213. Dexter is mijn held!

Actualiteit en privé - TV/Film/Docu - Wraak - Gevoel en verstand

 

Afrekening binnen het criminele circuit

Is het op het gebied van liquidaties in de onderwereld eindelijk een beetje rustig in Amsterdam, ontploft er nu opeens een autobom in Breda. Behalve dat de explosie de 63-jarige eigenaar zijn auto kostte, kostte het hem ook een aantal ledematen waardoor autorijden in de toekomst sowieso een probleem gaat worden.

Ondanks dat het op dit moment nog onbekend is wat de precieze toedracht van het incident is, zal ik niet de enige zijn die meteen geneigd is te denken aan een afrekening binnen het criminele circuit. Eerlijk gezegd hoop ik daar ook op, aangezien ik er niet aan moet denken dat hier sprake is van een "vergis(poging tot)moord" waarvan een onschuldige burger het slachtoffer is geworden. Vreselijk woord trouwens, "vergismoord". Een woord dat gerust kan worden toegevoegd aan mijn lijst van tenenkrommende woorden - zoals bijvoorbeeld "onschendbaarheid" en "verjaring" - die in deze wereld (en zeker niet de mijne) niet zouden moeten bestaan (zie columns 6 en 10).

Ook zal ik niet de enige zijn die zichzelf bij het horen van nieuws over afrekeningen in de onderwereld betrapt op gedachten als “mooi, laten die lui elkaar maar lekker afmaken”.

 

Seriemoordenaar Dexter

Natuurlijk is dat mijn gevoel die praat, maar gelukkig ga ik - zeker bij belangrijke zaken - liever af op mijn verstand, omdat dat nu eenmaal - inderdaad - het verstandigst is.

Dus voordat er een misverstand ontstaat: ik ben tegen het doden van mensen, tegen de doodstraf en dus ook tegen doden uit wraak of (on)rechtvaardigheid. Gewoon omdat de wereld daar geen haar beter van wordt. In de wereld waarin ik wil leven, doden mensen elkaar niet. Ook niet uit zelfverdediging, want in mijn ideale wereld hoef  je jezelf nooit te verdedigen (ja hooguit tegen gevaarlijke dieren). En mocht dat onverhoopt en onverwacht dan toch een keer gebeuren, dan klink ik haast religieus door te stellen dat het dan niet aan mij is om over het leven en de dood van de dader te oordelen en beslissen.
Toch merk ik dat dit onderwerp tot interessante discussies kan leiden. Toevallig kijk ik de laatste tijd naar de serie Dexter. Voor wie de serie niet kent: Dexter Morgan werkt overdag als briljante bloedspatpatroononderzoeker (mooi woord voor Scrabble) bij de politie in Miami, maar in de avonden en nachten is hij een seriemoordenaar.
Van zijn vader heeft Dexter ooit een belangrijke code meegekregen die hij hanteert voor het selecteren van zijn slachtoffers: vermoord alleen slechte mensen die het verdienen. Wat meestal neerkomt op criminele types die aantoonbaar (laat het bewijs hiervoor maar over aan de geniale Dexter) onschuldige mensen hebben vermoord en daarmee weg zijn gekomen. Dexter neemt kortom alleen die bad guys te grazen die onterecht vrij rondlopen, omdat ze om wat voor reden dan ook door de mazen van het juridische net zijn geglipt en al doende hun straf weten te ontlopen.   

Een interessant gegeven, want maakt dat van Dexter nou een boef of een held? Mijn oudste zoon met zijn uitgesproken meningen (geen idee van wie hij dat heeft...) twijfelde geen seconde: Dexter is mijn held! En hoezeer ik het daar ook verstandelijk gezien niet mee eens kan/moet (van mezelf) zijn, kan ik er aan de andere kant wel degelijk begrip voor opbrengen. Onder de liefhebbers van de serie is niet voor niets een veelgehoorde uitspraak dat het apart is om te merken dat je je echt inleeft in de persoon Dexter en je oprecht empathie en sympathie voor deze seriemoordenaar kunt voelen. Iets wat ik zeker herken. Ik beken: ik mag die Dexter wel...

 

Wraak in film opwindend, wraak in echte leven destructief

Stel je nou eens voor dat er in het echte leven een Dexter zou rondlopen die als mysterieuze seriemoordenaar het recht in eigen handen zou nemen door vrij rondlopende zware criminelen om te brengen. Hoe zou die door de media en de mensen worden ontvangen: als schurk of held? Of stel je eens voor dat er in Syrië verhalen opduiken over een geheimzinnige seriemoordenaar die links en rechts individuele IS-strijders onthoofdt als straf voor hun misdaden. Hoe zouden wij dat vinden?
Ik denk dat veel mensen dezelfde opwindende emoties zouden voelen als die ik voel bij het kijken naar het elfjarige meisje Hit Girl dat tientallen gangsters doodschiet, omdat die haar vader Big Daddy en haar collega superhero Kick-Ass te pakken hebben genomen (zie film Kick-Ass). Maar wederom hoor ik in mijn hoofd mijn verstand heel verstandig tegen me zeggen (beter gezegd: keihard schreeuwen) dat waar wraak in een film heel opwindend kan zijn, wraak in het echte leven juist vooral destructief is.
Gevoel tegenover verstand, goed tegenover kwaad, het ligt allemaal niet zo zwart-wit als je in eerste instantie denkt. Ik vraag me af wie van ons allemaal er een voorstander van zou zijn als alle Dexters in deze wereld alle bad guys - met of zonder hulp van autobommen - zouden ombrengen.
Mijn oudste zoon zou het wel weten. Maar op zijn leeftijd dacht ik er net zo over. Gelukkig ben ik inmiddels ouder en verstandiger geworden. Tenminste dat hoop ik maar, want misschien maak ik mezelf alleen maar wijs dat ik zo rationeel en verstandig ben, omdat ik dat zo graag zou willen zijn. Ik ben benieuwd of mijn zoon zijn visie hierop nog zal gaan veranderen in de toekomst. Misschien niet. Misschien treedt hij straks wel in de voetsporen van Dexter en word ik als zijn vader gedwongen om hem daarin tegen wil en dank te begeleiden met mijn eigen code...

De laatste afleveringen van Dexter ga ik komende week bekijken. Ik hoop maar dat Dexter Morgan niet wordt gepakt! Go Dexter go!

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.