85. Winnen is belangrijker dan rechtvaardigheid

Actualiteit - Rechtspraak - (On)Rechtvaardigheid - Goed/Kwaad 

Publieksgeile en narcistische advocaten

Advocaat Gerard Spong was op televisie druk bezig zijn nieuwe boek "De Breuk" te promoten. Eerst bij DWDD en een dag later bij Sven Kockelmann in het KRO-interviewprogramma “Oog in Oog”.

Ik heb het niet zo op publieksgeile mensen en zeker niet op narcistische advocaten die geen gelegenheid onbenut laten om hun ego nog meer te laten kietelen. Met zijn boek hoopt Spong twee vliegen in één klap te slaan: hij wil iedereen laten zien wat voor fantastische advocaat hij toch is en daarbij verdient hij in een moeite door ook meteen een aardig zakcentje. Altijd handig, want iedere geld beluste advocaat weet inmiddels dat levenslange garantie op het mogen uitoefenen van je beroep niet bestaat.

Guilty as hell

Ik ergerde me dood aan Spong. Niet zozeer vanwege zijn zure uitstraling en pijnlijke ingestudeerde poging om grappig te zijn (“Dokter De Bond, niet James Bond maar De Bond”), maar vooral omdat ik door hem deze doorgedraaide wereld weer eens niet begrijp.
Centraal in het boek staat zijn successtory van de Nuenense Moordzaak waarbij onze held Spong een moordverdachte op vrije voeten heeft weten te krijgen. Omdat Peter R. de Vries deze zaak jaren op de voet heeft gevolgd, zat ook hij aan DWDD-tafel. Volgens De Vries is de verdachte, arts Edwin ten Winkel, duidelijk “guilty as hell” ook al zegt hij dit heel tactvol niet hardop.

 

Manipulatieve leugenaar

Bebe Pãna, de Filippijnse vrouw van Ten Winkel, verdween in 2001. Haar lichaam werd jaren later ingemetseld teruggevonden onder de toiletpot in het huis van zijn tweelingbroer.
Ten Winkel verklaarde dat hij zijn vrouw op een dag dood op bed had aangetroffen. Ze zou volgens hem zelfmoord hebben gepleegd door een plastic zak over haar hoofd te trekken. Iets wat overigens door Peter R. de Vries helemaal niet kan: mensen die dat proberen, raken door de ademnood in paniek en trekken uit een soort overlevingsreflex die zak toch gewoon weer van hun hoofd.

Uit liefde en verdriet kon hij geen afstand van haar nemen en daarom had hij haar eerste begraven in zijn tuin en later overgebracht naar het huis van zijn broer. Omdat van het lichaam van Bebe Pãna weinig meer over was, kon met hulp van verklaringen van door Spong ingeschakelde forensische experts de precieze doodsoorzaak niet meer worden vastgesteld en werd Ten Winkel bij gebrek aan bewijs vrijgesproken.

Pikant detail: een jaar na de verdwijning van Bebe Pãna werd de eveneens Filipijnse kinderoppas Beth Urbi ook dood op bed gevonden in het huis van Ten Winkel. Waaraan zij is overleden is toch de dag van dag vandaag onopgehelderd gebleven (misschien ligt het wel aan het bed?). Waar Spong Ten Winkel omschrijft als een innemend persoon, vertelt De Vries dat hij in zijn 35-jarige carrière vrijwel niemand is tegengekomen die zo’n grote manipulatieve leugenaar was als deze man.

 

De rechtspraak deugt niet

Natuurlijk kun je nu vaststellen dat het de taak van een advocaat is om koste wat het kost zijn cliënt vrij te krijgen en dat Spong dus uitstekend werk heeft geleverd om van een hopeloze zaak een winnende te maken. Maar hier zit dus mijn grootste ergernis. Naar mijn mening deugt de rechtspraak gewoon niet.

In mijn ogen zou het uitgangspunt van rechtspraak moeten zijn om met behulp van zoveel mogelijk feiten (“waarheidsvinding”) te komen tot een oordeel dat leidt tot een rechtvaardige uitspraak.
Dit klinkt logisch, maar ik wil nog een stap verder gaan. Als dat het uitgangspunt is, zouden zowel openbare aanklagers als advocaten deze eigenlijk moeten hanteren. Want laten we eerlijk zijn: geen weldenkend mens, en zeker niet binnen de juridische wereld, zou toch tegen een maatschappij moeten zijn waarin alle veroordeelden een rechtvaardige straf krijgen die passend is bij hun misdaad.
En toch is de realiteit dat advocaten zich niet (hoeven te) bezighouden met waarheidsvinding omdat dat hun taak niet is, terwijl openbare aanklagers dat weliswaar wel behoren te doen maar je je serieus kunt afvragen of dat ook daadwerkelijk altijd gebeurt.

 

Uiteindelijk draait het om ego's

Rechtspraak lijkt soms meer op een wedstrijdje tussen aanklagers en advocaten waarbij de een erop uit is om de verdachte zo hard mogelijk te straffen en de ander tot doel heeft om hem met alle middelen vrij te krijgen, ongeacht de schuld of onschuld van de betrokkene. Winnen lijkt belangrijker dan rechtvaardigheid. 
Uiteindelijk draait het allemaal weer eens om ego’s. Hoe Spong doet en is, heeft werkelijk niets te maken met wat een jurist in mijn ogen zou moeten zijn: iemand die vanuit een idealistisch standpunt zijn steentje wil bijdragen aan rechtvaardige(re) samenleving.
Al ben ik heus niet zo naïef te denken dat rechtenstudenten puur vanuit ideële motieven tot hun studiekeuze zijn gekomen zonder daarbij naar de aantrekkelijke salarissen te hebben gekeken. De vraag of een Bram Moszkowicz jurist is geworden om de wereld te verbeteren of om er zelf beter van te worden, is wat mij betreft dan ook een retorische vraag.

 

Het gaat niet om futiliteiten als waarheid of gerechtigheid

Als een kind zo blij en trots is Spong dat hij door zijn sluwheid zoveel twijfel en verwarring heeft gezaaid bij de rechters dat zij zich gedwongen zagen Ten Winkel vrij te spreken.
Dat zijn cliënt naar alle waarschijnlijkheid zo schuldig is als O.J. Simpson destijds en dat Spong dat zelf ook heus wel weet, deert hem niet. Het gaat Spong niet om futiliteiten als waarheid of gerechtigheid of wie wie zou hebben vermoord. Het gaat hem slechts om vrijspraak van zijn cliënten. Want dan heeft hij gewonnen en weet de hele wereld weer wat voor fantastische advocaat hij is.
Het ergste van alles vind ik nog wel dat de heren Van Nieuwkerk, De Vries en velen met hen enorme bewondering hebben voor dergelijke gewetenloze advocaten. Terwijl ik alleen maar denk: geef mij maar mensen die strijden voor rechtvaardigheid.
Chapeau mijnheer Spong, u heeft -  zoals het ernaar uitziet - een moordenaar op vrije voeten gekregen. Met mensen als u Draait De Wereld gewoon weer Door. Helaas wordt de Wereld er echter geen haar beter van. Integendeel.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

84. Dieper kan een mens niet zinken

Actualiteit en privé - Drama/Tragedie - Scheiden - de Dood

 

Een einde aan verschrikkelijke onzekerheid

Dat de verdwenen broertjes Ruben en Julian na de zelfmoord van hun vader Jeroen Denis hetzelfde lot zou zijn beschoren als de zesjarige tweelingzusjes Alessia en Livia na een vergelijkbaar drama in Zwitserland in 2011, was te verwachten.
“Gelukkig” zijn de lichamen van de broertjes echter wel gevonden en is er voor de familie een einde gekomen aan de verschrikkelijke onzekerheid. Van de tweeling in Zwitserland ontbreekt tot op de dag van vandaag nog elk spoor. Dat ze dood zijn, is wel bekend. Nadat hun vader Matthias Schepp zich voor de trein had geworpen, werd een afscheidsbrief gevonden waarin hij liet weten dat de meisjes niet meer leefden, maar dat ze in elk geval niet hadden geleden. Jeroen Denis had in zijn afscheidsbrief niets los gelaten over het lot van zijn zoons.

 

Not done

Typerend voor deze tijd is dat veel mensen op internet weer een uitgesproken mening hebben over de zaak en precies weten hoe het allemaal zit. Uiteraard zijn inmiddels ook al de eerste complottheorieën verschenen.
Principieel waag ik me niet aan het uitspreken van een oordeel over gebeurtenissen waar ik veel feiten en details niet van ken. Behalve “not done” vind ik dat ook gewoon dom. Wel kan ik deze gebeurtenis aangrijpen om het in het algemeen te hebben over iets dat wél een feit is, namelijk dat bij beide drama’s de scheiding tussen vader en moeder een essentiële rol heeft gespeeld.

