278. De advocaat is de hoer van het recht

Actualiteit - Drama/tragedie - Moord - Rechtvaardigheid

 

Bidden tot God

Tijdens mijn werk spraken twee Surinaamse vrouwen met elkaar over de vermissing van Anne Faber. Waar de een maar steeds bleef herhalen hoe verschrikkelijk ze dit drama vond en dat ze zou blijven bidden tot God totdat Anne zou worden gevonden, voegde de ander hieraan toe dat sommige vrouwen er ook om lijken te vragen. Want welke jonge vrouw gaat nou in het donker in de regen alleen op een fietstocht door de bossen? En wat te denken van al die jonge meisjes die alleen op backpackvakanties gaan of die je in van die sexy kleren rond zie lopen?
Wijselijk hield ik mijn mond. Natuurlijk had ik kunnen zeggen dat ook al passeert een jonge vrouw mij naakt op een fiets in het bos mij dat nog niet het recht geeft om haar iets aan te doen, maar dat had toch tot niets geleid.

 

Tranen in mijn ogen

Een paar uur later hoorde ik met tranen in mijn ogen aan dat de gebeden van de vrouw waren verhoord: het lichaam van Anne Faber was gevonden. Waarmee helaas bevestigd werd wat we allemaal al bijna twee weken vreesden, namelijk dat Anne niet meer leefde.  
Ook ik behoor tot de vele mensen die enorm hebben meegeleefd met dit drama, eenvoudigweg omdat het de nachtmerrie van alle ouders is dat een kind van je op een dag verdwijnt en later blijkt te zijn vermoord. Het is niet te bevatten hoe vreselijk dit moet zijn. Wederom treur ik om iemand die ik niet heb gekend (zie column 171).  

 

Falende rechtspraak Nederland

Ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat óók op het gebied van de kwaliteit van de rechtspraak Nederland behoort tot de beste landen ter wereld, werd het me met de zaak rondom Anne Faber opnieuw duidelijk dat zelfs in Nederland de af en toe falende rechtspraak nog een stuk beter kan.
Om te beginnen moeten we natuurlijk af van dat idiote uitrekken en devalueren van strafmaten. Wie tot twaalf jaar gevangenisstraf wordt veroordeeld, zit twaalf jaar in de gevangenis, punt. Met hooguit de toevoeging dat als hij zich in die twaalf jaar misdraagt het nog langer kan worden. Dat schept rust en duidelijkheid bij alle betrokkenen en scheelt enorm veel (terechte) irritatie.

 

Te gek voor woorden

Ten tweede moet het voor professionals echt niet zo ingewikkeld zijn om - met dan wel zonder medewerking van een schuldig bevonden persoon - op basis van de feiten rondom een gepleegd misdrijf vast te stellen of er een reële kans bestaat dat hier sprake is van verontrustend psychisch afwijkend gedrag (in de vorm van een of andere stoornis).
Als die kans inderdaad als reëel wordt ingeschat en de kans op recidive na vrijlating daarmee dus ook in één klap zeer reëel is, moet het niet uitmaken of de betreffende veroordeelde misdadiger meewerkt aan een psychologisch onderzoek of niet. Het belang van de veiligheid van de maatschappij en haar burgers dient ten alle tijden zwaarder te wegen dan het belang van een misdadiger die tegenwerkt. En dus zal hij in geval van weigering van psychologisch onderzoek na zijn gevangenisstraf per definitie verplicht TBS opgelegd moeten krijgen (met een veel minder grote kans op recidive!), punt.
Het is toch te gek voor woorden dat niet alleen een misdadiger beloond wordt voor zijn tegenwerking (door zo eerder vrij te komen), maar dat wij burgers daarmee dus maar moeten accepteren dat we een groter risico lopen omdat een potentieel gevaarlijk psychisch afwijkend persoon zonder enige vorm van behandeling opeens vrij tussen ons mag rondlopen. Dat kun je toch met geen mogelijkheid verdedigen als een rechtvaardig besluit van de rechtspraak? Is de rechtspraak er niet in de eerste plaats voor om ons burgers te beschermen (retorische vraag)?

 

Geruchten

Ten derde moet uitgezocht worden in hoeverre de geruchten over de kliniek Aventurijn Forensische Psychiatrie Altrecht in Den Dolder - waar de vermoedelijke dader van de moord op Anne Faber, Michael P., zat ten tijde van haar verdwijning - kloppen.

Geruchten die een beeld tonen van een kliniek waarin de patiënten wel heel veel vrijheid genoten en ze bijvoorbeeld gemakkelijk in en uit konden lopen of aan drugs konden komen. De sensatiekrant De Telegraaf spreekt zelfs van een "sekswalhalla" voor Michael P. omdat hij er een seksuele relatie zou hebben gehad met een begeleidster en een patiënte zou hebben bezwangerd.

Ongetwijfeld overdreven allemaal, maar als er toch een kern van waarheid in blijkt te zitten, kijk ik niet gek op (zie column 79).

 

Zelfingenomen strafrechtadvocaatjes

Verder blijf ik me voortdurend storen aan al die zelfingenomen strafrechtadvocaatjes. Natuurlijk waren ze naar aanleiding van de zaak Anne Faber ook weer her en der voor de televisie opgetrommeld om voor de zoveelste keer te benadrukken waarom ik zo’n hekel aan ze heb. Het blijft ontzettend fascinerend dat een van de hoogste functies binnen de rechtspraak werkelijk helemaal niets met rechtvaardigheid te maken heeft.
Strafrechtadvocaat Lucy Oldenburg in de Wereld Draait Door (DWDD) tegen Matthijs van Nieuwkerk: “Mijnheer van Nieuwkerk, het enige morele appel wat op mij gedaan wordt als advocaat is dat ik de belangen van mijn cliënt het beste dien. (…) U kunt van mij als advocaat niet verwachten dat ik denk aan de slachtoffers want dat staat de professionaliteit van mijn vak in de weg.”
Strafrechtadvocaat Jan Vlug in Pauw: “De advocaat is de hoer van het recht (mooie uitspraak!): wij doen wat de cliënt vraagt. (…) Het gebeurt maar heel zelden dat iemand zegt van ‘ik heb het gedaan, ik weet waar het ligt en ik ga het niet vertellen’. Dat komt niet voor. Ik vraag het eigenlijk ook nooit aan de cliënt (of hij de betreffende misdaad heeft gedaan; fascinerend en verontrustend vind ik) en zelfs als iemand zegt van ‘ik heb het gedaan, maar ik wil er onderuit’ dan zou ik in dit geval zeggen van ‘dan zeggen we maar even niets’.”

 

Apetrots

Met dit soort praktijken zou ik met mijn geweten niet kunnen leven. Als ik op wat voor manier dan ook, en aan welke kant dan ook, zou meewerken aan een strafrechtzaak dan heb ik maar één doel voor ogen: rechtvaardigheid. Wat wil zeggen dat ik niets meer en niets minder wil dan dat een schuldig bevonden misdadiger een straf krijgt die passend is bij de misdaad die hij heeft begaan. Met alle praktijken die erop uit zijn om dit proces te dwarsbomen, wens ik niets te maken hebben.
Besef goed dat niet alleen theoretisch gezien een uitmuntende strafrechtadvocaat de van de moord op Anne Faber verdachte man Michael P. straks vrij kan krijgen door het zaaien van twijfel en verwarring, door leugens en bedrog, door verdraaiing van feiten etc. En in dat geval is de kans groot dat die advocaat vervolgens apetrots op zichzelf zal zijn. Want als strafrechtadvocaat blink je pas echt uit als je iemand vrij krijgt die overduidelijk schuldig is. Dat is tenslotte toch de reden waarom je destijds rechten bent gaan studeren, nietwaar! Be proud!

 

 

Voor de rechtszaak straks tegen Michael P. kan ik alleen maar hopen op een rechtvaardige uitspraak.

