlijk.

Nog geen maand geleden overleed nog een zesjarig jongetje uit New Jersey nadat een vierjarig vriendje hem met een geweer in zijn hoofd had geschoten. De jongetjes bevonden zich op ongeveer vijftien meter van elkaar, wat het beeld lijkt te bevestigen dat de ouders de kindertjes op deze leeftijd behalve schieten ook al vrij aardig gericht schieten leren. Heel cru gezegd had het jongetje meer kans op overleven gehad als ik hem had geprobeerd te raken op die afstand (zie ook column 18).

 

Enough is enough

Het bericht van het doodgeschoten zusje kwam slechts een paar uur na het schrijven van mijn vorige kritische column over de VS in het nieuws.
Hoe ik mijn best ook doe om Amerikanen niet generaliserend als dom te bestempelen, wordt het mij niet bepaald gemakkelijk gemaakt door dit land. Wie een ander woord heeft voor de ouders én de gehele Amerikaanse politiek op (onder andere) dit gebied mag het zeggen, maar ik weet er even geen.
Hoeveel peuters moeten er nog door elkaar worden afgeknald voordat de VS zegt van “Enough is enough!”? Hoeveel schietdrama’s moeten er nog plaatsvinden voordat de Amerikanen gaan bedenken dat als ze zo doorgaan er straks geen God meer overblijft die America nog bereid is te “blessen”?
Over dom gesproken kan ik al raden naar een voor de hand liggend voorstel voor de oplossing van dit probleem vanuit hét bolwerk van de Amerikaanse wapenlobby, de zeer conservatieve en machtige National Rifle Organisation (RFA): “Als dat zusje nou ook gewapend was geweest, had ze zichzelf kunnen verdedigen en was het een stuk beter afgelopen.”
Zoals Asterix zou zeggen als hij de Romeinen met Amerikanen had kunnen vergelijken: “Rare jongens die Amerikanen”. Al zou ik een ander woord dan "raar" gebruiken...

Schiet mij maar lek. Figuurlijk gesproken dan.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie. 

Amerikaans bedrijf Crickett dat wapens voor kinderen verkoopt: My First Rifle. Het roze exemplaar zal wel de meisjesuitvoering zijn, vermoed ik. (foto: internet)

81. Hoe dom kun je zijn

Actualiteit - Liegen en bedriegen/Hypocrisie - Politiek/Macht 

Hypocrisie

Ik heb behoorlijk negatieve associaties met de Verenigde Staten. Ik kan zelfs gerust zeggen dat ik soms echt walg van dat land. Dit betekent echter niet dat ik zo simpel ben om te denken dat daar veel meer slechte mensen wonen dan hier. Dat denk ik tenslotte ook niet van een land als Noord-Korea. En ook al zou dat wel zo zijn, dan nog zal dat meer met onwetendheid en eeuwenlange indoctrinatie en manipulatie vanuit de politiek te maken hebben dan met de slechtheid van hun burgers.
Mijn negatieve associaties met de Verenigde Staten houden ook niet in dat ik nu meteen op internet een handleiding ga zoeken voor het maken van bommen met huis-tuin-en-keuken-materialen. Al zal deze zin waarschijnlijk niet voorkomen dat ik op de zwarte lijst van de Verenigde Staten wordt geplaatst op de dag dat ik een bekende Nederlandse columnist word en zij deze column onder ogen krijgen.
Als je aan mij vraagt wat ik vooral haat aan de Verenigde Staten dan is dat in één woord samen te vatten: hypocrisie.
Prima hoor dat je keihard optreedt tegen mensen die bommen hebben geplaatst waarbij onschuldige mensen zijn omgekomen, waaronder een jongetje van acht jaar oud. Prima dat je zo tegen het kwaad ageert dat je bereid bent een hele stad ervoor stil te leggen en tienduizend politiemannen in de achtervolging zet op een negentienjarige moordenaar. Daar valt heus wel wat voor te zeggen. Tenminste… zo lang als je dat consequent doet. Als een land onverbiddelijk optreedt tegen elk individu dat onschuldige slachtoffers maakt dan kan ik daar wel mee leven.