 

Vechtscheiding

De afgelopen weken zijn verschillende zaken over het drama in het nieuws gekomen. Jeroen Denis zou onlangs tijdens een rechtszaak te horen hebben gekregen dat zijn omgangsregeling met zijn zoontjes verder zou worden beperkt; het gebroken gezin zou al jarenlang door diverse hulpverleningsinstanties zijn bijgestaan; de Raad voor Kinderbescherming zou kort voor het drama hebben besloten om Ruben en Julian onder toezicht van Bureau Jeugdzorg te stellen en "last but not least" zou Jeroen Denis binnenkort door de politie worden gehoord als verdachte van kindermishandeling.
Wat er feitelijk ook allemaal mag zijn gebeurd, is in elk geval duidelijk dat hier sprake was van een zeer problematische scheiding, ook wel vechtscheiding genoemd.
Ondanks dat ik als gescheiden vader helaas ook de nodige (?) vervelende incidenten met mijn ex-vrouw heb meegemaakt, is die term bij ons gelukkig nooit van toepassing geweest. Met een co-ouderschap zoals wij die hebben, zou dat eenvoudigweg ook nooit hebben gekund. 

Maar toen mijn ex en ik nog bij elkaar waren, zagen wij al vechtscheidingen om ons heen waar de honden geen brood van lusten. Met “geintjes” als wederzijdse beschuldigingen van seksueel misbruik tot aan het laten opsluiten van de ex-partner wegens niet nakomen van alimentatieverplichtingen toe. “Als wij ooit gaan scheiden, doen we dat wel op een normale manier”, wierp ik mijn vrouw toen al profetisch toe. En gelukkig waren we het op dat essentiële punt wél eens.

 

Moeders hebben bij scheidingsrechtszaken streepje voor

Scheidingen kunnen het slechtste in de mens naar boven brengen (zie ook column 80). Helaas werken hierbij juridische of hulpverleningsinstanties soms ook als een lap op een rode stier door de situatie niet goed in te schatten en grote fouten te maken. Zonder daarbij naar welke specifieke zaak dan ook te wijzen, is het in Nederland bijvoorbeeld geen geheim dat in scheidingsrechtszaken moeders een streepje voor hebben ten opzichte van vaders.

Toen mijn vrouw en ik gingen scheiden, zorgde ik meer voor de kinderen dan zij en was de keus tot een co-ouderschap snel en logisch gemaakt. Toch is het veelzeggend dat ik absoluut geen geld had ingezet op een goede afloop als mijn ex-vrouw een rechtszaak tegen me zou hebben aangespannen met als inzet om de kinderen grotendeels bij haar te laten wonen. Alleen al vanwege het simpele gegeven dat zij de moeder van onze kinderen was/is en ik “slechts” de vader zou ik met een 0-1 achterstand zijn begonnen. En dat vind ik heel oneerlijk.

 

Dubbel gestraft

De gemiddelde vader ziet zijn kinderen na een scheiding om de week een weekend en betaalt daarbij ook nog alimentatie. Iets wat op mij persoonlijk als zeer onrechtvaardig overkomt. Je wordt tenslotte dubbel gestraft: én je ziet je kinderen nog maar heel weinig én dat kost je ook nog eens geld.
Natuurlijk zijn er (helaas) genoeg vaders die helemaal niet de behoefte voelen om hun kinderen vaker te zien en zo’n regeling dus prima vinden omdat ze zo bijvoorbeeld alle vrije tijd overhouden voor hun nieuwe vriendin en hobby’s.
En natuurlijk zijn er ook vaders die hiermee akkoord gaan om de eenvoudige reden dat ze door hun drukke baan even geen alternatief zien.
Maar dan nog blijven er zat gewone, liefhebbende vaders over die hun kinderen wel degelijk vaker zouden willen zien en daartoe ook de mogelijkheid hebben, maar die dat niet mogen omdat de moeder de rechter ervan heeft overtuigd dat het voor de kinderen toch echt beter is dat ze vaker bij haar blijven in verband met de (on)rust, de vertrouwde omgeving etc.

 

Wraak

Uitgezonderd die essentiële (extreme) gevallen waarbij de vader daadwerkelijk tekort schiet richting de kinderen en het voor hen dus absoluut noodzakelijk is om altijd of vaker bij moeder te verblijven, draait het hier in feite meestal slechts om één ding: wraak. Niets, werkelijk helemaal niets heeft dit te maken met het belang van de kinderen.
Bij een scheiding met normale, liefhebbende ouders is het altijd in het belang van de kinderen om met beide ouders een goede band op te bouwen door beiden regelmatig te zien. Een sobere omgangsregeling met welke ouder dan ook is naar mijn mening in niemands belang, aangezien het alleen maar het risico op een verhoogde spanning vergroot.

Eerlijke omgangsregeling in belang van de kinderen

Drank maakt meer kapot dan je lief is, maar voor scheidingen geldt door de wraakzuchtige emoties helaas vaak precies hetzelfde. Ik ken teveel verhalen van exen die er alles aan doen om elkaar kapot te maken onder het mom dat ze handelen vanuit het belang van de kinderen. Grote bullshit natuurlijk en dat weten ze zelf ook wel.
De enige manier om dit soort praktijken te voorkomen is te streven naar het tot stand brengen van een eerlijke en rechtvaardige omgangsregeling die écht in het belang van de kinderen (en dus ook de ouders) is.

Geen goed woord

Voor wie nu denkt dat ik met deze column een lans breek voor de Jeroen Denisen en Matthias Schepps in deze wereld maakt een grote vergissing. Voor gefrustreerde, wanhopige, eenzame en suïcidale gescheiden vaders kan ik alle begrip opbrengen; voor vaders die hun kinderen met zich meeslepen in hun val als ultieme wraak richting hun ex heb ik geen goed woord over. Dieper dan dat kan een (gescheiden) mens niet zinken.

Lieve Robin en Julian, rust in vrede.

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

83. Alsof je Jezus door het water ziet zakken...

Actualiteit - Liegen en bedriegen/Hypocrisie - Dictators

Dictators vallen nooit

Afgelopen week kwam Gurbanguly Berdymukhamedov in het nieuws. Wie kent ‘m niet? De dictator van een van die vele landen die topografie op school tegenwoordig zo lastig maken sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie: Turkmenistan. De beste man was tijdens een paardenrace van zijn paard of, beter gezegd, voetstuk gevallen.

Wie zich nu afvraagt of dit nieuws is, maakt een gigantische denkfout. Dictators vallen namelijk nooit. Tenzij het natuurlijk zo bedoeld is, omdat ze bijvoorbeeld een parachutesprong maken waar Felix Baumgartner het van in zijn broek zou doen. Iets wat voor een beetje dictator een fluitje van een cent zou zijn.

De reden waarom dictators niet zomaar vallen is simpel: vallen duidt op een fout en een vorm van imperfectie en aangezien dictators perfect zijn en nooit fouten maken, kunnen ze ook nooit vallen.

 

Iets zien gebeuren wat niet kan

Dat onze Turkmenistaanse vriend desalniettemin iets overkwam dat verdacht veel leek op het vallen van een paard is dan ook een raadsel.
Geluk bij een ongeluk was dat het incident plaatsvond vlak na de finish, die de dictator met zijn paard overigens net als winnaar was gepasseerd. Wat natuurlijk een overbodige opmerking is, want wie heeft ooit een perfect mens niet als winnaar een sportwedstrijd zien verlaten?
Toch moet het voor alle aanwezige onderdanen een vreemde gewaarwording zijn geweest om iets te zien gebeuren wat niet kan.
Het incident vroeg om een snelle actie en zo geschiedde: het stadion werd meteen hermetisch afgesloten en alle bezoekers moesten hun mobieltjes en andere opnameapparatuur afstaan aan het beveiligingspersoneel. Pas nadat alle opnames van het incident-dat-eigenlijk-niet-had-plaatsgevonden gewist waren, konden de bezoekers weer naar huis.
Helaas voor de autoriteiten was daarmee de kous niet af, want er bleek één slimmerd door de mazen van het net te zijn gekropen. Met dank aan die persoon en de falende beveiliging is het filmpje van de vallende dictator inmiddels wereldwijd op internet te bewonderen. Het is te gênant voor woorden: het is alsof je Jezus door het water ziet zakken... 