Maar voor Anne is er geen rechtvaardigheid meer. Met een brok in mijn keel kan ik Anne Faber toevoegen aan de lange lijst van voorbeelden van mijn levensles nummer 1 aan mijn kinderen: "Het leven is niet rechtvaardig".

 

Arme Anne. Soms word ik echt intens verdrietig van deze onrechtvaardige kl... wereld.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

 

274. Beter peuters opsluiten dan terroristen

Actualiteit - Kinderporno - Pedofilie/Pedoseksualiteit

 

“De Australische regering wil veroordeelde pedoseksuelen verbieden om naar het buitenland te reizen. Zo wil de regering voorkomen dat ze kinderen in Zuidoost-Azië seksueel misbruiken. Als het parlement akkoord gaat, kunnen 20.000 voor seksueel misbruik van kinderen veroordeelde Australiërs niet meer naar het buitenland. Het gaat onder anderen om 3500 'ernstige' gevallen die de rest van hun leven niet meer naar het buitenland mogen. Bij de rest vervalt het uitreisverbod na een aantal jaren als zij zich aan een aantal voorwaarden houden, zoals een meldplicht. Pedoseksuelen die voor hun werk of familiebezoek naar het buitenland moeten, kunnen een tijdelijk paspoort aanvragen.”

 

Onwetendheid

Als het gaat om een gevoelig taboeonderwerp als pedofielen en/of pedoseksuelen vind ik de standpunten van veel mensen en landen vaak veel te kortzichtig, ongenuanceerd, hard en gewoon dom omdat het vaak voortkomt uit enorme onwetendheid. En in de bekende uitspraak van Socrates dat onwetendheid de bron van alle kwaad is, zit wat mij betreft een grote kern van waarheid. 

 

Onderscheid tussen pedoseksuelen en pedofielen

Ik denk echter dat velen met mij geneigd zullen zijn om voor dit reisverbod voor pedoseksuelen alle begrip op te brengen. Als het aan mij ligt, krijgt tenslotte niemand de kans om in Zuidoost-Azië (of waar dan ook ter wereld) zich seksueel te vergrijpen aan kinderen dus wie kan in godsnaam tegen dit voornemen van de Australische regering zijn?

Toch besef ik maar al te goed - en zeker na het schrijven van mijn column over kinderporno eind december 2015 (zie column 117) - dat ook hier weer het gevaar van onnodige vooroordelen en misverstanden op de loer ligt.
Om te beginnen bestaat er bij dit gevoelige onderwerp altijd het risico dat pedoseksuelen gelijk worden gesteld aan pedofielen. Dan wel weet men het onderscheid tussen deze twee begrippen niet, dan wel vergeet men het.
Daar waar pedofielen mensen zijn met een seksuele voorkeur voor kinderen die nog niet geslachtsrijp zijn (zeg ongeveer onder de dertien jaar), zijn pedoseksuelen mensen die met deze kinderen daadwerkelijk ook seks hebben (gehad). Dus ook al kunnen pedofielen ook pedoseksuelen zijn, hoeft dat absoluut niet zo te zijn. Wie dergelijke gevoelens voor kinderen heeft maar er verder niets kwaads mee doet, is tenslotte evenmin een crimineel als u en ik (ervan uitgaande dat u net als ik geen crimineel bent).
Zo is het bijvoorbeeld een feit dat de meeste sekstoeristen die zich aan kinderen vergrijpen helemaal geen pedofielen zijn en dus ook niet in deze hoek moeten worden gezocht. Het grootste deel van dit soort sekstoeristen bestaat namelijk uit hele "gewone" zakenmensen, toeristen, expats en zelfs vrijwilligers (zie rapport kinderrechtenorganisatie Defence for Children 2016).
Dit sluit aan bij het gegeven dat de meeste mensen die kinderporno kijken ook geen pedofiel blijken te zijn. Een misverstand dat eerder helaas ook bij mij leefde, over onwetendheid gesproken (zie eerder genoemde column 117). 

 

Niet alle pedoseksuelen zijn pedofielen

En om het op het gebied van misverstanden nog iets ingewikkelder te maken: niet alle pedoseksuelen zijn pedofielen. Er bestaan ook mensen die geen pedofiel zijn maar die toch besluiten om seks met kinderen te hebben. Bijvoorbeeld omdat er geen volwassenen “voor handen” zijn of omdat "de gelegenheid" zich nu eenmaal voordoet en men het gevoel heeft ermee weg te kunnen komen.
Om die laatste reden wordt de grote groep niet-pedofiele sekstoeristen dan ook beschouwd als een groep “gelegenheidsdaders” of, anders gezegd, "gelegenheidspedoseksuelen". Ik denk dat je dit patroon zou kunnen vergelijken met heteroseksuele mannen die in de gevangenis bij afwezigheid van vrouwen opeens mannelijke collega’s gaan verkrachten.

 

Marc Dutroux

Hoe raar ik eerlijk gezegd zelf genoemde redenen ook vind klinken, zijn ze gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek en kunnen we er dus niet omheen. Zo kwamen bijvoorbeeld al jaren geleden deskundigen op basis van psychologische testen tot de conclusie dat de Belgische misdadiger Marc Dutroux - die tot levenslang werd veroordeeld voor ontvoering, gijzeling, verkrachting en moord op vier jonge meisjes - helemaal geen pedofiel is. Dutroux blijkt “slechts” een zieke, sadistische pedoseksueel en psychopaat te zijn met een antisociale persoonlijkheidsstoornis.

 

Pikant detail

Het is dus een pikant detail dat hoe goed het voornemen van de Australische regering ook lijkt om veroordeelde pedoseksuelen te verbieden om naar het buitenland te reizen, je kunt concluderen dat als je als doel hebt om het seksueel misbruik van kinderen over de grens te verminderen je meer zult bereiken door je aandacht te richten op “gewone” zakenmensen, toeristen, expats en vrijwilligers dan op mensen die in het eigen land als pedofiel of pedoseksueel bekend staan. Iets om over na te denken…
Het doet mij een beetje denken aan de nuchtere conclusie dat als je in de Verenigde Staten zoveel mogelijk doden door (wapen) geweld wilt voorkomen je beter alle peuters in het land kunt opsluiten dan alle terroristen. De eerste groep blijkt jaarlijks gemiddeld namelijk nog altijd meer doden te veroorzaken dan de tweede. Met dank aan het liberale wapenbeleid in de Verenigde Staten dat als uitgangspunt heeft dat iedereen het recht op zelfverdediging heeft. En mijn God, wat verdedigen die peuters zichzelf goed daar! 

 

Bestrijden door verspreiden

Afsluiten wil ik met het herhalen van mijn standpunt in column 117 over de naar mijn mening beste methode om seksueel kindermisbruik in de wereld te verminderen: bestrijden door verspreiden van kinderporno. Verspreiden van AI-kinderporno dan wel te verstaan. Oftewel kinderporno waarin alles echt lijkt maar nep is (door AI gegenereerd) en waar dus geen echte kinderen voor worden ge- en misbruikt.
Enige grote hobbel die moet worden genomen om dit te kunnen realiseren, is het veranderen van (inter) nationale wetten waarmee groen licht kan worden gegeven om dit soort AI-kinderporno te kunnen gaan verspreiden.
En aan iedereen die hier fel op tegen is vanuit de gedachte dat je principieel tegen alles moet zijn wat met kinderporno te maken heeft, zou ik willen zeggen dat dat het toppunt van naïviteit én onwetendheid is.
Of we nu willen of niet, zullen we moeten accepteren dat kinderporno en kindermisbruik - net als andere vormen van kwaad - gewoon onderdeel zijn van onze maatschappij (sterker nog, dit probleem wordt de laatste jaren alleen maar steeds groter). Zo lang als de wetenschap niet in staat is om onze hersenen zo aan te passen dat dergelijke seksuele voorkeuren voor kinderen niet meer voorkomen, is het een illusie om te denken dat wij kinderporno en kindermisbruik kunnen uitbannen. Om die reden zullen we met vernieuwende ideeën moeten komen die in elk geval uitzicht bieden op een vermindering van dit probleem (misbruik van échte kinderen). Wie een beter idee heeft, mag het zeggen...