 

Vast zonder vorm van proces

Maar we praten hier natuurlijk wel over een land dat de laatste weken nog meer in het nieuws kwam dan alleen met hun succesvolle jacht op de twee daders van de bomaanslagen in Boston.
Zo is het momenteel zeer onrustig in het omstreden gevangenenkamp Guantánamo Bay op Cuba. Het kamp dat president Obama tijdens een van zijn verkiezingsbeloftes in 2008 beloofde te gaan sluiten maar dat nu, bijna vijf jaar later, nog steeds bestaat.

Al meer dan 100 van de 166 gevangenen zijn inmiddels in hongerstaking omdat ze de onmenselijke omstandigheden waaronder ze gevangen zitten zat zijn. Velen van hen zitten daar vast zonder aanklacht, zonder vorm van proces en sommigen voor zelfs al meer dan elf jaar (!).

 

Documentaire You don't like the truth

De VPRO zond onlangs de tijdens het IDFA van 2010 met de juryprijs bekroonde documentaire “You don’t like the truth” uit over de verhoring in Guantánamo Bay van de zestienjarige Canadese jongen Omar Khadr.
Khadr werd beschuldigd van moord op een Amerikaanse militair in 2002 in Afghanistan. De Verenigde Staten stonden erop dat de minderjarige Khadr als oorlogsmisdadiger werd berecht, terwijl dit volgens de internationale wetgeving en de Verenigde Naties helemaal niet mag.
Voordat Khadr in Guantánamo Bay terechtkwam, was hij in de Afghaanse stad Bagram al dermate door de Amerikanen lichamelijk en geestelijk gemarteld dat hij bekende wat ze hem maar wilde laten bekennen. Dat er geen enkel bewijs was dat Khadr de Amerikaanse militair had gedood - hij was zwaargewond op het moment dat hij dat gedaan zou moeten hebben - deed niet ter zake. Khadr zit momenteel zijn gevangenisstraf van acht jaar uit.  

 

Documentaire Dirty Wars

Een andere documentaire die het IDFA eind dit jaar gaat vertonen, is “Dirty Wars” van regisseur Richard Rowley over de zoektocht van onderzoeksjournalist Jeremy Scahill naar de gevolgen van de War on Terror voor de VS.

Deze War on Terror werd na 9/11 door president Bush in gang gezet, maar is onder president Obama nog flink geïntensiveerd. De “Kill Lists” met gezochte terroristen worden elk jaar langer en langer en de geheime missies en drone-aanvallen in landen als Afghanistan en Pakistan zijn talrijker dan ooit.

In Nieuwsuur verklaarde Scahill in een gesprek met Twan Huys dat de War on Terror alleen maar averechts werkt. Ondanks dat sommige van de zogenaamde precisie-aanvallen op leiders van terreurgroepen inderdaad “succesvol” zijn, vallen er in dit proces ook regelmatig onschuldige burgerslachtoffers te betreuren waardoor de Verenigde Staten in feite alleen maar een nieuwe generatie vijanden aan het creëren zijn die straks met recht Amerika zal willen aanvallen. Hoe dom kun je zijn.

 

The-enemy-of-my-enemy-is-my friend-mentaliteit

Dat een paar weken geleden ook nog eens een voorstel voor een strenger antecedentenonderzoek voor kopers van wapens door de Amerikaanse Senaat werd afgewezen, is hier haast het vermelden niet meer waard.
Schietdrama’s, de doodstraf, schending van mensenrechten, Guantánamo Bay, War on Terror, kill lists, onschuldige burgerslachtoffers, liegen, bedriegen, hypocrisie, een vreselijke “The enemy of my enemy is my friend”-mentaliteit; sorry, maar zo kijkt deze Westerse en niet gelovige man tegen de Verenigde Staten. Nog een naam om aan jullie zwarte lijst toe te voegen...

