228. Racisme vs. Soort zoekt soort

Actualiteit en privé - Racisme en discriminatie 

 

Politieke statements

De Oscars zijn weer uitgereikt. En ja hoor, eindelijk konden ook Leonardo DiCaprio (beste acteur) en de 87-jarige Italiaanse componist Ennio Morricone (beste muziek) het felbegeerde beeldje mee naar huis nemen.
Zoals te verwachten, werd de trend van de afgelopen jaren voortgezet om tijdens de bedankspeeches politieke statements te maken. Waar de een opkwam voor de LGBT (Lesbian Gay Bisexual Transgender) community, riep de ander het Vaticaan op om op te treden tegen seksueel geweld in kerken en deed Lady Gaga daar nog een schepje bovenop door aandacht te vragen voor alle slachtoffers van seksueel misbruik.

Het toppunt van hypocrisie

De trend roept gemengde gevoelens bij me op. Wat ik heel mooi vind, is om van de winnares van de Oscar voor “Beste Korte Documentaire” te horen dat de Pakistaanse premier Nawaz Sharif haar heeft verteld dat hij de wetgeving over eerwraak wil gaan veranderen na het zien van haar film. Dat kan ik enorm waarderen, omdat het hier gaat om een Pakistaanse filmmaakster (Sharmeen Obaid Chinoy) die vanuit idealistische motieven over dit gevoelige onderwerp een documentaire heeft gemaakt en zij nu hoop mag koesteren dat er door alle aandacht voor haar Oscar daadwerkelijk een verandering in gang zal worden gezet.
Meer moeite heb ik echter met een Leonardo DiCaprio die in zijn speech een link probeert te leggen tussen de ruige Amerikaanse wildernis waarin zijn actiefilm “The Revenant” afspeelt en het gevaar van de klimaatverandering. Ik vraag me af wat voor prachtige statements we in de toekomst nog kunnen verwachten. Misschien een Tom Cruise die na het winnen van een Oscar voor zijn volgende actiefilm een pleidooi houdt voor aanscherping van het Amerikaanse wapenbeleid? Op mij komt het allemaal een beetje over als een winnares van een Miss World Verkiezing die uitroept dat ze hoopt dat er nu eindelijk wereldvrede komt. Oprecht of het toppunt van hypocrisie?

 

Racisme

Uiteraard werden er door de (zwarte) presentator van de avond acteur/comedian Chris Rock veel grappen gemaakt over de actuele #OscarsSoWhite discussie die draait om de vraag of racisme ten grondslag ligt aan het gegeven dat zwarte acteurs minder prijzen winnen dan hun witte collega’s.
Ik ben geen kenner van Hollywood, maar ik neem aan dat de filmwereld net als vrijwel alle elitaire werelden nog steeds gewoon gedomineerd wordt door rijke, witte mensen/mannen. En ja, dan kun je er gif opnemen dat de jury’s ook worden overheerst door rijke witte mensen, waardoor de kansen van zwarte acteurs per definitie kleiner zullen zijn. Triest maar waar.

 

Soort zoekt soort

Ondanks dat racisme overal voorkomt en altijd zal blijven bestaan, moet je bij dit gevoelige onderwerp wel beseffen dat de dunne scheidslijn tussen racisme en de soort-zoekt-soort voorkeur soms wel heel gemakkelijk gepasseerd wordt.

Als voorbeeld neem ik mezelf. Ik ben een alleenstaande, hoogopgeleide, gescheiden witte man/co-ouder met drie puberkinderen. Niet dat ik dringend op zoek ben naar een partner, maar als ik op een dag zou besluiten om dat wel actief te gaan doen dan zou mijn voorkeur uitgaan naar een vrouw met een vergelijkbaar profiel.

De kans dat ik in dat geval zal uitkomen op een alleenstaande (logisch), hoogopgeleide, witte vrouw/co-ouder acht ik behoorlijk groot. Niet omdat ik racistisch ben, maar simpelweg omdat ik ben opgegroeid in een omgeving met vergelijkbare mensen als ik, waardoor ik met vriendschappen en relaties ook vaak uitkom bij dezelfde soort mensen. Dat voelt meer vertrouwd, je bent eraan gewend etc. Iets wat overigens niet aan mij ligt, maar wat je gewoon kunt beschouwen als een algemene regel, omdat dat voor de meeste mensen geldt: soort zoekt soort!
Hierdoor zal de kans per definitie statistisch kleiner  zijn (maar nog steeds niet ondenkbaar, want anders zou ik dus wél racistisch zijn!) dat ik ooit met een zwarte vriendin thuiskom. Maar wie mij om deze reden zal betichten van racisme kent de definitie van het woord niet. Niet voor niets is een van de levenslessen aan mijn kinderen dat zij mensen altijd moeten beoordelen op hun gedrag en niet op hun uiterlijk, afkomst, opleiding enzovoort.

 

Soulmuziek

Hoe gewoon het soort-zoekt-soort-principe is, zien we vaak genoeg in de media. Bij De Wereld Draait Door (DWDD) valt het mij bijvoorbeeld altijd op dat als er weer een keer een “zwart” onderwerp passeert als Nelson Mandela, Martin Luther King, James Brown, soulmuziek (de Zwarte Lijst), achtergrondzangeressen (veelal zwart), racistische rellen in de Verenigde Staten et cetera, dat dan onmiddellijk zwarte gasten als bijvoorbeeld Sylvana Simons worden opgetrommeld om hun mening erover te geven. Waarbij ik dan altijd denk van kunnen witte mensen hier soms geen mening over hebben, kunnen witte mensen soms geen liefhebber zijn van soulmuziek?
Het antwoord hierop zal "Ja" zijn, maar het aanbod liefhebbers is wel kleiner. Niet omdat bijvoorbeeld witte muziekliefhebbers racistisch zijn, maar simpelweg omdat zwarte muziekstijlen hun wortels hebben in de zwarte cultuur en er dus statistisch gewoon meer zwarte mensen naar soulmuziek luisteren dan witte mensen. Soort houdt van soort en zoekt dus ook naar soort. En dat zal voorlopig nog wel zo blijven. Waarbij je je kunt afvragen of dat erg is. Ik denk persoonlijk dat daar niks mis mee is. Het is menselijk.

Ja, racisme versus soort zoekt soort: het blijft een boeiend doch gevoelig onderwerp...

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.