 

Broodje aap-verhaal

Het doet me denken aan een bekend broodje aap-verhaal over een man die pech krijgt met zijn Rolls Royce. Omdat de plaatselijke monteur geen Rolls Royce-onderdelen heeft, belt de man de Rolls Royce-fabriek. Kort daarna landt er een helikopter waar een zwijgende man uit stapt die de benodigde onderdelen overhandigt en snel weer verdwijnt.
Een paar weken later belt de man de Rolls Royce-fabriek op met de vraag waar de rekening blijft voor de geboden hulp toen hij met zijn Rolls pech had. “Er moet sprake zijn van een misverstand”, krijgt hij te horen. “Rolls Royces hebben nooit pech!” 

 

Wereldrecord vader aller Koreanen

Wat voor geweldige mensen én atleten dictators zijn, liet Kim Jong-il al in 1994 op de golfbaan zien. De inmiddels overleden vader van de huidige Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-un nam voor het eerst van zijn leven een golfclub ter hand en vestigde meteen een wereldrecord. Slechts 34 slagen had het dictatortje nodig voor de achttien holes, waarbij hij en passant elf holes-in-one sloeg.
Het is dat “de vader aller Koreanen” geen ambitie had om profgolfer te worden anders zou hij Tiger Woods zeker hebben gedegradeerd tot een simpele beginneling. Gelukkig voor Woods bleef het bij een eenmalig optreden van het genie en wie twijfelt aan dit verhaal moet ik teleurstellen, want maar liefst zeventien veiligheidsmensen waren getuige van deze weergaloze prestatie! 

 

Werkelijkheid en fantasie niet van elkaar kunnen onderscheiden

Het meest fascinerende hieraan vind ik de vraag wat er bij dergelijke gebeurtenissen door het hoofd van zo’n dictator gaat.
Volgens mij kunnen dat twee dingen zijn (of een combinatie ervan). Of hij is dermate psychotisch dat hij werkelijkheid en fantasie niet van elkaar kan onderscheiden en iedereen om hem heen gelooft die hem (letterlijk) de meest fantastische prestaties toedicht. Of hij beseft drommels goed dat het één groot toneelspel is, maar hij geniet met volle teugen van de kick die het geeft om te zien hoeveel macht hij over al die kruiperige, onderdanige hielenlikkers heeft.

Ik heb medelijden met de jockeys die zenuwachtig achter Gurbanguly Berdymukhamedov aan galoppeerden en die goed moesten uitkijken dat ze de dictator niet per ongeluk inhaalden. Dan is een partijtje golf verliezen van een despoot toch een stuk makkelijker.
Rest mij nog één kritische kanttekening bij de mythische prestatie van Kim Jong-il: wat ging er mis op de overige zeven holes? Waarom sloeg hij geen achttien holes-in-one? Misschien wordt het tijd voor de zoon om ook eens een golfbaan te betreden. Eén advies: verbied opnameapparatuur!

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

(deel van) Vlag van Turkmenistan

 

82. Wow, mam, dad: a rifle, thanks Santa!

Actualiteit - Drama/Tragedie - Wapenbeleid VS 

 

Your first rifle

Picture this: Christmas Day, a living room, a cosy warm Fireplace, a happy American family sitting around the Christmas tree. Mom and dad with their son (4) and daughter (1) who are busy opening all the beautiful presents. “WOW, mom, dad: a rifle, thanks Santa!” “Yes my son, Santa Claus thinks at your age you should get your first rifle: Merry Christmas!”

Een halfjaar later: “Vijfjarig jongetje in Kentucky in de Verenigde Staten (VS) schiet tweejarig zusje dood met ‘kindergeweer’”.

 

Peutergevangenissen

“Het ventje had het geweer vorig jaar cadeau gekregen en kon er goed mee overweg.” Ja dat blijkt. Ik vraag me af wat de aanleiding was. Misschien had zijn zusje hem wel gestoord toen hij naar “The Expendables II” of “Saw 5” zat te kijken. Of zat ze te zeuren dat zij nu achter de computer wilde terwijl hij juist heel geconcentreerd “Wargame” aan het spelen was. We weten tenslotte allemaal hoe irritant zusjes kunnen  zijn.
Een geluk bij een ongeluk voor het knulletje is dat de politie dit ook zo zal behandelen: als een ongeluk. De peuter hoeft dus niet bang te zijn voor vervolging. Dat is maar goed ook, want anders krijg je heuse “peutergevangenissen” in de VS wat misschien een leuke zondagavond-documentaire voor SBS6 oplevert maar voor de rest vrij triest is natuurlijk.

Nog geen maand geleden overleed nog een zesjarig jongetje uit New Jersey nadat een vierjarig vriendje hem met een geweer in zijn hoofd had geschoten. De jongetjes bevonden zich op ongeveer vijftien meter van elkaar, wat het beeld lijkt te bevestigen dat de ouders de kindertjes op deze leeftijd behalve schieten ook al vrij aardig gericht schieten leren. Heel cru gezegd had het jongetje meer kans op overleven gehad als ik hem had geprobeerd te raken op die afstand (zie ook column 18).

 

Enough is enough

Het bericht van het doodgeschoten zusje kwam slechts een paar uur na het schrijven van mijn vorige kritische column over de VS in het nieuws.
Hoe ik mijn best ook doe om Amerikanen niet generaliserend als dom te bestempelen, wordt het mij niet bepaald gemakkelijk gemaakt door dit land. Wie een ander woord heeft voor de ouders én de gehele Amerikaanse politiek op (onder andere) dit gebied mag het zeggen, maar ik weet er even geen.
Hoeveel peuters moeten er nog door elkaar worden afgeknald voordat de VS zegt van “Enough is enough!”? Hoeveel schietdrama’s moeten er nog plaatsvinden voordat de Amerikanen gaan bedenken dat als ze zo doorgaan er straks geen God meer overblijft die America nog bereid is te “blessen”?
Over dom gesproken kan ik al raden naar een voor de hand liggend voorstel voor de oplossing van dit probleem vanuit hét bolwerk van de Amerikaanse wapenlobby, de zeer conservatieve en machtige National Rifle Organisation (RFA): “Als dat zusje nou ook gewapend was geweest, had ze zichzelf kunnen verdedigen en was het een stuk beter afgelopen.”
Zoals Asterix zou zeggen als hij de Romeinen met Amerikanen had kunnen vergelijken: “Rare jongens die Amerikanen”. Al zou ik een ander woord dan "raar" gebruiken...

Schiet mij maar lek. Figuurlijk gesproken dan.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie. 

Amerikaans bedrijf Crickett dat wapens voor kinderen verkoopt: My First Rifle. Het roze exemplaar zal wel de meisjesuitvoering zijn, vermoed ik. (foto: internet)

81. Hoe dom kun je zijn

Actualiteit - Liegen en bedriegen/Hypocrisie - Politiek/Macht 

Hypocrisie

Ik heb behoorlijk negatieve associaties met de Verenigde Staten. Ik kan zelfs gerust zeggen dat ik soms echt walg van dat land. Dit betekent echter niet dat ik zo simpel ben om te denken dat daar veel meer slechte mensen wonen dan hier. Dat denk ik tenslotte ook niet van een land als Noord-Korea. En ook al zou dat wel zo zijn, dan nog zal dat meer met onwetendheid en eeuwenlange indoctrinatie en manipulatie vanuit de politiek te maken hebben dan met de slechtheid van hun burgers.
Mijn negatieve associaties met de Verenigde Staten houden ook niet in dat ik nu meteen op internet een handleiding ga zoeken voor het maken van bommen met huis-tuin-en-keuken-materialen. Al zal deze zin waarschijnlijk niet voorkomen dat ik op de zwarte lijst van de Verenigde Staten wordt geplaatst op de dag dat ik een bekende Nederlandse columnist word en zij deze column onder ogen krijgen.
Als je aan mij vraagt wat ik vooral haat aan de Verenigde Staten dan is dat in één woord samen te vatten: hypocrisie.
Prima hoor dat je keihard optreedt tegen mensen die bommen hebben geplaatst waarbij onschuldige mensen zijn omgekomen, waaronder een jongetje van acht jaar oud. Prima dat je zo tegen het kwaad ageert dat je bereid bent een hele stad ervoor stil te leggen en tienduizend politiemannen in de achtervolging zet op een negentienjarige moordenaar. Daar valt heus wel wat voor te zeggen. Tenminste… zo lang als je dat consequent doet. Als een land onverbiddelijk optreedt tegen elk individu dat onschuldige slachtoffers maakt dan kan ik daar wel mee leven.

 

Vast zonder vorm van proces

Maar we praten hier natuurlijk wel over een land dat de laatste weken nog meer in het nieuws kwam dan alleen met hun succesvolle jacht op de twee daders van de bomaanslagen in Boston.
Zo is het momenteel zeer onrustig in het omstreden gevangenenkamp Guantánamo Bay op Cuba. Het kamp dat president Obama tijdens een van zijn verkiezingsbeloftes in 2008 beloofde te gaan sluiten maar dat nu, bijna vijf jaar later, nog steeds bestaat.