God Bless America!

Mijn God, als ik God was, zou ik echt enorm balen om steeds maar weer op die manier in een adem met dat land te worden genoemd.

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

80. Je doet het voor de kinderen!

Privé - Familie/Gezin - TV/Film/Docu - Scheiden 

Typische vrouwenserie

Ik zap, dus ik ben (een man). Tenminste daar probeer ik mezelf van te overtuigen, want een tijdje terug bleef ik tijdens het zappen hangen bij zo’n typische vrouwenserie: “Divorce”. Ik kijk nooit naar series, maar met zo’n titel plus het gegeven dat de serie gaat over drie mannen die middenin een scheiding zitten maar is bedacht door een vrouw (Linda de Mol), raakte ik als gescheiden man toch een beetje nieuwsgierig.
Ik viel meteen middenin een scène die mij bekend voorkwam. Een van de mannen had ruzie met zijn ex-vrouw over de zomervakantie. Zij had zonder te overleggen geboekt voor zes weken bij haar zus in Canada, terwijl hij aangaf recht te hebben op drie weken waarin hij met de kinderen wilde kamperen. Aan het eind van de ruzie verzuchtte de vrouw “Ok, dan vertel ik mijn zus wel dat het niet doorgaat. Zeg jij het tegen de kinderen?” Waarop even later een boze dochter bij haar vader verhaal kwam halen omdat hij haar vakantie had verpest.
Hoe komisch zoiets in een serie ook kan zijn, is het eigenlijk te triest voor woorden dat dergelijke incidenten in het echte leven schering en inslag zijn bij gescheiden stellen.

Maar alle nadelen hebben weer hun voordelen moet de slimme Linda de Mol na haar eigen scheiding gedacht hebben, dus waarom geen serie maken over dit gevoelige onderwerp? Het brengt weer wat geld op in het toch al niet krappe laatje van La Mol en je kunt in een moeite door al je eigen scheidingsperikelen en frustraties van je af schrijven.

Gebrek aan inspiratie zal Linda in elk geval zeker niet gehad hebben. Behalve uit eigen ervaringen kon ze ongetwijfeld ook putten uit die van vele Gooische vriendinnen en vrienden om haar heen. Waaronder ongetwijfeld ook veel gefrustreerde Gooische Vrouwen die in die levensfase zijn beland waarin ze erachter komen dat een rijke man trouwen toch niet het summum is, maar wel garantie biedt op een riante alimentatie. Met vreemdgaan als goed alternatief, waarbij - als je het goed speelt - zowel de financiële als lichamelijke lusten behouden blijven.

 

Meer een opoffering dan een lolletje

Twee jaar geleden wilde mijn ex-vrouw met de kinderen op vakantie naar, jawel, Canada voor een familiereünie. Omdat het zo’n dure reis was, vroeg ze aan mij of ik mee wilde betalen. Toen ik stomverbaasd maar rustig uitbracht dat ik er niet veel voor voelde om als ex-man aan de vakantie van mijn ex-vrouw mee te betalen, reageerde ze zeer geprikkeld. Eén ding moest ik goed begrijpen: “Je doet het niet voor mij, maar voor de kinderen!”  

Vervolgens beet ze me toe dat haar vriendinnen het ook al vreemd vonden dat ik nooit meebetaalde aan haar wintersportvakanties, omdat ik zoiets nooit met de kinderen deed en zij wel. Mijn ex-vrouw is een gepassioneerd skister vanaf haar vierde jaar, terwijl ik ermee begon toen ik haar leerde kennen. Maar ik besefte blijkbaar niet dat de skivakanties met de kinderen voor haar meer een opoffering dan een lolletje betekenden en ze een gebaar van dankbaarheid in de vorm van een financiële vergoeding dus wel op zijn plaats vond.