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

227. Angst voor beroemdheden

Actualiteit - Seksueel Misbruik - Verkrachting - Roem

 

Jimmy'll Fix it

Jimmy Savile was in Engeland een beroemde televisiepersoonlijkheid. Meer dan veertig jaar werkte hij voor de BBC als dj en presentator van populaire programma’s als “Top of the Pops” en “Jimmy’ll Fix it” waarin hij wensen van met name kinderen (!) in vervulling liet gaan.
Maar helaas bleek Jimmy daarnaast nog veel meer te "Fixen" (beter gezegd: hij maakte meer kapot dan hij fikste) en was hij vooral druk bezig met het vervullen van zijn eigen wensen of, beter gezegd, behoeften. Pas na zijn dood in 2011 werd duidelijk dat hij gedurende al die jaren honderden kinderen en volwassenen seksueel had misbruikt; in gebouwen van de BBC, in ziekenhuizen, in scholen, in zijn caravan en soms zelfs bij kinderen thuis.

 

The BBC failed you

Naar aanleiding van de conclusies van een onderzoek naar het jarenlange seksuele misbruik door Jimmy Savile bood directeur Lord Hall van de week namens de BBC zijn excuses aan de slachtoffers aan: “The BBC failed you when it should have protected you. I’m deeply sorry for the hurt caused.”

Natuurlijk horen dit soort openbare excuses te worden gemaakt op momenten dat onderzoeksrapporten de harde werkelijkheid aantonen en het duidelijk is geworden dat weglopen voor de eigen verantwoordelijkheid niet meer kan, maar als slachtoffer koop je er natuurlijk niets voor. Of moet een voor zijn leven getraumatiseerd slachtoffer nu zeggen van “Bedankt Lord, zand erover!”?

Wat de BBC te verwijten valt, is het feit dat er onder het BBC-personeel mensen bleken te zitten die wel degelijk op de hoogte waren van de praktijken van Savile maar er niets van zeiden. Hun zwijgen - waardoor Savile al die tijd ongestoord door kon gaan met zijn walgelijke misdaden - bleek vooral voort te komen “uit angst en eerbied voor beroemdheden”.

 

De mens heeft beroemdheden nodig

Wat is het toch allemaal met de verkrampte wijze waarop de gewone mens omgaat met (of opkijkt tegen) beroemdheden? Waarom lachen mensen extra hard als een premier een vel vol grappen voorleest die door een team van professionele comedians is samengesteld en zou dat een heel ander verhaal zijn als u of ik diezelfde grappen zou oplezen? Waarom wordt er op een moment dat een oud-politicus dood in haar garage wordt aangetroffen een team van tientallen rechercheurs op de zaak gezet en zal de prioriteit een stuk lager liggen als mijn buurvrouw het slachtoffer zou zijn? Waarom is het wel belangrijk nieuws als een prinsesje tijdens wintersport haar been breekt, maar kraait er geen haan naar al die andere passagiers van gipsvluchten?

Natuurlijk, de mens heeft beroemdheden nodig. Als voorbeeld, om tegen op te kijken. Als hoop en inspiratie, om ooit op een dag misschien hetzelfde te bereiken. Als geruststelling, op een moment dat het met een beroemdheid ook niet helemaal lekker gaat. Als droombeeld, om lekker bij weg te fantaseren over hoe mooi zo’n leven moet zijn met al die miljoenen. Of om gewoon je gevoelens van jaloezie en frustratie bij kwijt te kunnen.

 

If we sexual abuse children, do we not deserve prison time?

Tot zover kan ik het nog volgen. Maar waar ik echt afhaak, is als mensen bij dit alles helemaal vergeten dat we ook bij beroemdheden te maken hebben met hele gewone mensen. Mensen die behalve goede ook slechte eigenschappen hebben. Die ook hun ups en downs in het leven kennen. Die ook in meer of mindere mate worstelen met familie, relaties en vriendschappen. Die naarmate ze ouder worden ook meer rimpels krijgen en de eeuwige strijd met de weegschaal dreigen te verliezen. Of anders gezegd: als je beroemdheden prikt, bloeden ze dan niet; als je beroemdheden kietelt, lachen ze dan niet en als je beroemdheden vergiftigt, gaan ze dan niet dood (met dank aan William Shakespeare - The Merchant of Venice – 1596/1597)?

Mensen die zwijgen als een beroemdheid kinderen misbruikt uit angst of eerbied, puur en alleen vanwege het feit dat het om een beroemdheid gaat, begrijpen niet hoe het werkt. Die begrijpen niet dat beroemdheden ook maar gewone mensen zijn die alleen maar op het gebied van nature en nurture wat meer "geluk" (wat overigens valt of staat met welke definitie je aan dit woord geeft) hebben gehad dan zij zelf, wat hun succes en rijkdom verklaart. Die begrijpen niet dat hoeveel succes beroemdheden ook behalen dit niet inhoudt dat je te maken hebt met onschendbare en onfeilbare goden. Alsof beroemdheden niet zouden kunnen falen of misdaden begaan. Of zoals William Shakespeare het ongeveer zou hebben geformuleerd: “If we sexual abuse children, do we not deserve prison time?”

Als beroemdheid honderden kinderen misbruiken en er tot je dood mee wegkomen, simpelweg omdat je een beroemdheid bent. Het is een scenario wat alleen types als Bill Cosby zal aanspreken (zie column 221)...

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

221. Face the truth woman!

Actualiteit - Verkrachting - Waarheid - Ontkenningsgedrag

 

De ideale vader uit The Cosby Show

Ik vraag me af hoe mevrouw Cosby Oudjaar heeft gevierd. Gewoon heel gezellig zoals alle voorgaande jaren of zou de sfeer voor het eerst in meer dan vijftig jaar huwelijk met Bill nu toch anders dan anders zijn geweest.
Inmiddels weten we allemaal dat de voormalig acteur/komiek en echtgenoot van Camille Cosby door ongeveer vijftig vrouwen is aangeklaagd voor seksueel misbruik. De ideale vader uit “The Cosby Show” zou de vrouwen hebben gedrogeerd, aangerand en verkracht.

 

Verjaring

Wat er precies is gebeurd met deze vijftig vrouwen zullen we door een van de domste bedenkels in de geschiedenis van de rechtspraak echter nooit weten. Wie mij één goed argument weet te geven voor het bestaansrecht van het absurde verschijnsel “verjaring” kan ik nu alvast vertellen dat hij ongelijk heeft. Zoals ik al eerder in een column terecht stelde, moet een deugdelijke bewijsvoering het uitgangspunt van elke rechtszaak en eventuele veroordeling zijn en niet de (on)waarschijnlijkheid of die bewijsvoering kan worden gerealiseerd (zie column 10).
Helaas voor Bill was er nog één verkrachtingszaak uit 2004 die “pas” afgelopen 2 januari 2016 verjaarde, waardoor het openbaar ministerie nog net op het nippertje in de laatste week van 2015 een officiële aanklacht tegen de acteur wist in te dienen. Komende week zal Bill Cosby hiervoor alsnog voor het gerecht moeten verschijnen.

 

De mate van waarschijnlijkheid

Natuurlijk valt er een hoop te zeggen voor het uitgangspunt dat iemand onschuldig is totdat het tegendeel is bewezen. Aan de andere kant ontkom je zeker hier - met dank aan de onnozele verjaring - er niet aan om te kijken naar de mate van waarschijnlijkheid. Hoe waarschijnlijk is het dat vijftig vrouwen zich melden met een compleet uit hun duim gezogen verhaal dat Bill Cosby hen zou hebben gedrogeerd, aangerand en verkracht?