Al meer dan 100 van de 166 gevangenen zijn inmiddels in hongerstaking omdat ze de onmenselijke omstandigheden waaronder ze gevangen zitten zat zijn. Velen van hen zitten daar vast zonder aanklacht, zonder vorm van proces en sommigen voor zelfs al meer dan elf jaar (!).

 

Documentaire You don't like the truth

De VPRO zond onlangs de tijdens het IDFA van 2010 met de juryprijs bekroonde documentaire “You don’t like the truth” uit over de verhoring in Guantánamo Bay van de zestienjarige Canadese jongen Omar Khadr.
Khadr werd beschuldigd van moord op een Amerikaanse militair in 2002 in Afghanistan. De Verenigde Staten stonden erop dat de minderjarige Khadr als oorlogsmisdadiger werd berecht, terwijl dit volgens de internationale wetgeving en de Verenigde Naties helemaal niet mag.
Voordat Khadr in Guantánamo Bay terechtkwam, was hij in de Afghaanse stad Bagram al dermate door de Amerikanen lichamelijk en geestelijk gemarteld dat hij bekende wat ze hem maar wilde laten bekennen. Dat er geen enkel bewijs was dat Khadr de Amerikaanse militair had gedood - hij was zwaargewond op het moment dat hij dat gedaan zou moeten hebben - deed niet ter zake. Khadr zit momenteel zijn gevangenisstraf van acht jaar uit.  

 

Documentaire Dirty Wars

Een andere documentaire die het IDFA eind dit jaar gaat vertonen, is “Dirty Wars” van regisseur Richard Rowley over de zoektocht van onderzoeksjournalist Jeremy Scahill naar de gevolgen van de War on Terror voor de VS.

Deze War on Terror werd na 9/11 door president Bush in gang gezet, maar is onder president Obama nog flink geïntensiveerd. De “Kill Lists” met gezochte terroristen worden elk jaar langer en langer en de geheime missies en drone-aanvallen in landen als Afghanistan en Pakistan zijn talrijker dan ooit.

In Nieuwsuur verklaarde Scahill in een gesprek met Twan Huys dat de War on Terror alleen maar averechts werkt. Ondanks dat sommige van de zogenaamde precisie-aanvallen op leiders van terreurgroepen inderdaad “succesvol” zijn, vallen er in dit proces ook regelmatig onschuldige burgerslachtoffers te betreuren waardoor de Verenigde Staten in feite alleen maar een nieuwe generatie vijanden aan het creëren zijn die straks met recht Amerika zal willen aanvallen. Hoe dom kun je zijn.

 

The-enemy-of-my-enemy-is-my friend-mentaliteit

Dat een paar weken geleden ook nog eens een voorstel voor een strenger antecedentenonderzoek voor kopers van wapens door de Amerikaanse Senaat werd afgewezen, is hier haast het vermelden niet meer waard.
Schietdrama’s, de doodstraf, schending van mensenrechten, Guantánamo Bay, War on Terror, kill lists, onschuldige burgerslachtoffers, liegen, bedriegen, hypocrisie, een vreselijke “The enemy of my enemy is my friend”-mentaliteit; sorry, maar zo kijkt deze Westerse en niet gelovige man tegen de Verenigde Staten. Nog een naam om aan jullie zwarte lijst toe te voegen...

God Bless America!

Mijn God, als ik God was, zou ik echt enorm balen om steeds maar weer op die manier in een adem met dat land te worden genoemd.

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

80. Je doet het voor de kinderen!

Privé - Familie/Gezin - TV/Film/Docu - Scheiden 

Typische vrouwenserie

Ik zap, dus ik ben (een man). Tenminste daar probeer ik mezelf van te overtuigen, want een tijdje terug bleef ik tijdens het zappen hangen bij zo’n typische vrouwenserie: “Divorce”. Ik kijk nooit naar series, maar met zo’n titel plus het gegeven dat de serie gaat over drie mannen die middenin een scheiding zitten maar is bedacht door een vrouw (Linda de Mol), raakte ik als gescheiden man toch een beetje nieuwsgierig.
Ik viel meteen middenin een scène die mij bekend voorkwam. Een van de mannen had ruzie met zijn ex-vrouw over de zomervakantie. Zij had zonder te overleggen geboekt voor zes weken bij haar zus in Canada, terwijl hij aangaf recht te hebben op drie weken waarin hij met de kinderen wilde kamperen. Aan het eind van de ruzie verzuchtte de vrouw “Ok, dan vertel ik mijn zus wel dat het niet doorgaat. Zeg jij het tegen de kinderen?” Waarop even later een boze dochter bij haar vader verhaal kwam halen omdat hij haar vakantie had verpest.
Hoe komisch zoiets in een serie ook kan zijn, is het eigenlijk te triest voor woorden dat dergelijke incidenten in het echte leven schering en inslag zijn bij gescheiden stellen.

Maar alle nadelen hebben weer hun voordelen moet de slimme Linda de Mol na haar eigen scheiding gedacht hebben, dus waarom geen serie maken over dit gevoelige onderwerp? Het brengt weer wat geld op in het toch al niet krappe laatje van La Mol en je kunt in een moeite door al je eigen scheidingsperikelen en frustraties van je af schrijven.

Gebrek aan inspiratie zal Linda in elk geval zeker niet gehad hebben. Behalve uit eigen ervaringen kon ze ongetwijfeld ook putten uit die van vele Gooische vriendinnen en vrienden om haar heen. Waaronder ongetwijfeld ook veel gefrustreerde Gooische Vrouwen die in die levensfase zijn beland waarin ze erachter komen dat een rijke man trouwen toch niet het summum is, maar wel garantie biedt op een riante alimentatie. Met vreemdgaan als goed alternatief, waarbij - als je het goed speelt - zowel de financiële als lichamelijke lusten behouden blijven.

 

Meer een opoffering dan een lolletje

Twee jaar geleden wilde mijn ex-vrouw met de kinderen op vakantie naar, jawel, Canada voor een familiereünie. Omdat het zo’n dure reis was, vroeg ze aan mij of ik mee wilde betalen. Toen ik stomverbaasd maar rustig uitbracht dat ik er niet veel voor voelde om als ex-man aan de vakantie van mijn ex-vrouw mee te betalen, reageerde ze zeer geprikkeld. Eén ding moest ik goed begrijpen: “Je doet het niet voor mij, maar voor de kinderen!”  

Vervolgens beet ze me toe dat haar vriendinnen het ook al vreemd vonden dat ik nooit meebetaalde aan haar wintersportvakanties, omdat ik zoiets nooit met de kinderen deed en zij wel. Mijn ex-vrouw is een gepassioneerd skister vanaf haar vierde jaar, terwijl ik ermee begon toen ik haar leerde kennen. Maar ik besefte blijkbaar niet dat de skivakanties met de kinderen voor haar meer een opoffering dan een lolletje betekenden en ze een gebaar van dankbaarheid in de vorm van een financiële vergoeding dus wel op zijn plaats vond.

 

Mijn broek zakte af

Helaas voor mijn ex hield ik voet bij stuk en zei haar dat ik het eerlijk gezegd een belachelijk voorstel vond. “Goed, dan zal ik de kinderen wel zeggen dat we door papa dit jaar niet naar Canada kunnen gaan,”  was haar antwoord.

Mijn broek zakte af en een dag later hing ie opnieuw op mijn knieën toen mijn oudste zoon tegen mij uitviel omdat hij had gehoord waarom de reis naar Canada niet zou doorgaan. Lullig voor mijn zoon reageerde ik mijn woede op hem af door hem toe te snauwen dat mama en papa duidelijk met elkaar hadden afgesproken om na de scheiding zelfstandig en (financieel) compleet onafhankelijk van elkaar verder te leven en dat mama dus verantwoordelijk was voor haar eigen vakantie en niet ik.

 

Communiceren vanuit verstand en niet vanuit gevoel

Scheiden is lijden. Het brengt de meest negatieve emoties in een mens naar boven en je moet verdomd goed uitkijken dat die niet de overhand krijgen want dat levert alleen maar verliezers op waaronder vooral (indien aanwezig) de kinderen.
Al zijn er natuurlijk ook altijd winnaars die ter viering van de zoveelste smerige scheidingsrechtszaak na afloop een lekker geel likeurtje kunnen oplepelen dat dezelfde naam draagt als hun beroep.
Mijn uitgangspunt na mijn scheiding is altijd geweest om naar mijn ex toe te communiceren vanuit mijn verstand en niet vanuit mijn gevoel. Als je dan toch aan het scheiden bent, kun je maar beter meteen beginnen met het uit elkaar halen van deze twee begrippen.