 

Mijn broek zakte af

Helaas voor mijn ex hield ik voet bij stuk en zei haar dat ik het eerlijk gezegd een belachelijk voorstel vond. “Goed, dan zal ik de kinderen wel zeggen dat we door papa dit jaar niet naar Canada kunnen gaan,”  was haar antwoord.

Mijn broek zakte af en een dag later hing ie opnieuw op mijn knieën toen mijn oudste zoon tegen mij uitviel omdat hij had gehoord waarom de reis naar Canada niet zou doorgaan. Lullig voor mijn zoon reageerde ik mijn woede op hem af door hem toe te snauwen dat mama en papa duidelijk met elkaar hadden afgesproken om na de scheiding zelfstandig en (financieel) compleet onafhankelijk van elkaar verder te leven en dat mama dus verantwoordelijk was voor haar eigen vakantie en niet ik.

 

Communiceren vanuit verstand en niet vanuit gevoel

Scheiden is lijden. Het brengt de meest negatieve emoties in een mens naar boven en je moet verdomd goed uitkijken dat die niet de overhand krijgen want dat levert alleen maar verliezers op waaronder vooral (indien aanwezig) de kinderen.
Al zijn er natuurlijk ook altijd winnaars die ter viering van de zoveelste smerige scheidingsrechtszaak na afloop een lekker geel likeurtje kunnen oplepelen dat dezelfde naam draagt als hun beroep.
Mijn uitgangspunt na mijn scheiding is altijd geweest om naar mijn ex toe te communiceren vanuit mijn verstand en niet vanuit mijn gevoel. Als je dan toch aan het scheiden bent, kun je maar beter meteen beginnen met het uit elkaar halen van deze twee begrippen.

Ondanks dat dit uitgangspunt me veel heeft geholpen, zou ik willen dat ik kon beweren dat dat me altijd is gelukt. Maar dan zou ik liegen. Wel kan ik beweren dat ik nooit tijdens telefoongesprekken met mijn ex de hoorn erop heb gegooid. Bij afwezigheid van een hoorn deed de rode uitknop die truc. Of hoe kinderachtig een mens uit een gevoel van boosheid, teleurstelling, onmacht en irritatie over steeds terugkerende, zinloze patronen kan handelen.
Tientallen columns kan ik over dit onderwerp vol schrijven en dit zal dan ook vast niet de laatste zijn. Mocht Linda de Mol ooit nog inspiratie te kort komen voor het tweede seizoen van Divorce dan kan ze me altijd bellen.

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Foto (van ansichtkaarten): Tonko

79. De perfecte gevangenis: piece of cake!

Actualiteit - Goed/Kwaad - Corruptie

 

Volstrekt normaal

In een gevangenis in Baltimore in de Verenigde Staten heeft bendeleider Tavon White vier bewakers zwanger gemaakt. Zeker dertien vrouwelijke cipiers sliepen met bendeleden en hielpen hen met het naar binnen smokkelen van mobieltjes en drugs. White verklaarde dat er in deze gevangenis niets zonder zijn toestemming gebeurde en dat hij er 16.000 dollar per maand verdiende aan afpersing en smokkel.
Niet voor niets gaat dit om een klein berichtje, want je hoeft maar een willekeurige Amerikaanse gevangenisfilm te zien om te weten dat het in de Verenigde Staten, net als in veel andere landen, volstrekt normaal is dat gevangenen hun criminele praktijken ook binnen de gevangenispoorten voortzetten.

 

Het zal wel weer aan mij liggen

Het komt in mijn leven nogal vaak voor dat ik me een klein jongetje voel dat met grote naïviteit de wereld aanschouwt en zich enorm verbaast over allerlei bizarre zaken die algemeen geaccepteerd lijken te zijn. Het zal wel weer aan mij liggen, denk ik dan.
Noem me simpel, maar ik dacht dus dat gevangenissen bedoeld waren om boeven in op te sluiten met als doel ervoor te zorgen dat ze met onmiddellijke ingang stoppen met hun misdadige praktijken en te voorkomen dat ze nog meer slachtoffers maken.

