290. Oud worden en oud zijn is niet leuk

Privé - Familie/Gezin - Ouderdom - Dementie - Filosofie

 

Ouderdom komt met gebreken

Ouderdom komt met gebreken is vooral zo’n vreselijk cliché omdat het klopt als een bus. In mijn werk ontmoet ik regelmatig (zeer) oude mensen met uiteenlopende gebreken die mij meer dan eens toevertrouwen dat oud worden en vooral heel oud zijn niet leuk is. Voor het geval ik nog niet besef wat mij nog te wachten staat mocht ik net zo oud worden, zullen we maar zeggen. Wat meteen een van de redenen is om mij serieus af te vragen of ik niet ander werk moet gaan doen. Bijvoorbeeld met een doelgroep die nog optimistisch kan uitkijken naar de toekomst: kinderen en jongeren.

 

Mensonterend tafereel

Van de week moest ik voor de zoveelste keer weer aan het cliché denken toen ik met mijn hoogbejaarde moeder van 88 jaar op bezoek was bij mijn inmiddels zwaar demente oom van 75 die sinds kort permanent in een verpleeghuis is opgenomen.
Mijn oom is de vijftien jaar jongere broer van mijn in 2010 overleden vader die toen ook dementerende was. Daar waar mijn vader destijds nog het “geluk” had dat hij overleed op een moment dat hij ons nog herkende en er met hem nog vrij normale gesprekken konden worden gevoerd - en hij bovendien nog niet in een verpleeghuis was opgenomen (wat hij absoluut had gehaat) - heeft mijn oom dat geluk niet.
Met de voor mij bekende verwarde blik van een dementerend persoon was mijn oom continu in zichzelf aan het praten en vrijwel alles wat hij zei, raakte kant noch wal. Tegen beter weten in hoopte ik dat mijn tante nog wel ergens chocola kon maken van wat hij zei (als een ouder bij de brabbeltaal van zijn peuter), maar dat bleek niet zo te zijn.

 

Understatement van jewelste

Triest maar waar moet ik concluderen dat er van mijn ooit zo grappige, intelligente en scherpzinnige oom weinig tot niets meer over is. Dat ouderdom met gebreken komt, is in dit geval een understatement van jewelste.

Alle respect trouwens voor mijn tante. Waar mijn moeder het absoluut niet kon handelen dat haar man/mijn vader dementerende was (met als verzachtende omstandigheid dat ze, laat ik het zo zeggen, geen ideaal huwelijk hadden), zorgt mijn tante zonder enig geklaag in alle voor- en nu vooral tegenspoed voor mijn oom.

Zelfs in dit verpleeghuis wijkt ze het grootste deel van de dag niet van zijn zijde. Iets wat nog versterkt wordt door haar constatering dat de zorg in dit tehuis rampzalig is. Mede door het bekende personeelsgebrek in de zorg blijken ze daar de patiënten het grootste deel van de dag aan hun lot over te laten met alle voorspelbare onhygiënische situaties tot gevolg. Een mensonterend tafereel wat je niet in Nederland zou verwachten.

 

Dualisme lichaam versus ziel

Filosofisch gezien doet de situatie van mijn oom me meteen denken aan het dualisme van bekende filosofen als Plato, Aristoteles en Descartes, waarmee zij al eeuwen geleden onderscheid maakten tussen lichaam/materie en ziel/geest. Tot op de dag van vandaag gelooft een grote meerderheid van de mensheid nog steeds dat de mens bestaat uit een lichaam en een ziel, waarbij het lichaam op een dag doodgaat maar de ziel elders zal blijven voortbestaan. Zelf ben ik daarentegen meer een aanhanger van het fysisch monisme dat er van uitgaat dat alles wat is, bestaat uit materie.