Ondanks dat dit uitgangspunt me veel heeft geholpen, zou ik willen dat ik kon beweren dat dat me altijd is gelukt. Maar dan zou ik liegen. Wel kan ik beweren dat ik nooit tijdens telefoongesprekken met mijn ex de hoorn erop heb gegooid. Bij afwezigheid van een hoorn deed de rode uitknop die truc. Of hoe kinderachtig een mens uit een gevoel van boosheid, teleurstelling, onmacht en irritatie over steeds terugkerende, zinloze patronen kan handelen.
Tientallen columns kan ik over dit onderwerp vol schrijven en dit zal dan ook vast niet de laatste zijn. Mocht Linda de Mol ooit nog inspiratie te kort komen voor het tweede seizoen van Divorce dan kan ze me altijd bellen.

  

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Foto (van ansichtkaarten): Tonko

79. De perfecte gevangenis: piece of cake!

Actualiteit - Goed/Kwaad - Corruptie

 

Volstrekt normaal

In een gevangenis in Baltimore in de Verenigde Staten heeft bendeleider Tavon White vier bewakers zwanger gemaakt. Zeker dertien vrouwelijke cipiers sliepen met bendeleden en hielpen hen met het naar binnen smokkelen van mobieltjes en drugs. White verklaarde dat er in deze gevangenis niets zonder zijn toestemming gebeurde en dat hij er 16.000 dollar per maand verdiende aan afpersing en smokkel.
Niet voor niets gaat dit om een klein berichtje, want je hoeft maar een willekeurige Amerikaanse gevangenisfilm te zien om te weten dat het in de Verenigde Staten, net als in veel andere landen, volstrekt normaal is dat gevangenen hun criminele praktijken ook binnen de gevangenispoorten voortzetten.

 

Het zal wel weer aan mij liggen

Het komt in mijn leven nogal vaak voor dat ik me een klein jongetje voel dat met grote naïviteit de wereld aanschouwt en zich enorm verbaast over allerlei bizarre zaken die algemeen geaccepteerd lijken te zijn. Het zal wel weer aan mij liggen, denk ik dan.
Noem me simpel, maar ik dacht dus dat gevangenissen bedoeld waren om boeven in op te sluiten met als doel ervoor te zorgen dat ze met onmiddellijke ingang stoppen met hun misdadige praktijken en te voorkomen dat ze nog meer slachtoffers maken.

Maar wellicht heb ik iets gemist en bestaat er een regel die luidt dat dat alleen geldt voor buiten de gevangenis en mogen de boeven binnen gewoon door gaan met hun criminele activiteiten zo lang als ze het maar niet te bont maken of zoiets.

Behalve genoemd doel kun je met een penitentiaire inrichting natuurlijk ook hét ultieme doel nastreven: van de gevangenen betere mensen maken. Maar wellicht is deze ambitie te utopisch, al zullen in mijn Utopia überhaupt geen gevangenissen bestaan.

De directeur van de gevangenis in Baltimore kan in elk geval concluderen dat genoemde doelen voor hem iets te hoog gegrepen waren. Als mijn gevangenen in mijn gevangenis hun tijd zouden doorbrengen met het verrichten van criminele activiteiten en het bezwangeren van cipiers zou ik toch wel een beetje aan mezelf gaan twijfelen en een omscholingscursus overwegen.

 

A piece of cake

Ik vraag me serieus af hoe moeilijk het nou kan zijn om een goed draaiende gevangenis op te zetten.

Je hebt nodig: een gebouw, een groep criminelen, een stel bewakers en een lijst met gevangenisregels waar iedereen zich aan dient te houden.

De eerste regel luidt dat als een gevangene binnenkomt hij zijn spullen inlevert en hij gedurende zijn verblijf - op wat kleren en onschuldige gebruiksgoederen na - geen bezit meer zal hebben. Een beetje overbodig te vermelden dat dit dus inhoudt dat bijvoorbeeld sigaretten, drank, drugs, wapens en geld streng verboden zijn. De gevangenis moet tenslotte geen plek worden waar een crimineel zich thuis waant, want dan schiet het zijn doel voorbij.

Als je vergelijkbare strenge regels hanteert naar de bezoekers toe door ze grondig te fouilleren of, veel beter, alleen contact met een glazen tussenwand ertussen toe te staan dan is er nog steeds niets aan het handje. Selecteer je "last but NOT LEAST" nog goed personeel dat er streng op toeziet dat de regels worden nageleefd dan heb je volgens mij de perfecte gevangenis: a piece of cake!

 

Betrouwbare en integere mensen liggen niet voor het oprapen

Toch gaat het ergens in dit proces gigantisch mis en ieder weldenkend mens weet wel waar dat aan ligt: het eigen (corrupte) personeel.

Dat je gevangenen en hun bezoek niet kunt vertrouwen, spreekt voor zich. Maar zo lang als je goed, integer, betrouwbaar personeel hebt dat behalve de gedetineerden ook de regels streng bewaakt, is dat natuurlijk geen enkel probleem.

Uit het gegeven dat binnen bepaalde gevangenissen door de gedetineerden criminele activiteiten worden uitgevoerd zijn mijns inziens twee conclusies mogelijk: óf goed personeel is moeilijk te krijgen óf goede mensen in het algemeen zijn gewoon (te) schaars.
Hopelijk blijkt het oplossen van het probleem in Baltimore slechts een kwestie te zijn van het verbeteren van het wervingsbeleid. Misschien draaide het allemaal wel om een paar vervelende misverstanden tussen de uitzendbureaus en de aangemelde kandidaten en kon men pas achteraf concluderen dat de kandidaten weliswaar prima voldeden aan functie-eisen als “heeft affiniteit met het gevangeniswezen” en “kan goed met gedetineerden communiceren”, maar bleken ze gewoon wat ongelukkig geformuleerd en geïnterpreteerd.

Waar ik echter meer bang voor ben, is dat betrouwbare en integere mensen die ongevoelig voor corruptie zijn simpelweg niet voor het oprapen liggen. Was het leven maar zo overzichtelijk dat alle bad guys in de gevangenissen zitten en je de cipiers kunt werven uit de resterende good guys buiten. Maar helaas zijn er nog altijd veel meer bad guys buiten dan binnen en komt corruptie op alle niveaus voor. Vraag maar aan Bram Moszkowicz, die ik trouwens ook als cipier voor geen (contant) geld zou vertrouwen.

Ik denk dat ik maar eens lekker ga wegdromen bij een Pippi Langkous-DVD. “Waren alle criminelen maar zoals de boeven van Pippi”, zeg ik altijd tegen mijn kinderen.

 

Boeven: “Je hebt er toch niets op tegen als we je koffer met goudstukken meenemen hè?”
Pippi: “O nee hoor, helemaal niet. En jullie hebben er toch niets op tegen dat ik ‘m weer terugneem hè?”

Geweldig!

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Pippi Langkous en de boeven (foto: internet)

 

78. The mummy is dead

Actualiteit - Politiek/Macht - De Dood - Goed/Kwaad - Filosofie

Ieder mens heeft goede en slechte kanten

Afgelopen week waren er een hoop blije mensen in Engeland. Ten eerste alle winnaars van de “Top Celebrity Death Pool” die hadden gewed dat Margaret Thatcher rond deze tijd zou overlijden. Maar ook veel “gewone” Thatcher-haters schijnen menig champagnekurk tegen het plafond te hebben geschoten.

Ik moet wel ver heen zijn voordat ik de behoefte voel om iemands dood te vieren, maar ik was geen Margaret Thatcher-fan. Al geldt ook hier de zoveelste levensles aan mijn kinderen: ieder mens heeft goede en slechte kanten.

Zo bleek de Iron Lady naar haar directe collega’s toe niet altijd van ijzer te zijn, maar stond ze ook als persoonlijk en attent bekend (net als dat Adolf Hitler overigens ook heel charmant was naar zijn secretaresses, dus wat zegt dat...). Al vraag ik me af of Thatchers kinderen dezelfde ervaring hadden. De oud-premier pleegde bij thuiskomst de naam van dochter Carol nog wel eens te vergeten...