Maar wellicht heb ik iets gemist en bestaat er een regel die luidt dat dat alleen geldt voor buiten de gevangenis en mogen de boeven binnen gewoon door gaan met hun criminele activiteiten zo lang als ze het maar niet te bont maken of zoiets.

Behalve genoemd doel kun je met een penitentiaire inrichting natuurlijk ook hét ultieme doel nastreven: van de gevangenen betere mensen maken. Maar wellicht is deze ambitie te utopisch, al zullen in mijn Utopia überhaupt geen gevangenissen bestaan.

De directeur van de gevangenis in Baltimore kan in elk geval concluderen dat genoemde doelen voor hem iets te hoog gegrepen waren. Als mijn gevangenen in mijn gevangenis hun tijd zouden doorbrengen met het verrichten van criminele activiteiten en het bezwangeren van cipiers zou ik toch wel een beetje aan mezelf gaan twijfelen en een omscholingscursus overwegen.

 

A piece of cake

Ik vraag me serieus af hoe moeilijk het nou kan zijn om een goed draaiende gevangenis op te zetten.

Je hebt nodig: een gebouw, een groep criminelen, een stel bewakers en een lijst met gevangenisregels waar iedereen zich aan dient te houden.

De eerste regel luidt dat als een gevangene binnenkomt hij zijn spullen inlevert en hij gedurende zijn verblijf - op wat kleren en onschuldige gebruiksgoederen na - geen bezit meer zal hebben. Een beetje overbodig te vermelden dat dit dus inhoudt dat bijvoorbeeld sigaretten, drank, drugs, wapens en geld streng verboden zijn. De gevangenis moet tenslotte geen plek worden waar een crimineel zich thuis waant, want dan schiet het zijn doel voorbij.

Als je vergelijkbare strenge regels hanteert naar de bezoekers toe door ze grondig te fouilleren of, veel beter, alleen contact met een glazen tussenwand ertussen toe te staan dan is er nog steeds niets aan het handje. Selecteer je "last but NOT LEAST" nog goed personeel dat er streng op toeziet dat de regels worden nageleefd dan heb je volgens mij de perfecte gevangenis: a piece of cake!

 

Betrouwbare en integere mensen liggen niet voor het oprapen

Toch gaat het ergens in dit proces gigantisch mis en ieder weldenkend mens weet wel waar dat aan ligt: het eigen (corrupte) personeel.

Dat je gevangenen en hun bezoek niet kunt vertrouwen, spreekt voor zich. Maar zo lang als je goed, integer, betrouwbaar personeel hebt dat behalve de gedetineerden ook de regels streng bewaakt, is dat natuurlijk geen enkel probleem.

Uit het gegeven dat binnen bepaalde gevangenissen door de gedetineerden criminele activiteiten worden uitgevoerd zijn mijns inziens twee conclusies mogelijk: óf goed personeel is moeilijk te krijgen óf goede mensen in het algemeen zijn gewoon (te) schaars.
Hopelijk blijkt het oplossen van het probleem in Baltimore slechts een kwestie te zijn van het verbeteren van het wervingsbeleid. Misschien draaide het allemaal wel om een paar vervelende misverstanden tussen de uitzendbureaus en de aangemelde kandidaten en kon men pas achteraf concluderen dat de kandidaten weliswaar prima voldeden aan functie-eisen als “heeft affiniteit met het gevangeniswezen” en “kan goed met gedetineerden communiceren”, maar bleken ze gewoon wat ongelukkig geformuleerd en geïnterpreteerd.