Bij dementerende mensen zie ik voor mijn fysisch monistisch standpunt al een bewijs: de persoon die jij bent met al jouw goede en slechte karaktereigenschappen ligt vast in jouw brein (lees “Wij zijn ons Brein” van Dick Swaab). Als er wat in je brein verandert of beschadigt - door bijvoorbeeld een ongeluk of een ziekte als dementie - kan dat grote gevolgen hebben voor jouw hele persoonlijkheid. Een lief, zachtaardig persoon kan opeens veranderen in een vervelend en agressief persoon en vice versa. Materie bepaalt wie je bent.

Aanhangers van het dualisme zullen hier waarschijnlijk iets tegenin brengen in de richting van dat een mooie ziel door een ongeluk of ziekte nog steeds mooi is, maar dat dit niet meer “doorkomt” omdat er in het lichaam iets stuk is gegaan waardoor er ruis is ontstaan. Maar persoonlijk vind ik het nogal zwak om er wel van uit te gaan dat materie ogenschijnlijk iets stuk kan maken aan iemands persoonlijkheid, terwijl je er andersom geen rekening mee wenst te houden dat materie in staat is tot het mede (nature/genen én nurture) creëren van iemands persoonlijkheid.

Hoe je het ook wendt of keert is de wetenschap inmiddels al lang zover dat het bewezen is dat de persoonlijke eigenschappen die iemand heeft door een combinatie van erfelijkheidsfactoren (die vanzelfsprekend al een rol spelen vóór het moment van de geboorte) en nurture-omstandigheden zich genesteld en verder ontwikkeld hebben in bepaalde gebieden in de hersenen.

Daar waar vroeger wetenschappers verketterd werden op een moment dat ze durfden te beweren dat de hersens van zware criminelen toch echt significant anders waren dan die van een gemiddeld mens, weten we inmiddels gelukkig wel beter. Nee, we komen niet - zoals vroegere filosofen als Thomas van Aquino en John Locke dachten - op de wereld als een ongeschreven blad (tabula rasa). Met dank aan de materie verschillen we al bij geboorte van elkaar en kunnen we alleen maar hopen dat we niet de hersenen (aangevuld met vervelende nurture omstandigheden) van bijvoorbeeld een seriemoordenaar of pedofiel hebben.

 

Een zeer realistisch scenario

Terugkomend op mijn arme oom kan ik alleen maar hopen dat hij snel vredig in zijn slaap sterft. Maar wat er ook gebeurt, ik zal hem in elk geval herinneren zoals hij was en niet zoals hij nu geworden is.

Mijn kinderen weten overigens al dat ik het proces van dementeren nooit wens mee te maken. Iets wat kijkend naar mijn vader en oom en de statistieken helaas een zeer realistisch scenario is. Dus rest mij niets anders dan mijn hoop te vestigen op een nabije toekomst waarin in dergelijke situaties een pilletje heel snel (legale) uitkomst biedt. Ik blijf het absurd vinden dat ik mijn kat kan laten inslapen als hij op is en lijdt, maar dat dat voor een naaste een heel ander, ingewikkeld verhaal is.
Ja, de oude mensen van mijn werk hebben natuurlijk helemaal gelijk: zo oud worden is niet leuk. Met een oom aan de ene kant die alleen maar in zichzelf zit te brabbelen en een moeder aan de andere kant die allemaal triviale verhalen over zichzelf vertelt die ik al voor de tiende keer hoor omdat zij inmiddels ook al zover is dat ze niet meer weet wat ze gisteren of vijf minuten geleden heeft gezegd, werd me dat voor de zoveelste keer weer duidelijk.

En mocht ik ooit worden verweten dat ik tactloos ben, dan weet ik weer van wie ik het heb. Mijn moeder: “Ik weet nog goed dat ze vroeger op de kleuterschool zeiden dat je zoveel kwaliteiten had… Tja, dat is er niet helemaal uitgekomen hè?”  

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie. 

 

 

124. Ik heb geen flauw benul wie je bent

Privé - Dementie - Eigenwijs/Koppig 

 

Ik heb hier gelijk en niet jij

Je bent eigenwijs, ja dat ben je”, zei mijn moeder laatst tegen me. De nogal vreemde aanleiding van deze opmerking was dat zij beweerde dat ik in 1965 ben geboren en mijn zus twee jaar ouder is dan ik, terwijl ik toch echt dacht dat ik in 1966 het eerste levenslicht zag, drie jaar na mijn zus in 1963.