 

Broertje dood aan bescheiden mensen

Grappig is te zien hoe verschillend mensen kunnen denken over een en dezelfde persoon. Wat de een goed aan Thatcher vond, werd door de ander als “pure evil” omschreven.
Het doet mij denken aan de naïviteit waarmee ik vroeger dacht over de termen goed en kwaad. Ik ging er altijd van uit dat deze begrippen een soort van universele betekenis hadden. Waarbij ieder mens van nature wel weet wat goed is en wat slecht. Als in een soort natuurwet zeg maar.
Maar waar ik toen in dit boeiende vraagstuk uit de filosofie dus geneigd was te geloven in het bestaan van een objectief goed en kwaad,  heb ik dat inmiddels al lang niet meer. Wat in de ene cultuur als goed gezien wordt, kan in een andere cultuur juist weer als slecht worden beschouwd én vice versa.
Vroeger dacht ik bijvoorbeeld ook dat ieder weldenkend mens net als ik menselijke kenmerken als “zachtaardig”, “lief”, “bescheiden”, “beleefd”, “vergevingsgezind’, “sociaal” en “eerlijk/integer” als goed en positief beschouwde. Pas later kwam ik er achter dat dat helemaal niet zo is. Lang niet iedereen heeft bij dergelijke woorden dezelfde positieve associaties.
Zo heeft een goede vriend van mij juist een broertje dood aan zachtaardige, bescheiden, eerlijke mensen (kennelijk mag hij mij om andere redenen). Hij ergert zich aan hun softe karakter waarmee ze niets zullen bereiken in het leven.
En van een goede vriendin weet ik dat zij het prettig vindt dat haar man arrogant is, omdat ze daar juist op valt. Iets wat binnen relaties in uiteenlopende varianten natuurlijk vaker voorkomt. Met als uitwassen de vrouwen met narcistische partners die hen mishandelen, maar die ze nooit zullen verlaten omdat ze zich altijd tot hen aangetrokken blijven voelen. De softe hoofdrolspeler in de film “Hufters & Hofdames” (1997) werd hiervoor al door zijn goede vriend gewaarschuwd: vrouwen vallen op hufters en niet op hofdames.

 

Keiharde arrogante bitch

Thatcher was natuurlijk allesbehalve een lieve, bescheiden, vergevingsgezinde vrouw. Zeker in de politiek ben ik het met mijn vriend eens dat je met dergelijke eigenschappen niet ver zult komen. Een betere omschrijving van Thatcher is die van een keiharde, arrogante, rancuneuze bitch die haar vijanden met alle plezier op typisch Britse wijze met de grond gelijk maakte: beleefd, bekakt, retorisch ijzer(!) sterk en met humor. Maar bitch of niet: veel Engelsen liepen weg met Thatcher.

 

Links vs. rechts

Ondanks dat ik het naïeve idee dat iedereen hetzelfde onder goed en kwaad verstaat als ik inmiddels dus al lang kwijt ben, begrijp ik mijn gedachtegang wel. 

Zeker als ik bijvoorbeeld kijk naar een rijtje met de links-rechts tegenstellingen in de politiek. Ook al kunnen bepaalde standpunten van zogenoemde "linkse" en "rechtse" partijen in deze tijd nog wel eens overlappen, dan nog ben ik ervan overtuigd dat er tussen het gedachtegoed van de écht (oorspronkelijke) linkse en rechtse politieke partijen essentiële verschillen zitten. 

Wie bijvoorbeeld kijkt naar het volgende rijtje zal het toch met mij eens zijn dat dit bekende tegenstellingen zijn tussen respectievelijk politiek links en rechts: progressief vs. conservatief, aan anderen denken (altruïsme) vs. aan jezelf denken (egoïsme), gelijkheid vs. ongelijkheid, ontwikkelingshulp vs. defensie, milieu vs. industrie/economie etc.
Mijn wellicht naïeve, idealistische ik kan zich om deze reden nog steeds moeilijk voorstellen dat er rechtse kiezers zijn omdat het voor mij - gechargeerd gezegd - keuzes zijn tussen goed en kwaad. Je kunt tenslotte toch moeilijk alle sociale mensen die opkomen voor de zwakkeren slecht noemen en iedereen die alleen maar aan zichzelf denkt goed?
In mijn ogen valt dit alleen (een soort van) goed te praten als je er gewoon voor uitkomt dat net als in het dierenrijk ook bij de mensheid het recht van de sterkste moet gelden. Waarbij degenen met de beste nature en nurture omstandigheden zullen winnen en overleven, terwijl de rest het onderspit zal delven en sterven. That's how nature works! En ja, hier valt zeker wat voor te zeggen. Maar het is alleen niet de wereld waarin ik zou willen leven...  

 

Bevriend met wrede dictator Pinochet

Terugkomend op Thatcher kan ik zeggen dat hoe genuanceerd ik aan de ene kant ook ben – mijn kinderen vertel ik tot vervelens toe dat een verhaal altijd twee kanten heeft - ik ook een principiële, zwart-wit kant heb. Vooral als ik overtuigd ben van mijn gelijk.
Wie zoals Thatcher bevriend was met een wrede dictator (Pinochet) die verantwoordelijk was voor de marteling, moord en verdwijning van duizenden onschuldige burgers, deugt in mijn ogen niet. Punt.

Maar de champagnefles blijft dicht. En wat je ook over Thatcher kan zeggen, humor en zelfspot had ze wel. Jaren na haar aftreden sprak ze het Britse parlement weer eens toe: “On my way here I passed a local cinema and it turns out you were expecting me after all, for the billboards read: The mummy returns."

But now the mummy is dead: Margaret Thatcher R.I.P.

 

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

77. Lang leve de antihelden!

TV/Film/Docu - Helden en anti-helden - Muziek

Als een wijf janken

Sinds mijn scheiding ben ik een stuk emotioneler geworden. Niet dat ik nu meteen als een wijf bij de eerste de beste sentimentele film begin te janken, maar ik heb zo mijn momenten.
Gisteravond was weer zo’n moment waarop ik in mijn eentje met tranen in mijn ogen op de bank lag. Aanleiding was het zien van de met een Oscar bekroonde muziekdocumentaire “Searching for Sugar Man” die ook tijdens de IDFA de publieksprijs kreeg en ik begrijp wel waarom.

Ik houd van antihelden. Van die doodnormale, aardige, onopvallende, liefst verlegen, beetje onzekere en bescheiden mensen die opeens toevallig iets fantastisch bereiken maar daar vervolgens heel gewoon onder blijven. Zonder kapsones of sterallures, maar met een prachtige vorm van nederigheid en dankbaarheid.

Behalve kippenvel en betraande ogen geven dit soort antihelden mij inspiratie en boven alles hoop. Hoop voor de goede, eerlijke, integere mensen op deze wereld en hoop voor het bestaan van rechtvaardigheid.

 

Grotere muzieklegende dan Elvis en The Beatles

“Searching for Sugar Man” is zo’n inspirerende en hoopgevende film. De documentaire gaat over de zoektocht naar de Amerikaanse folkzanger Sixto Rodriquez die begin jaren zeventig een tweetal platen met politiek geëngageerde teksten uitbrengt in de Verenigde Staten.
Ondanks dat hij door sommigen al met Bob Dylan wordt vergeleken, floppen zijn platen hopeloos waarna Rodriquez de muziek laat voor wat het is om als sloper in Detroit aan het werk te gaan (waar hij later tussendoor wel nog even filosofie studeert).
Door stom toeval  - een Amerikaans meisje laat een muziekcassette van Rodriquez horen aan haar Zuid-Afrikaanse vriend en hij en zijn vrienden vinden het prachtig en maken er kopieën van -  wordt de zanger in de jaren zeventig immens populair in het land waar de apartheid op dat moment op een hoogte-/dieptepunt zit.
Terwijl Rodriquez onwetend in Detroit woont, is hij in Zuid-Afrika inmiddels een grotere muzieklegende dan Elvis en The Beatles geworden. Omdat echter niemand in dat land weet wie Rodriquez precies is en er zelfs geruchten de ronde gaan dat hij tijdens een optreden zelfmoord zou hebben gepleegd, groeit hij uit tot een heuse mythe.
Wie wil weten hoe de zoektocht naar Rodriquez afloopt, moet de documentaire maar gaan zien. De mooie liedjes en het prachtige verhaal doen je de keiharde, egoïstische rol van de platenindustrie op de achtergrond gelukkig vergeten.

 

Just when you think things couldn't get worse

De emoties die deze film bij mij teweeg bracht, deden mij enorm denken aan die keer dat ik jaren geleden met tranen in mijn ogen Paul Potts’ auditie zag voor de Britse talentenshow Britain’s Got Talent. Als dikke, onaantrekkelijke verkoper van mobieltjes liep Potts het podium op waar je de juryleden zag denken van daar heb je weer zo’n loser die denkt dat hij een popster kan worden.

Hun monden vielen echter open van verbazing toen Potts als een ware operazanger begon te zingen. Het publiek ging compleet uit zijn dak en een jurylid sprak van een stuk koolstof dat net in een diamant was veranderd. De vriendelijke Potts ging door, won de wedstrijd maar bleef een bescheiden en dankbaar mens.