Waar ik echter meer bang voor ben, is dat betrouwbare en integere mensen die ongevoelig voor corruptie zijn simpelweg niet voor het oprapen liggen. Was het leven maar zo overzichtelijk dat alle bad guys in de gevangenissen zitten en je de cipiers kunt werven uit de resterende good guys buiten. Maar helaas zijn er nog altijd veel meer bad guys buiten dan binnen en komt corruptie op alle niveaus voor. Vraag maar aan Bram Moszkowicz, die ik trouwens ook als cipier voor geen (contant) geld zou vertrouwen.

Ik denk dat ik maar eens lekker ga wegdromen bij een Pippi Langkous-DVD. “Waren alle criminelen maar zoals de boeven van Pippi”, zeg ik altijd tegen mijn kinderen.

 

Boeven: “Je hebt er toch niets op tegen als we je koffer met goudstukken meenemen hè?”
Pippi: “O nee hoor, helemaal niet. En jullie hebben er toch niets op tegen dat ik ‘m weer terugneem hè?”

Geweldig!

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Pippi Langkous en de boeven (foto: internet)

 

78. The mummy is dead

Actualiteit - Politiek/Macht - De Dood - Goed/Kwaad - Filosofie

Ieder mens heeft goede en slechte kanten

Afgelopen week waren er een hoop blije mensen in Engeland. Ten eerste alle winnaars van de “Top Celebrity Death Pool” die hadden gewed dat Margaret Thatcher rond deze tijd zou overlijden. Maar ook veel “gewone” Thatcher-haters schijnen menig champagnekurk tegen het plafond te hebben geschoten.

Ik moet wel ver heen zijn voordat ik de behoefte voel om iemands dood te vieren, maar ik was geen Margaret Thatcher-fan. Al geldt ook hier de zoveelste levensles aan mijn kinderen: ieder mens heeft goede en slechte kanten.

Zo bleek de Iron Lady naar haar directe collega’s toe niet altijd van ijzer te zijn, maar stond ze ook als persoonlijk en attent bekend (net als dat Adolf Hitler overigens ook heel charmant was naar zijn secretaresses, dus wat zegt dat...). Al vraag ik me af of Thatchers kinderen dezelfde ervaring hadden. De oud-premier pleegde bij thuiskomst de naam van dochter Carol nog wel eens te vergeten...

 

Broertje dood aan bescheiden mensen

Grappig is te zien hoe verschillend mensen kunnen denken over een en dezelfde persoon. Wat de een goed aan Thatcher vond, werd door de ander als “pure evil” omschreven.
Het doet mij denken aan de naïviteit waarmee ik vroeger dacht over de termen goed en kwaad. Ik ging er altijd van uit dat deze begrippen een soort van universele betekenis hadden. Waarbij ieder mens van nature wel weet wat goed is en wat slecht. Als in een soort natuurwet zeg maar.
Maar waar ik toen in dit boeiende vraagstuk uit de filosofie dus geneigd was te geloven in het bestaan van een objectief goed en kwaad,  heb ik dat inmiddels al lang niet meer. Wat in de ene cultuur als goed gezien wordt, kan in een andere cultuur juist weer als slecht worden beschouwd én vice versa.
Vroeger dacht ik bijvoorbeeld ook dat ieder weldenkend mens net als ik menselijke kenmerken als “zachtaardig”, “lief”, “bescheiden”, “beleefd”, “vergevingsgezind’, “sociaal” en “eerlijk/integer” als goed en positief beschouwde. Pas later kwam ik er achter dat dat helemaal niet zo is. Lang niet iedereen heeft bij dergelijke woorden dezelfde positieve associaties.
Zo heeft een goede vriend van mij juist een broertje dood aan zachtaardige, bescheiden, eerlijke mensen (kennelijk mag hij mij om andere redenen). Hij ergert zich aan hun softe karakter waarmee ze niets zullen bereiken in het leven.
En van een goede vriendin weet ik dat zij het prettig vindt dat haar man arrogant is, omdat ze daar juist op valt. Iets wat binnen relaties in uiteenlopende varianten natuurlijk vaker voorkomt. Met als uitwassen de vrouwen met narcistische partners die hen mishandelen, maar die ze nooit zullen verlaten omdat ze zich altijd tot hen aangetrokken blijven voelen. De softe hoofdrolspeler in de film “Hufters & Hofdames” (1997) werd hiervoor al door zijn goede vriend gewaarschuwd: vrouwen vallen op hufters en niet op hofdames.