Natuurlijk: theoretisch kan dit. Net als dat het theoretisch had gekund dat alle voormalige ploegmaten van Lance Armstrong hun dopinggebruik en dat van hun kopman van A tot Z hadden verzonnen. Maar of het ook waarschijnlijk is, is een heel ander verhaal.
Al wil ik hierbij nog wel benadrukken dat ik de mogelijkheid niet uitsluit dat er onder de vijftig vrouwen ook geldbeluste dames zullen zitten die hopen mee te kunnen liften op het “succes” van de échte slachtoffers.

 

De klassieke Stand-by-Your-Man vrouw

Er voor het gemak even van uitgaande dat de meeste van de vijftig vrouwen daadwerkelijk “gewoon” door Bill Cosby zijn gedrogeerd, aangerand en/of verkracht en we dus met een echte serieverkrachter te maken hebben, vind ik hem gek genoeg niet eens het meest interessant. Veel fascinerender vind ik de rol die zijn vrouw Camille inneemt in deze zaak.  
Tot nu toe (al zijn er inmiddels geruchten dat het huwelijk op springen staat) lijkt Camille zich te profileren als de klassieke All-American “Stand by Your Man”-vrouw door voor honderd procent achter Bill te blijven staan.
Yeah, that’s the spirit woman: je man wordt door vijftig vrouwen beschuldigd van drogering, aanranding en verkrachting, maar jij laat je niet uit het veld slaan. Simpelweg omdat je van hem houdt, blijf je hem door dik en dun steunen. Dat is nog eens ware liefde. Je trouwt niet voor niets in voor- en tegenspoed zullen we maar zeggen.
Vreemd aan het geheel is echter dat Camille allesbehalve bekend schijnt te staan als een - excusez le mot - slaafse vrouw die nederig en onderdanig haar man achterna loopt. Als hoogopgeleide vrouw en directe afstammeling van de moeder van Abraham Lincoln is Camille in de rol van manager voor een niet onbelangrijk deel medeverantwoordelijk geweest voor het grote succes van haar man. Waarbij steeds opviel dat zij veel harder en gehaaider was dan manlief Bill.

 

Afweermechanisme

Maar hard of niet, wat mij altijd blijft verbazen bij dit soort vrouwen is dat als het op de liefde aankomt ze opeens blinde softies (willen) zijn. Ondanks dat ik hoop ervan uit te mogen gaan dat Camille nooit heeft afgeweten van de verkrachtingspraktijken van haar man, moet zij in elk geval wel op de hoogte zijn geweest van het feit dat haar man regelmatig achter de vrouwen aan zat, aangezien dat algemeen bekend was.
Dit afweermechanisme waarbij de realiteit te pijnlijk is om te accepteren en daarom maar wordt onderdrukt en ontkend, is een fascinerend psychologisch verschijnsel. Ergste voorbeelden van dit soort afschuwelijk gedrag vind ik moeders van kinderen die jarenlang door de vader seksueel zijn misbruikt en die maar bleven volhouden dat zij nergens vanaf wisten. Meest lugubere verhaal is natuurlijk dat van Rosemarie Fritzl, moeder van zeven kinderen en de vrouw van de beruchte Oostenrijker Josef Fritzl.

 

Josef Fritzl

Josef Fritzl bouwt op een dag een grote kelder/woonruimte onder zijn huis, sluit zijn achttienjarige dochter Elisabeth er 24 jaar (!) lang in op, misbruikt haar er seksueel wanneer het hem uitkomt, verwekt bij zijn dochter zeven (klein) kinderen waarvan één zoon bij de geboorte overlijdt, twee zoons en een dochter beneden in de kelder blijven en twee dochters en een zoon in het gezin boven worden opgenomen. Om het verhaal geloofwaardig (?) te maken, verzint Josef dat Elisabeth zich bij een sekte heeft aangesloten en dat zij haar drie kinderen voor haar ouders huis te vondeling heeft gelegd. Door briefjes die hij Elisabeth heeft laten schrijven, weet hij zijn verhaal te onderbouwen.
En Rosemarie? Tja, die wist natuurlijk helemaal niets van al die ellende die 24 jaar lang een paar meter onder haar voeten had plaatsgevonden. Dat haar man na tien jaar huwelijk al eens een jaar in de gevangenis had moeten doorbrengen, omdat hij was veroordeeld voor verkrachting van een jonge vrouw was voor haar blijkbaar ook geen reden geweest om aan hem te twijfelen laat staan van hem te scheiden (wat ik persoonlijk zou doen).
Geloofwaardig of niet? Ik ben overtuigd van het laatste. En als ik gelijk heb, zou je je bij wijze van spreken nog kunnen gaan afvragen wie erger is: het monster Josef Fritzl of zijn vrouw die om wat voor reden dan ook zijn daden oogluikend toestond. 

 

Een hekel aan ontkenningsgedrag

Waar Rosemarie nog het excuus heeft een simpele vrouw te zijn, geldt dit echter niet voor Camille Cosby. Maar ik herhaal dat ik er gif op durf in te nemen dat de dames als grote overeenkomst hebben dat zij beiden drommels goed hebben geweten dat er - heel zachtjes gezegd - iets niet helemaal klopte aan hun man. En dan mag je je zoals Camille wel naar de buitenwereld toe profileren als een sterke vrouw, maar dan ben je dat natuurlijk allerminst.
Ik heb een gruwelijke hekel aan ontkenningsgedrag. De realiteit onder ogen komen, accepteren en de consequenties ervan aanvaarden beschouw ik als een teken van kracht. Mijn kinderen zijn gewaarschuwd: mochten ze later “besluiten” om serieverkrachter of crimineel te worden dan zal ik ze zeker blijven steunen. Maar dan vooral in het proces van het accepteren van de consequenties van hun gedrag. Precies wat Camille ook zou moeten doen.

Face the truth woman!

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

Bill Cosby (zo te zien in betere tijden...)

 

217. Kinderporno bestrijden door verspreiden

Actualiteit - Kinderporno - Nature/Nurture - TV/Film/Docu

 

Voorwoord: gemengde gevoelens

Meestal als ik een column schrijf, zoek ik naar achtergrondinformatie om mijn argumenten met feiten te kunnen onderbouwen. Noem mij vreemd, maar voor mij is de beste column een column die doordrenkt lijkt met sterke meningen, maar die bij nader inzien gewoon geheel uit feiten blijkt te bestaan. Bijkomend voordeel van mij verdiepen in een onderwerp is dat ik mijn kennis vergroot, iets wat ik vanuit mijn extreme nieuwsgierigheid graag doe en zelfs kan beschouwen als een soort passie.
Met gemengde gevoelens heb ik het zoeken naar achtergrondinformatie bij het schrijven van deze column over kinderporno echter niet gedaan. Een blunder, waar ik veel van heb geleerd. Ik zal deze fout dan ook nooit meer begaan* (zie reactie helemaal onderaan)
De gemengde gevoelens komen voort uit de tegenstrijdigheid tussen begrip voor mijn keuze om me niet te verdiepen in het onderwerp en onbegrip voor mijn angst en lafheid die hierachter zitten.
Ja, ik kan heel goed begrijpen dat als ik een column wil schrijven over het onderwerp kinderporno, ik grote weerstand voel voor het intikken van het woord “kinderporno” op mijn computer. Afgezien van het feit dat Edward Snowden (zie ook column 89) mij het paranoïde gevoel heeft bezorgd dat je in zo’n geval de rest van je leven bij geheime diensten over de gehele wereld in the picture staat als potentieel kinderpornoliefhebber, wil ik ook gewoon niet weten wat ik dan allemaal zal tegenkomen. Al ga ik er daarbij nog wel voor het gemak van uit dat het allemaal zal "meevallen", aangezien ik mag aannemen dat je eerst nog flink wat hobbels zal moeten nemen alvorens je echte kinderporno op het internet tegenkomt (dat  lijkt me toch vooral iets voor het Dark Web). Of ben ik nu vreselijk naïef?