Later overkwam nog meer mensen ongeveer hetzelfde: de 47-jarige mollige huisvrouw Susan Boyle werd jaren later tweede en de verlegen, onzekere zeventienjarige jongen Jonathan Antoine won vorig jaar net niet de wedstrijd samen met zijn zestienjarige zangpartner Charlotte Jaconelli.

Pikant detail hierbij is dat toen de zeer dikke Jonathan opkwam jurylid Simon Cowell zijn buurvrouw toefluisterde: “Just when you think things couldn’t get any worse”. Zijn duidelijke vooroordeel dat dikke mensen niets zouden kunnen, werd echter keihard onderuit gehaald toen Jonathan zijn mond opendeed en de sterren van de hemel begon te zingen en de zaal en juryleden in extase bracht.

 

Uitgemolken talentenshows

Eerlijk gezegd heb ik helemaal niets met al die stomme talentenshows. Eenvoudigweg omdat er inmiddels zoveel varianten zijn dat ik door de ontelbare winnaars de talenten niet meer zie.
Maar uitgemolken of niet: elke keer als er tussen al die clichékandidaten weer een dikke, onaantrekkelijke maar o zo aardige, verlegen en bescheiden antiheld opstaat die met zijn unieke talent alle critici de mond snoert dan ga ik het filmpje toch even op YouTube bekijken. En dan weet ik nu al dat elke keer als ik ernaar kijk ik opnieuw een snotterend wijf word dat het allemaal even te veel word. Lang leve de antihelden!

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

Auditie van Paul Potts bij Britain's Got Talent (2007)

Bron: YouTube

 

Auditie van Susan Boyle bij Britain's Got Talent (2009)

Bron: YouTube

 

 Auditie van Jonathan Antoine en Charlotte Jaconelli bij Britain's Got Talent (2012)
Bron: YouTube

76. Women, you can’t live with them... punt

Privé - Familie/Gezin - Puberteit - Liefde/Vriendschap

 

Join the club!

Mijn oudste puberzoon vertelde me dat hij worstelt met de liefde en onzekerheidsgevoelens. “Join the club!” had ik hem namens zijn leeftijdgenoten en de mensheid in het algemeen kunnen toewerpen, maar ik wist dat hij dat niet wilde horen. Overigens had het sowieso niet uitgemaakt wat ik tegen hem had gezegd. Overal heeft hij een weerwoord op en geen enkel advies deugt. Van wie hij dit heeft, is mij een raadsel...

 

Sixpack

De puberteit is niet mijn ding. Dat was het al niet toen ik er zelf middenin zat en dat is het nu met mijn twee puberende zoons nog steeds niet. Al dat stomme gedoe met erbij willen horen, je stoerder voordoen dan je bent, je continu zorgen maken over hoe je bij anderen overkomt en je over van alles en nog wat onzeker voelen.
Bij de jongens schijnt het nu vooral te draaien om het krijgen van een sixpack (extreem gespierde buik), want anders zijn de meiden blijkbaar niet in je geïnteresseerd. De enige associatie die een gemiddelde man van mijn leeftijd met deze term heeft, is dat hij zijn bierbuik te danken heeft aan de vele sixpacks die hij de afgelopen jaren achterover heeft geslagen. Iets wat mij overigens gelukkig bespaard is gebleven omdat ik bier smerig vind en nooit de behoefte heb gevoeld om me over die drempel heen te zetten om ergens bij te horen.

 

Anorexia

Image en uiterlijk, dat is waar het bij pubers allemaal om draait. Zelfs mijn dochter van tien voelt die druk al door vriendinnetjes die lopen te zeuren dat ze te dik zijn en toch vooral moeten afvallen. Die arme meiden hebben straks anorexia voordat ze goed en wel beseffen wat dat betekent. Eén vriendinnetje weegt nota bene amper twintig kilo en als zij haar voornemen om af te vallen doorzet, raad ik haar aan om zware kiezelstenen in haar zakken te stoppen om te voorkomen dat haar ouders haar straks als vermist moeten opgeven.

 

De liefste jongen die ze kende

Mijn zoon worstelt vooral met zijn vriendschap met een meisje waar hij al een tijd verliefd op is, maar wat niet wederzijds lijkt te zijn. Heel stoer had hij de boel opengebroken door haar met Valentijnsdag een roos te sturen. De boodschap kwam over. Ondanks dat ze heel aardig en begripvol reageerde, was het niet de reactie waarop hij had gehoopt. Ze noemde hem de liefste jongen die ze kende. Maar ze was er nog niet aan toe, of zoiets.
Daarna was er natuurlijk toch iets in hun vriendschap veranderd en mijn zoon vroeg zich nu af wat hij moest doen. Ik zei hem om te beginnen dat ik zijn actie ontzettend goed en dapper vond en dat dat veel beter was dan steeds maar met die gevoelens rond te blijven lopen.
Vervolgens gaf ik hem het advies om eerst goed te bedenken wat hij zelf wilde. Wilde hij echt alles of niets zoals hij beweerde of was de vriendschap hem daarvoor toch te dierbaar? Als hij daarover uit was, moest hij het gewoon met haar bespreekbaar maken. Zij zou zich ongetwijfeld ook ongemakkelijk voelen over de situatie en dan was het hardop uitspreken van je gevoel maar het beste wat je kon doen. Mijn zoon mompelde nog iets van dat het allemaal toch niets meer uitmaakte en liep weg.

 

Iets van een tragiek

Vanzelfsprekend leef ik ontzettend mee met mijn zoon. Maar daar komt nog bij dat ik veel van mezelf in hem herken. Ook ik werd ooit verliefd op een hele goede vriendin met dat verschil dat ik een paar jaar ouder was, niets durfde en het daarom maar jaren liet voortsudderen, het haar vervolgens op een klunzige en tactloze manier toch uiteindelijk soort van “vertelde” waarna het allemaal vrij snel over en uit was (zie column 5).

Dat ik de liefste jongen was die ze kende, zei ze niet maar waarschijnlijk dacht ze het wel. Prachtige woorden, maar gek genoeg de laatste die je als verliefde jongen wilt horen. De vriendin heb ik sindsdien overigens nooit meer gezien of gesproken, wat wel iets van een tragiek in zich draagt. 
Jaren later raakte ik als man van bijna dertig bevriend met een leuk, intelligent en creatief meisje dat elf jaar jonger was. Een meisje dat gedichten schreef, net als ik gefascineerd was door de mysterieën rondom de pyramiden en de enige vrouw waar ik ooit drie uur mee heb gebeld. Met de vorige ervaring nog in mijn achterhoofd voelde ik de bui echter al snel hangen. Ik wachtte niet eens meer af totdat ik hopeloos verliefd werd en beëindigde de vriendschap abrupt. Ook heel klunzig en ook haar heb ik nooit meer gesproken, maar in al mijn tactloosheid begreep ik mezelf wel.

 

Cheers

Mijn zoon komt er wel. Van zijn ervaringen zal hij leren, ook al is dat het laatste wat hij nu wil horen. Bovendien heeft hij het grote voordeel van het hebben van een vader die hem kan vertellen hoe je het in elk geval niet moet doen.

Ach zoon, onthoud maar wat Norm uit de comedyserie "Cheers" ooit over vrouwen zei: “Women, you can’t live with them… Punt."

 

Zei de gescheiden vader...

(zie ook column 5)

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

75. Stuur mij dan maar direct naar de hel

Actualiteit - Helden en anti-helden - Politiek/Macht - Oorlog

Gul Makai: Korenbloem

Malala Yousafzai, het Pakistaanse meisje dat in oktober vorig jaar door een Talibanstrijder door het hoofd werd geschoten maar de aanslag wonderbaarlijk overleefde, is deze week voor het eerst weer naar school gegaan. In Birmingham (Groot-Brittanië) waar ze nu samen met haar ouders en twee broertjes woont en waar ze ook is behandeld aan haar verwondingen.

Als elfjarige werd Malala (“door verdriet geraakt”!) al wereldberoemd door onder haar pseudoniem Gul Makai (“korenbloem”) een dagboek/weblog bij te houden voor de BBC over haar leven als meisje in de door de Taliban bezette Swatvallei in Noord-Pakistan.

Door Gul Makai kregen de mensen een goed beeld van de wandaden van de Taliban. Vrouwen kregen vele verboden opgelegd en scholen werden voor meisjes gesloten waardoor Malala haar droom om ooit arts te worden in duigen zag vallen. Gelukkig werd de Taliban in 2009 door het Pakistaanse leger uit de Swatvallei verdreven waarna Malala steeds meer publiekelijk naar buiten trad om zich in te zetten voor haar idealen.