 

Keiharde arrogante bitch

Thatcher was natuurlijk allesbehalve een lieve, bescheiden, vergevingsgezinde vrouw. Zeker in de politiek ben ik het met mijn vriend eens dat je met dergelijke eigenschappen niet ver zult komen. Een betere omschrijving van Thatcher is die van een keiharde, arrogante, rancuneuze bitch die haar vijanden met alle plezier op typisch Britse wijze met de grond gelijk maakte: beleefd, bekakt, retorisch ijzer(!) sterk en met humor. Maar bitch of niet: veel Engelsen liepen weg met Thatcher.

 

Links vs. rechts

Ondanks dat ik het naïeve idee dat iedereen hetzelfde onder goed en kwaad verstaat als ik inmiddels dus al lang kwijt ben, begrijp ik mijn gedachtegang wel. 

Zeker als ik bijvoorbeeld kijk naar een rijtje met de links-rechts tegenstellingen in de politiek. Ook al kunnen bepaalde standpunten van zogenoemde "linkse" en "rechtse" partijen in deze tijd nog wel eens overlappen, dan nog ben ik ervan overtuigd dat er tussen het gedachtegoed van de écht (oorspronkelijke) linkse en rechtse politieke partijen essentiële verschillen zitten. 

Wie bijvoorbeeld kijkt naar het volgende rijtje zal het toch met mij eens zijn dat dit bekende tegenstellingen zijn tussen respectievelijk politiek links en rechts: progressief vs. conservatief, aan anderen denken (altruïsme) vs. aan jezelf denken (egoïsme), gelijkheid vs. ongelijkheid, ontwikkelingshulp vs. defensie, milieu vs. industrie/economie etc.
Mijn wellicht naïeve, idealistische ik kan zich om deze reden nog steeds moeilijk voorstellen dat er rechtse kiezers zijn omdat het voor mij - gechargeerd gezegd - keuzes zijn tussen goed en kwaad. Je kunt tenslotte toch moeilijk alle sociale mensen die opkomen voor de zwakkeren slecht noemen en iedereen die alleen maar aan zichzelf denkt goed?
In mijn ogen valt dit alleen (een soort van) goed te praten als je er gewoon voor uitkomt dat net als in het dierenrijk ook bij de mensheid het recht van de sterkste moet gelden. Waarbij degenen met de beste nature en nurture omstandigheden zullen winnen en overleven, terwijl de rest het onderspit zal delven en sterven. That's how nature works! En ja, hier valt zeker wat voor te zeggen. Maar het is alleen niet de wereld waarin ik zou willen leven...  

 

Bevriend met wrede dictator Pinochet

Terugkomend op Thatcher kan ik zeggen dat hoe genuanceerd ik aan de ene kant ook ben – mijn kinderen vertel ik tot vervelens toe dat een verhaal altijd twee kanten heeft - ik ook een principiële, zwart-wit kant heb. Vooral als ik overtuigd ben van mijn gelijk.
Wie zoals Thatcher bevriend was met een wrede dictator (Pinochet) die verantwoordelijk was voor de marteling, moord en verdwijning van duizenden onschuldige burgers, deugt in mijn ogen niet. Punt.

Maar de champagnefles blijft dicht. En wat je ook over Thatcher kan zeggen, humor en zelfspot had ze wel. Jaren na haar aftreden sprak ze het Britse parlement weer eens toe: “On my way here I passed a local cinema and it turns out you were expecting me after all, for the billboards read: The mummy returns."

But now the mummy is dead: Margaret Thatcher R.I.P.

 

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.