Hier tegenover staat echter dat ik van mezelf vind dat ik boven de bezwaren tegen het opzoeken van dit onderwerp moet staan, omdat ik het doe voor een goede reden: informatie en kennis verzamelen die mijn meningen in mijn column onderbouwen door het leveren van goede argumenten.
Daarnaast beschouw ik mezelf als iemand die niets met taboes heeft en daar aldus niet aan meedoet. Ik houd van openheid, omdat ik van mening ben dat je daarmee altijd meer zult bereiken en oplossen dan met dingen wegstoppen of ontkennen. Bovendien levert deze instelling de mooiste diepgaande gesprekken op en daar houd ik van.

 

Geavanceerde kunstmatige kinderporno

Aanleiding van mijn column over dit gevoelige onderwerp is de uitzending van Pauw van afgelopen vrijdag waarin twee mannen van de politie vertelden hoe zij onlangs in nauwe samenwerking met een aantal andere landen het grootste kinderpornonetwerk van de wereld wisten op te rollen.
Over dit succes en alles wat er verder aan tafel bij Pauw over werd verteld, heb ik weinig opmerkingen. Maar het schoot mij te binnen dat een tijd terug in DWDD (De Wereld Draait Door) ooit iemand te gast was die een even eenvoudig als - in mijn ogen - briljant plan had op het gebied van de aanpak van kinderporno: kinderporno bestrijden door verspreiden.

Zijn voorstel: laat mensen (pedofielen, pedoseksuelen of andere kinderpornogebruikers* lijkt me, want een gemiddeld persoon zal daar niet snel voor te porren zijn vermoed ik) met behulp van de geavanceerde kunstmatige (naschrift: AI) technieken kinderporno maken en verspreiden. Enthousiast is natuurlijk niet het goede woord, maar ik weet wel dat ik het meteen een geweldig idee vond. Maar ik geloof dat ik een van de weinigen was, want bijster veel bijval kreeg de beste man niet. Wat overigens ook mede veroorzaakt kan zijn door het "kleine" detail dat als men dit plan ooit zou willen gaan uitvoeren eerst nog even de wet moet worden aangepast die verspreiding van kinderporno op welke wijze dan ook (echt dan wel kunstmatig) verbiedt.*
Hoe vreemd dit plan in eerste instantie misschien ook overkomt, ligt het achterliggende doel voor de hand: als je pedofielen, pedoseksuelen of anderen* met de drang naar kinderporno een platform biedt waar geavanceerde (AI) kunstmatige kinderporno te vinden is, worden échte kinderen hopelijk (meer) met rust gelaten en scheelt dat een boel ellende en kinderleed in de wereld. Je mag namelijk hopen dat zoiets voor veel kinderpornoliefhebbers een uitkomst biedt, bijvoorbeeld doordat het resulteert in een enorme vermindering van schaamtegevoelens.

Anders dan gemiddeld

Naar een belangrijke reden waarom dit plan niet goed werd ontvangen, kan ik wel raden en die sluit feilloos aan op mijn vorige twee columns (zie 215 en 216). Gechargeerd gezegd komt het erop neer dat een gemiddeld mens kinderporno (vanzelfsprekend) walgelijk vindt en daarbij meestal ook nog van mening is dat iedere pedofiel, pedoseksueel of andere kinderpornogebruiker* die ernaar kijkt en/of eraan verslaafd is het niet verdient om te leven en dood moet.
Hoe begrijpelijk ik deze gedachtes en emoties ook vind, kijk ik verder dan dat. Om te beginnen moeten we beseffen dat het gewoon niet zo is dat wij allemaal ongeveer hetzelfde zijn, maar dat sommige mensen in hun leven toevallig de onbegrijpelijke keus maken om een pedofiel, pedoseksueel of ander seksueel afwijkend persoon* met een verslaving aan kinderporno te worden.

Om dit fenomeen te begrijpen, zullen we vooral naar de nature-kant (lees: de hersenen) van de betreffende pedofielen, pedoseksuelen en andere kinderpornoliefhebbers* moeten kijken. Net als bij psychopaten of mensen met andere extreme psychische stoornissen of afwijkingen zijn de hersenen van verslaafden aan kinderporno nu eenmaal ook anders dan gemiddeld.

Verder zullen de nurture-omstandigheden van deze kinderpornoverslaafden ook vaak een belangrijke rol spelen, zeker daar waar zij opgroeien in een onveilige omgeving waarin de aanwezige verkeerde seksuele prikkels in plaats van gekanaliseerd en gedempt juist opgewekt, aangemoedigd, opgedwongen en/of versterkt worden.

Druppels op een gloeiende plaat

Wie denkt dat je kinderporno (liefhebbers) kunt verbannen uit deze wereld, moet ik teleurstellen: dat zal nooit gebeuren. Net als dat je het kwaad in het algemeen nooit zult kunnen uitroeien. Dus blijft er maar één mogelijkheid over: accepteren dat het er is en proberen het te kanaliseren en in zo acceptabel mogelijke banen te leiden. 
Eén belangrijke “Zeg nooit nooit”-toevoeging van het type wetenschapper dat ik ben, heb ik nog wel: ik houd er altijd ergens rekening mee dat er ooit in de verre toekomst een dag zal aanbreken waarop de wetenschap zover is dat extreme afwijkingen en stoornissen in de hersenen aangepakt kunnen worden waardoor ze niet meer voorkomen. De tijd zal het leren. Al zal ik dat niet meer meemaken.

Hoe menselijk en begrijpelijk ik het walgen van kinderporno (liefhebbers), pedofielen, pedoseksuelen en alles daar omheen - inclusief het bestrijden door verspreiden - ook vind, lost het blindstaren op die walging an sich natuurlijk niets op. Om iets positiefs te veranderen aan de situatie zul je toch als eerste het probleem moeten erkennen. Waarna het bij de volgende stap verstandig is om behalve aan handhavingsmaatregelen ook aan mogelijke alternatieve, meer preventieve methoden te gaan denken. Want hoe goed en belangrijk ik het werk ook vind van de politiemannen bij Pauw, vrees ik dat dit soort inspanningen slechts druppels zijn op een gloeiende plaat.

Zoals uit de gesprekken bij Pauw helaas al duidelijk werd, neemt kinderporno in deze keiharde wereld de laatste tijd alleen maar enorm toe en dus vrees ik dat daar waar er aan de ene kant een kinderpornonetwerk wordt opgerold er aan de andere kant weer even snel een nieuw, waarschijnlijk groter netwerk zal opduiken.

Het maken en verspreiden van kunstmatige kinderporno (en dit mogelijk maken door een wijziging in de wet*) lijkt mij een stuk geschikter als poging om daadwerkelijk structureel iets aan het probleem te doen. Preventie - wat voor mij hier inhoudt: het zoveel mogelijk voorkomen dat echte kinderen voor kinderporno worden ge-/misbruikt - blijft tenslotte altijd veel beter dan handhaving.

Een column schrijven zonder achtergrondinformatie op te zoeken; het is me gelukt, maar het was zéér onverstandig!* Al besef ik wel dat vanaf het moment van publiceren van deze column mijn naam en het woord “kinderporno” voor eeuwig in één zin te vinden zijn op het internet. Walgelijk, maar wel de realiteit...

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

* BELANGRIJK: zie interessante en nuttige opmerking/reactie onderaan bij Opmerkingen! 

194. Gemiste kans op legendarische speech

Actualiteit - Wapenbeleid VS - Speeches

 

Zoveelste dodelijke schietdrama

Afgelopen week was het weer zover in de Verenigde Staten: het zoveelste dodelijke schietdrama. Een 21-jarige blanke, racistische knul schoot in een Afro-Amerikaanse kerk in Charleston negen zwarte mensen dood.