 

Vol trots

Je zou maar bij een extreme groep behoren die gelooft in een God die je zal belonen als je als volwassen man gewapend op een ongewapend vijftienjarig meisje in een schoolbus vol kinderen afstapt en haar vermoordt door haar van dichtbij een kogel door het hoofd te schieten (bij de aanslag werden bovendien terloops nog twee andere meisjes neergeschoten).

Dan verwacht je dus serieus later na je dood als held in de hemel te worden binnengehaald. Waar je dan vol trots aan onwetende omstanders kunt uitleggen dat ze allemaal om jou juichen, omdat je bij leven een ongewapend vijftienjarig meisje hebt geëlimineerd. Maar niet zomaar een meisje, nee een heus gevaar voor de Islam, omdat zij het angstwekkende idee had dat ook meisjes en vrouwen recht op onderwijs zouden moeten hebben. Poeh, wat een geluk dat er nog helden bestaan die het durven op te nemen tegen dit soort duivelse meisjes...

 

Waar hemel verandert in hel en vice versa

Ik heb helemaal niets tegen geloof en gelovigen, maar waar ik toch echt begin af te haken is daar waar mensen zich gaan begeven op extreme wegen waar ze de draad een beetje beginnen kwijt te raken. Waar ze de begrippen hemel en hel en goed en kwaad niet meer van elkaar kunnen of willen onderscheiden. Waar goed opeens kwaad wordt, waar hemel verandert in hel en vice versa.
Want laten we eerlijk zijn, als de hemel die plek is waar je met open armen wordt ontvangen als je vijftienjarige meisjes doodknalt die vinden dat vrouwen ook mogen leren, stuur mij dan maar straks direct naar de hel alsjeblieft.
En voordat mensen mij gaan betichten van anti-islamitische standpunten: ik heb het hier dus over de extremisten. Of dat nou christenen, joden, boeddhisten, hindoes of moslims zijn, maakt mij geen moer uit. Ik heb het hier niet over de gelukkig vele normale gelovigen die bij God denken in termen van goed, rechtvaardig, vergevingsgezind etc.

Heldin

Ik heb eerlijk gezegd niet veel met bewonderen, helden en prijzen (zie ook column 7), maar als ik dan toch iemand als held(in) moet aanwijzen, vind ik Malala een goede keus.

Time magazine riep heel origineel Barack Obama uit tot persoon van 2012, maar ter geruststelling voor Malala zou zij met eerdere “winnaars” van deze prijs als Adolf Hitler, Jozef Stalin, Ayatollah Khomeini, Vladimir Poetin en George W. Bush ook wel een beetje misstaan in dit rijtje. Al kan hetzelfde worden gezegd over de Nobelprijs voor de Vrede waarvoor Malala is genomineerd. Wel hoop ik dat ze ‘m krijgt, want met types als Malala heb ik heel wat meer vertrouwen in het verkrijgen van echte wereldvrede dan met eerdere winnaars en “vredestichters” als Henry Kissinger, Anwar Sadat, Menachem Begin en Yasser Arafat.

 

Anne Frank

Misschien kun je Malala wel vergelijken met een ander wereldberoemd vijftienjarig meisje dat ook heldin werd door een dagboek, maar waarmee het helaas slechter afliep: Anne Frank.
Anne Frank was een buitengewoon intelligent meisje met haar (menselijke) leuke en minder leuke kanten. Het zou mij niet verbazen als Malala net zo eigenwijs en pittig is als Anne Frank schijnt te zijn geweest. De moeder van Lies Goslar, een schoolvriendinnetje van Anne, zei altijd over haar: “God weet alles. Anne weet alles beter.” Laat de Taliban deze vergelijking maar niet horen.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie

 

Malala en Anne Frank (foto's: internet)

74. Bidden voor een paus met lef en visie

Actualiteit - Paus/Katholieke Kerk - Religie/Geloof - Oorlog

Geruchten over kwalijke rol paus

De Argentijnse kardinaal Jorge Bergoglio is amper als nieuwe paus Fransiscus I gekozen of er duiken al geruchten op dat hij een kwalijke rol zou hebben gespeeld tijdens de militaire junta van dictator Videla in de jaren 1976-1981.

Behalve het bewind te gedogen, zou de Argentijnse katholieke kerk zelfs geholpen hebben bij de bestrijding van gemeenschappelijke vijanden. Waarbij Bergoglio volgens de Argentijnse onderzoeksjournalist Horacio Verbitsky hoogstpersoonlijk betrokken zou zijn geweest bij de ontvoering en verdwijning van twee van zijn jezuïetische collega’s in 1977.

Voor een goed oordeel is het nu te vroeg. Maar misschien kun je wel de vraag opwerpen of het verstandig is om iemand tot paus te benoemen die niet alleen carrière heeft gemaakt tijdens een verwerpelijk regime maar daarbij ook nog wordt beticht van samenzwering met de toenmalige junta. Voor de behoorlijk onder vuur liggende Katholieke Kerk was op dit moment een onberispelijke paus natuurlijk prettiger geweest

Argusogen

Misschien cynisch van me, maar of dit verhaal nu klopt of niet, kijk ik sowieso altijd met argusogen naar mensen die tijdens dictatoriale regimes in grote organisaties carrière maken.
Natuurlijk kan het in het meest positieve geval gaan om dappere mensen die tactisch richting het regime braaf gedrag vertonen terwijl ze achter hun rug om wel degelijk verzet plegen. Maar de kans dat het gaat om laffe mensen die vooral aan hun eigen hachje en carrière denken en niets tegen de wil van het regime doen, acht ik groter. In het meest negatieve scenario slaat deze houding zelfs door richting samenwerken.

 

De ironie van lef

Lef is voor mij één van de belangrijkste eigenschappen die een goed leider dient te hebben. Wat mij enorm fascineert aan de combinatie leiderschap en lef is de ironie dat lef in veel gevallen (en zeker in sterk hiërarchische organisaties) nou net die eigenschap is die je beter kunt ontberen om de (hoogste) positie van een leider te bemachtigen en om een succesvolle carrière met veel geld, status en macht op te bouwen.
Neem als voorbeeld de Katholieke Kerk. Kenmerkend voor deze sterk hiërarchische en conservatieve organisatie is dat als je er carrière wilt maken je kans daarop het grootst is als je braaf doet wat er van je wordt gevraagd en verwacht. Daarbij kan het zeker geen kwaad om links en rechts af en toe wat hieltjes te likken.
Lef om je af en toe eigenwijs en kritisch buiten de gebaande paden te begeven, is met het oog op je carrière in elk geval niet aan te raden. Nadeel van dit veel voorkomende verschijnsel is echter dat als zo’n organisatie op een dag een leider met lef nodig heeft om bijvoorbeeld puin te ruimen en een andere, noodzakelijke koers in te slaan, hij niet “voorradig” is.

 

Thom Karremans en de genocide in Srebrenica

Een goed voorbeeld van zo’n falend systeem is de val van de moslimenclave Srebrenica in 1995 en de rol hierin van de toenmalige commandant van Dutchbat, luitenant-kolonel Thom Karremans.
Karremans is beroemd geworden door de videobeelden waarin hij als klein schooljongetje met knikkende knietjes en neergebogen hoofd voor meester Mladic stond. Ratko Mladic, toenmalig opperbevelhebber van de Bosnisch-Servische troepen, vertelde de nog net niet in zijn broek plassende Karremans dat hij maar naar huis moest gaan. De duizenden burgers die Dutchbat geacht werd te beschermen, kon hij met een gerust hart bij Mladic achterlaten. De afloop, een genocide waarbij ongeveer achtduizend mannen werden vermoord, is bekend.
Zonder het verloop van Karremans’ carrière te kennen, kan ik er wel naar raden: heel gemiddeld voor een ambitieuze man in het leger. Je doet braaf wat er van je wordt gevraagd en verwacht en stapje voor stapje klim je naar boven in de hiërarchische ladder. Totdat je op een dag luitenant-kolonel bent geworden en als commandant wordt uitgezonden richting Bosnië waar je er achterkomt dat je leidinggevende positie niet is voortgekomen uit getoond lef, maar eerder uit het tegendeel.
Ik ben ervan overtuigd dat als Mladic een commandant met lef tegenover zich had gehad die hem duidelijk had gemaakt dat als hij hem, zijn bataljon of de burgers ook maar één haar zou krenken dit zijn laatste actie als opperbevelhebber zou zijn geweest, er helemaal geen genocide had plaatsgevonden.

 

Verwerpelijke Videla-regime

Hopelijk voor de Katholieke Kerk komen er binnenkort bewijzen dat Bergoglio tijdens het verwerpelijke Videla-regime stiekem verzet heeft gepleegd waarmee vele mensen zijn gered. Een nieuwe paus met lef en visie, dát is wat de Katholieke Kerk op dit moment goed kan gebruiken. Ik zal ervoor bidden.

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.