Op foto’s op internet is de dader te zien met de vlaggen van het Zuid-Afrika tijdens het apartheidsregime, van het toentertijd door een blanke minderheid geregeerde Rhodesië (nu Zimbabwe) en van de Geconfedereerde Staten van Amerika. Over de laatste “Southern Cross” vlag is inmiddels een discussie opgelaaid. De oorlogsvlag, die afstamt uit de jaren 1861-1865 waarin het Zuiden als voorstander van de slavernij zich had afgescheiden van de Verenigde Staten, hangt nog steeds in veel Zuidelijke overheidsgebouwen maar is tevens voor veel racisten een symbool voor hun visie.

 

Afschuw

Om moe van te worden, moest president Obama opnieuw komen opdraven om voor de zoveelste keer zijn afschuw te uiten over een schietdrama in zijn land. “Ik heb te vaak dit soort toespraken moeten houden. Weer zijn mensen het slachtoffer geworden, omdat mensen die kwaad wilden gewoon aan vuurwapens wisten te komen. Nu is een tijd om te rouwen, maar we moeten erkennen dat dit soort moordpartijen niet plaatsvinden in andere ontwikkelde landen. We kunnen hier iets aan doen. Het Amerikaanse volk zal hier over na moeten denken.”
Een mooie speech, maar geen legendarische. We weten tenslotte allemaal hoe het verder afloopt: Obama heft het glas, doet een plas en alles blijft zoals het was. Nadenken is één, maar er echt iets aan doen is een heel ander verhaal.
Wel vallen mij twee zaken positief op. Ten eerste laat Obama voorzichtig doorschemeren dat hij het kwalijk vindt dat iedereen in zijn land zomaar aan wapens kan komen. Ten tweede neemt de president hier niet de in zijn land zo ingeburgerde superieure houding aan van dat America the greatest country of the world is, maar merkt hij juist nederig op dat in andere ontwikkelde landen dit soort moordpartijen niet plaatsvinden.
Of dat laatste helemaal klopt, vraag ik me af. Maar wat ik wel weet, is dat het jaarlijks aantal dodelijke slachtoffers door vuurwapens in de Verenigde Staten in vergelijking met andere ontwikkelde landen al heel lang buitenproportioneel hoog is. En dat is inclusief de ontwikkelde landen waarin ze ook een liberaal wapenbeleid hebben zoals bijvoorbeeld Canada, Zwitserland, Noorwegen en Zweden. Hierdoor kunnen vriend noch vijand in de Verenigde Staten er omheen dat zij een serieus probleem met wapens hebben (zie ook column 21 over de mogelijke oorzaak hiervan) . 

 

I Have a Dream

Hoe goed de speech er ook mee door kan gaan, vind ik dit voor Obama de zoveelste gemiste kans om een toespraak te houden die de wereldgeschiedenis in zal gaan als een legendarische die de mensheid aan het denken heeft gezet . Maar ter geruststelling voor Obama: daarmee kan hij aansluiten in de eindeloze rij van politieke leiders die in een positie verkeerden waarin ze probleemloos een legendarische speech hadden kunnen houden, maar die dat om wat voor reden dan ook toch nalieten.
De interessante vraag hier draait natuurlijk om de zinsnede “om wat voor reden dan ook”, want waarom kent de wereld eigenlijk zo weinig legendarische speeches zoals die van bijvoorbeeld Obama’s illustere landgenoten Abraham Lincoln (“Gettysburg Address”₁) en Martin Luther King (“I Have a Dream”₂)?
Waarom is er bijvoorbeeld vanuit het Israëlische of Palestijnse kamp nooit iemand opgestaan die een weergaloze speech hield waarin hij uitlegde dat als de wereldgeschiedenis ons iets heeft geleerd, dat dat is dat koppigheid en wraak nooit iets productiefs hebben voortgebracht en deze wijze van politiek bedrijven compleet zinloos is? En dat een wijs mens zijn emoties loslaat en zijn verstand gebruikt, omdat hij beseft dat water bij de wijn doen om verder bloedvergieten te voorkomen duidt op kracht in plaats van op zwakte. 

Persoonlijke ambitie

Omdat er geen onderzoeken zijn gedaan op dit terrein kan ik alleen maar gissen naar de reden. Ik vermoed dat het simpelweg komt doordat de meest idealistische en wijze mensen aan wie je het schrijven van een waanzinnig inspirerende speech wel kunt overlaten nou juist niet aan de top te vinden zijn. Om aan de top te komen (en te blijven) zijn andere factoren dan idealen vaak belangrijker. Waarbij je het ego gerust op de eerste plaats kunt zetten. De persoonlijke drang naar status, macht en rijkdom heeft menig wereldleider aan de top gebracht. Zo maakt niemand mij wijs dat Obama’s vermoedelijke opvolger Hillary Clinton meer gedreven wordt door idealen dan door persoonlijke ambitie om een van de machtigste posities ter wereld in te nemen.
Natuurlijk zijn er ook hele idealistische leiders als uitzonderingen die de regel bevestigen en ironisch genoeg zou je daar Adolf Hitler wellicht nog onder kunnen scharen. Al waren zijn "idealen" godzijdank niet de idealen van mij en de overgrote meerderheid van de mensheid. Bovendien kun je je bij Hitler natuurlijk ook afvragen of hij nou echt zo door idealen werd gedreven, of dat het meer draaide om de combinatie van persoonlijke ambitie met gevoelens van haat, wraak en frustratie die hem tot die “idealen” brachten en hem aldus het ideale excuus bezorgden om de wereld te willen gaan veroveren... 

Te mooi om waar te zijn

Helaas heeft Obama niet veel tijd meer om met een legendarische toespraak in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeelden Abraham Lincoln en Martin Luther King.

“Met onmiddellijke ingang treed ik af als president. Ik weiger nog langer als leider machteloos te moeten toezien hoeveel onschuldige burgers er hier jaarlijks door vuurwapens sterven. En dit alles door het in dit land wijdverbreide misverstand dat meer wapens meer veiligheid brengen. Ik zeg u: dit klopt niet. Het tegendeel is waar. We leven in een samenleving waar angst overheerst en de wapens voor het oprapen liggen. Wie ontkent dat dit een dodelijke combinatie is die onvermijdelijk leidt tot een enorme toename in de onveiligheid is of niet eerlijk of heeft belang bij het handhaven van de status quo. Ik wens dit land en mijn opvolger alle wijsheid toe om het tij te keren. Lever uw wapens in en leef verder in vrede. God Bless America.”

 

"Obama treedt af met legendarische speech"; hoe mooi zou dat zijn geweest in een wereld van de gemiste kansen op gedenkwaardige toespraken. Te mooi om waar te zijn helaas...

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

₁ “Fourscore and seven years ago our fathers brougth forth on this continent a new nation, conceived in liberty and dedicated to the proposition that all men are created equal”. (Abraham Lincoln - Gettysburg Address 1863)

₂ “I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident: that all men are created equal." I have a dream that one day on the red hills of Georgia the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at a table of brotherhood. I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state, sweltering with the heat of injustice and sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice. I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. I have a dream today.” (Martin Luther King - Washington 1963)

Afbeelding: Tonko

188 Wie het kwaad ontkent, ontketent het

Actualiteit - Oorlog - Genocide 

 

Inleiding

Op 24 april zou in de Vrije Universiteit Amsterdam (VU) een debat plaatsvinden over de Armeense genocide.
Op die dag wordt herdacht dat de genocide precies honderd jaar geleden in gang werd gezet met de moord op honderden Armeense intellectuelen. Tenminste de VU scheen in de veronderstelling te zijn dat er een debat zou plaatsvinden en dat daarvoor door de Turkse studentenvereniging SV Anatolia twee mensen zouden worden uitgenodigd: de Amerikaanse professor Justin McCarthy en de Leidse hoogleraar Erik-Jan Zürcher. De eerste is van mening dat er helemaal geen genocide heeft plaatsgevonden; de laatste heeft een andere mening.
Nu blijkt echter dat SV Anatolia helemaal nooit het plan heeft gehad om over dit gevoelige onderwerp een debat te gaan organiseren. De vereniging was alleen maar geïnteresseerd in de visie van de heer McCarthy en had om die reden (alleen) hem uitgenodigd voor het geven van een lezing. Waarmee het standpunt van de Turkse studentenvereniging in deze (Armeense) kwestie ook meteen duidelijk is.
Heel jammer, want juist van studenten mag je toch een open, zelfkritische, nieuwsgierige houding verwachten waarmee je - bijvoorbeeld door middel van het voeren van een debat - je hoeveelheid kennis én de kans op het achterhalen van "de waarheid" vergroot.
Ook de paus kwam afgelopen week in het nieuws met een uitspraak over de Armeense genocide. Net als de Turkse president Erdogan die liet weten dat Armenië moet stoppen met die beschuldigingen over de "zogenaamde" genocide.

 

Respect voor paus

Hele kritische columns heb ik geschreven over de paus en de katholieke kerk en daar ga ik nog wel even mee door. En zeker zo lang als we met een instituut te maken hebben waarmee vergeleken de FIFA een jonge frisse, vooruitstrevende organisatie lijkt. Toch blijf ik ook het uitgangspunt hanteren dat wie kritiek geeft, ook van zich moet laten horen als er iets positiefs te melden valt.

Al eerder in een column (zie 157) liet ik weten respect te hebben voor paus Fransiscus omdat hij aangaf dat de kerk niet bang moet zijn voor veranderingen en hij deze woorden meteen kracht bijzette door hervormingen voor te stellen op het gebied van acceptatie van homoseksualiteit. Nou zal ik Fransiscus niet meteen de redder willen noemen waar de katholieke kerk al zo lang op zit te wachten. Maar afgezet tegen zijn voorgangers is deze paus in elk geval een stuk vooruitstrevender en toont hij ook meer lef.

Zo had de paus afgelopen week de moed om tijdens een mis ter nagedachtenis aan de massamoord op de Armeniërs in het Ottomaanse Rijk (het huidige Turkije) van tijdens de Eerste Wereldoorlog dit drama te omschrijven als de eerste genocide van de twintigste eeuw. “Het verbergen of ontkennen van kwaad is alsof je een wond laat bloeden zonder haar te genezen.”

Prachtige woorden van de paus, al moet ik daarbij natuurlijk wel meteen denken aan al die misbruikte kinderen die door de katholieke kerk jarenlang met de mantel der liefde zijn bedekt (om het maar wat ongelukkig te formuleren). Laat ik het zo zeggen: de katholieke kerk heeft zelf ook altijd wel iets met doofpotten gehad. Over ontkennen van het kwaad gesproken…

Namibische genocide

Turkije reageerde furieus op de uitlatingen van de paus en riep prompt zijn ambassadeur bij het Vaticaan terug voor spoedoverleg. Nou zou het de Turken sieren als ze zo boos waren omdat we allemaal (?) weten dat niet zij maar de Duitsers (überaschend) de twijfelachtige eer hebben om de eerste genocide van de twintigste eeuw op hun conto te mogen schrijven.

Deze zogenaamde Namibische genocide vond plaats in de periode 1904-1908 in de Duitse kolonie Duits-Zuidwest, het huidige Namibië.
Nadat de plaatselijke bevolking bestaande uit de Herero’s en de Nama’s of Hottentotten in opstand waren gekomen tegen de Duitse overheersers sloegen deze hard en meedogenloos terug. Mede door een “Vernichtungsbefehl” van generaal Von Trotha vond het merendeel van de Herero- en Numabevolking de dood, zo’n 80.000 mensen. Door geweld of door ondervoeding en slechte hygiëne in speciaal voor deze gelegenheid gecreëerde concentratiekampen (!). Die de Duitsers overigens hadden afgekeken van de Britten die dergelijke kampen tijdens de Tweede Boerenoorlog (1899-1902) in Zuid-Afrika hadden opgericht.

 

Politionele acties

Zoals zo vaak draait het ook bij de reactie van Turkije weer om een van de meest voorkomende irritante eigenschappen bij de mens: een schrijnend gebrek aan zelfkritiek en een pijnlijk onvermogen om gemaakte fouten te kunnen toegeven. Al dekt het woord “fouten” natuurlijk bij lange na de lading niet als je weet dat we hier praten over de moord op naar schatting rond de miljoen (!) Armeense mannen, vrouwen en kinderen.

De Turken spreken liever over “de Armeense kwestie”. Net als dat de Nederlandse regering de tijdens de Indonesische Onafhankelijksoorlog (1945-1949) begane oorlogsmisdaden tot op de dag van vandaag liever omschrijft als “politionele acties”. Nee, ook wij Hollanders blinken bepaald niet uit in een open, zelfkritische kijk op onze geschiedenis. Denk daarbij bijvoorbeeld ook maar eens aan Srebrenica. 

Vervelende cognitieve dissonantiegevoelens

Doden die vallen tijdens oorlogen en conflicten en daaruit voortvloeiende hongersnoden en andere ontberingen, daar kunnen wij mensen prima mee leven (excusez le mot). Want daar zijn twee partijen bij betrokken en waar twee vechten, hebben twee schuld, nietwaar?

Maar ervoor uitkomen dat “wij” of onze (verre) voorouders los van onze vijanden échte (oorlogs) misdaden hebben begaan door moedwillig mannen, vrouwen en kinderen te martelen, verkrachten en/of vermoorden, is toch hele andere koek. Dat ligt een stuk gevoeliger en bezorgt ons van die vervelende cognitieve dissonantie- en schaamtegevoelens waarvoor we inmiddels echter gelukkig een perfecte manier hebben gevonden om er weer even snel vanaf te komen: bagatelliseer en ontken onmiddellijk alle geleverde feiten.

Persoonlijk volg ik deze tactiek om het geweten te zuiveren totaal niet, aangezien ik niet begrijp waarom ik me verantwoordelijk zou moeten voelen voor misdaden die (verre) voorouders ooit zouden hebben begaan. Ik geloof onmiddellijk dat als ik met behulp van mijn stamboom terugga in de tijd dat ik - net als ieder mens - vroeg of laat een ver familielid ga tegenkomen die verschrikkelijke dingen heeft gedaan. 

 

Angst voor compensatieclaims

Behalve uit gevoelens van schaamte is er natuurlijk een wellicht nog belangrijkere, politieke en juridische reden om misdaden en genocides koste wat het kost te blijven ontkennen: de angst voor compensatieclaims.
Officieel erkennen dat er een genocide heeft plaatsgevonden, is wachten op compensatieclaims van nabestaanden en dat kan zeker bij rond de miljoen slachtoffers al snel oplopen tot bedragen waar geen enkele overheid op zit te wachten.

 

De Armeense kwestie-variant: shit happens

Dit alles verklaart waarom Turkije voor de Armeense kwestie-variant heeft gekozen voor haar eigen interpretatie van de gebeurtenissen: de verhalen over een zogenaamde genocide kloppen niet en zijn sterk overdreven, aangezien het hier gewoon ging om een uit de hand gelopen burgeroorlog waar aan beide kanten veel slachtoffers zijn gevallen. 
Als de Turken zou worden gevraagd naar hun versie van de gebeurtenissen dan zou deze wel eens als volgt kunnen luiden: tijdens het uitvoeren van een nationalistische politiek ondervonden de toenmalige machthebbers tegenstand van een groep lastige Armeniërs (waaronder diverse Armeense intellectuelen) waardoor zij zich tot ingrijpen genoodzaakt voelden. Helaas leidde dit ingrijpen tot meer Armeense tegenstand, kwam van het een het ander en voordat men besefte wat er gebeurde was men in een situatie verzeild geraakt die men juist wilde voorkomen: vol met geruzie, (burger) oorlog en ander negatief gedoe waardoor er opeens aan beide kanten vele slachtoffers vielen te betreuren.

Ja, zo gaat dat. Shit happens zullen we maar zeggen.

 

Feiten

Zoals altijd beperk ik me liever tot de historische feiten: in 1913 greep een extremistisch Jong-Turks triumviraat (driemanschap) de macht. De machthebbers waren vooral na het verlies van de Balkanoorlogen (1912-1913) en de zeer gecompliceerde situatie daarna door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog zeer nationalistisch geworden waardoor ze een panturkische₁ samenleving nastreefden waarin zij geen plaats meer zagen voor niet-Turkse volkeren.₂ 
Na de moord op 24 april 1915 op vele honderden Armeense intellectuelen zonder enige vorm van proces gingen de politieke machthebbers over op het massaal deporteren van de Armeense bevolking richting gecreëerde concentratiekampen aan de huidige Iraakse en Syrische grenzen. De massale deportatie ging gepaard met uithongering, uitputting, zware mishandelingen, verkrachtingen, verbrandingen, verdrinkingen, onthoofdingen, ophangingen en executies waardoor slechts weinigen van de Armeniërs overleefden.₃ Gebeurtenissen waarvan behalve van overlevenden ook van bijvoorbeeld diverse Duitse militairen en diplomaten (toenmalige bondgenoten van het Ottomaanse Rijk) getuigenverklaringen zijn.₄

 

Genocide of geen genocide, that's the question

Genocide of geen genocide, that’s the question. Als we kijken naar de in het verdrag inzake voorkoming en bestraffing van genocide gehanteerde definitie zoals die in 1948 door de Verenigde Naties is aangenomen₅, valt of staat het antwoord op deze vraag met de wijze waarop de passage “gepleegd met een bedoeling” wordt geïnterpreteerd. Volstaat voor de conclusie dat de misdaden gepleegd zijn met een bedoeling de vaststelling dat die bedoeling wel blijkt uit wat er historisch is gebeurd of moet die bedoeling ergens zwart op wit zijn vastgelegd? Van welke interpretatie Turkije uitgaat, mag duidelijk zijn. Omdat er tot op heden geen officiële documenten zijn aangetroffen waarop staat dat de Ottomaanse machthebbers het plan hadden om alle Armeniërs uit te roeien, zal Turkije nooit akkoord gaan met het woord “genocide”.₆

 

In en in triest

Persoonlijk vind ik de vraag of wat er gebeurd is nou wel of niet een genocide mag worden genoemd eerlijk gezegd totaal irrelevant. Al begrijp ik maar al te goed dat juristen daar anders over zullen denken.
Kijkend naar de feiten kan niemand er omheen dat er destijds door de Ottomanen honderdduizenden Armeniërs - én niet te vergeten Assyriërs, Arameeërs en orthodoxe Grieken - moedwillig en doelbewust op een vreselijke manier zijn omgebracht omdat men - om welke reden dan ook - blijkbaar iets tegen hen had (netjes gezegd).
Dat de wereld vervolgens een eeuwlang gaat discussiëren over de vraag of dit nou wel of niet een genocide mag worden genoemd, vind ik in en in triest en vooral respectloos naar alle slachtoffers en nabestaanden. Het heeft natuurlijk ook iets absurds: op een moment dat je als groep bezig bent om een andere bevolkingsgroep uit te roeien (= genocide) zonder dat je het van tevoren zwart op wit hebt aangekondigd, heet het opeens geen uitroeien/genocide meer. Mmm, apart.

De kernvraag

Waar het wat mij betreft in deze discussie helemaal niet om gaat, is de vraag of de Turken/Ottomanen verantwoordelijk zijn voor de dood en moord van/op rond de miljoen Armeense mannen, vrouwen en kinderen omdat de overheid officieel opdracht heeft gegeven tot het uitroeien van deze bevolkingsgroep.
De kernvraag is korter en simpeler: zijn ze hiervoor verantwoordelijk, ja of nee? Een (retorische) vraag die ook voor de Turken niet zo moeilijk te beantwoorden zal zijn: ja!
Wat vervolgens rest is de vraag hoe je met de verantwoordelijkheid moet omgaan voor iets wat (verre) voorouders ooit hebben misdaan. Accepteren, namens je (verre) voorouders excuses aanbieden en de dialoog open aangaan met nabestaanden over hoe we met z’n allen om moeten gaan met deze tragedie lijkt mij het meest voor hand liggend. 

 

"Yes we may make mistakes, but we never regret"

Ik zeg het niet vaak, maar de paus had helemaal gelijk. Als je het kwaad ontkent of verbergt, laat je een wond bloeden zonder het de kans te geven om te genezen. Zelf zou ik het nog iets stelliger willen formuleren: wie het kwaad ontkent, ontketent het juist.
Het bagatelliseren en ontkennen van de volkerenmoord op de Armeense bevolking of dit menselijk drama weten te reduceren tot het belachelijke niveau van een discussie over de betekenis van het woord “genocide” is totaal respectloos naar alle omgekomen Armeense mannen, vrouwen en kinderen, de overlevenden en hun nabestaanden. Je kunt moord omschrijven als een onfortuinlijk moment van verstandsverbijstering of verlies van zelfbeheersing of hoe dan ook; het blijft gewoon moord.
Misschien vat een van de drie toenmalige machthebbers, Talaat Pasja, de Turkse houding sinds 1915 over de Armeense genocide wel het best samen. Toen de Amerikaanse ambassadeur in Istanboel Henry Morgenthau bij hem protest aantekende tegen de deportatie van de Armeense bevolking en hem ervan probeerde te overtuigen dat hij daarmee een grote fout beging, antwoordde Pasja: "Yes, we may make mistakes, but we never regret."₇
      

 

 

Tonko

 

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

₁ Pan-Turkisme is het streven naar de eenheid van de Turkse volkeren
₂ Naast de Armeense slachtoffers vielen er ook nog honderdduizenden doden te betreuren onder Assyriërs, Arameeërs en orthodoxe Grieken.
₃ Voor haar dood in 1983 overhandigde Hayriye Talat Brafali, de weduwe van Talat Pasja (een van de toenmalige drie machthebbers), officiële documenten uit de tijd van het toenmalig Ottomaanse Rijk aan de Turkse journalist Murat Bardakçi. In de documenten zijn onder andere bevolkingsstatistieken te vinden waaruit blijkt dat er net voor 1915 1.256.000 Armeniërs in het Ottomaanse Rijk leefden en twee jaar later in 1917 nog maar 284.157. Een verschil van bijna een miljoen.

₄ Zie bijvoorbeeld: http://www.shlama.be/shlama/content/view/228/200/
₅ In dit verdrag wordt onder een genocide verstaan: “Een van de volgende handelingen, gepleegd met de bedoeling om een nationale, etnische, godsdienstige groep, dan wel een groep, behorende tot een bepaald ras, geheel of gedeeltelijk als zodanig te vernietigen:
(a) het doden van leden van de groep;
(b) het toebrengen van ernstig lichamelijk of geestelijk letsel aan leden van de groep;
(c) het opzettelijk aan de groep opleggen van levensvoorwaarden die gericht zijn op haar gehele of gedeeltelijke lichamelijke vernietiging;
(d) het nemen van maatregelen, bedoeld om geboorten binnen de groep te voorkomen;
(e) het gewelddadig overbrengen van kinderen van de groep naar een andere groep.
₆ Over het Duitse plan om de joden in de Tweede Wereldoorlog uit te roeien bestaan bijvoorbeeld wel officiële documenten, zoals bijvoorbeeld over de Wannseeconferentie in 1942 waar de nazi's overleg voerden over het vinden van een definitieve oplossing voor het "jodenprobleem".
₇ Zie de boeiende VARA-documentaire "Bloedbroeders" waarin de Turks-Nederlandse journalist Sinan Can en de Armeens-Nederlandse musicalacteur Ara Halici gezamenlijk op zoek gaan naar de waarheid omtrent de Armeense genocide.