Afgezien nog van het feit dat mijn moeder de door velen gemaakte fout maakte door “eigenwijs” met “koppig” te verwarren (een fout die ik overigens ook lang heb gemaakt, zie zie column 4), moet ik eerlijk bekennen dat als iemand mij “eigenwijs” noemt ik vaker denk van je bedoelt waarschijnlijk jezelf, want ik heb hier gelijk en niet jij. Maar zo sterk als deze keer heb ik dat gevoel nooit eerder gehad.

Typerend voor mijn geweldige overtuigingskracht richting mijn kinderen en hun enorme vertrouwen in mij is dat ik mijn dochter van elf nog mijn rijbewijs moest tonen om haar te overtuigen dat niet ik, maar toch echt haar oma van 84 jaar het hier bij het verkeerde eind had.

Ik voelde me hiertoe gedwongen, omdat ik anders het risico zou lopen volgend jaar al op mijn 49e verjaardag door mijn kinderen te worden lastiggevallen met al die Abraham-onzin. Iets wat ik overigens een jaar later ook absoluut niet wil, want ik heb niets met verjaardagen en zeker niet met het zoveelste decenniumjubileum van mezelf. Laten we het erop houden dat ik moeite heb met koetjes en kalfjes geneuzel en oud(er) worden. 

 

Dementie

Mijn zus zal dit incident ongetwijfeld meteen beschouwen als het bewijs dat na mijn in 2010 overleden demente vader nu ook mijn moeder deze vreselijke ziekte te pakken heeft. Of beter gezegd: nu dementie haar te pakken heeft.

Net als bij mijn vader in de begintijd van zijn ziekte weet ik het (nog) niet. Mijn moeder wordt net als mijn vader destijds steeds vergeetachtiger, maar dat is niet zo gek op die leeftijd. De vraag waar het echter allemaal om draait, is of er ooit een omslagpunt komt waarop ik er niet meer omheen kan dat er meer aan de hand is dan normale vergeetachtigheid door ouderdom. Ongetwijfeld zullen er mensen zijn die vinden dat dat punt bereikt is op een moment dat je het geboortejaar van je zoon vergeten bent, maar ik weet het nog niet zeker.

 

Toeristische junglejack

Met mijn vader bereikte ik dat omslagpunt definitief toen ik ooit drie dagen met hem en mijn oudste zoon naar Londen ging en 24 uur per dag de tijd kreeg om te zien hoe erg het met zijn vergeetachtigheid was gesteld.

Dan gingen we bijvoorbeeld met de metro, gaf ik hem zijn kaartje, wandelden mijn zoon en ik door het poortje en riep hij aan de andere kant dat ik hem zijn kaartje moest geven. Op mijn antwoord dat ik hem die net gegeven had, werd hij boos en ontkende dat. Waarna hij driftig alle twintig zakken van zijn toeristische junglejack begon te doorzoeken om het kaartje uiteraard pas in de twintigste zak te vinden. 

 

Deze man heb ik ooit heel goed gekend

Bij mijn oom, de vijftien jaar jongere broer van mijn vader, is dat omslagpunt inmiddels helaas ook bereikt. Laatst vertelde hij me tijdens een wandeling dat het niet goed ging met zijn kortetermijngeheugen en het zelfs zo erg was dat hij me alvast waarschuwde dat wat ik nu tegen hem zei, hij over een halfuur waarschijnlijk alweer vergeten zou zijn.

Mijn oom kwam wel eens ex-collega’s in de supermarkt tegen die een praatje met hem wilden maken, terwijl hij alleen maar dacht: ik heb geen flauw benul wie je bent. Hij deed dan iets waar ik veel respect en begrip voor heb: hij legde zijn geheugenprobleem meteen aan die ex-collega uit waardoor hij geen toneelstukje hoefde te spelen en het gesprek kort kon worden gehouden. Een tip die ik overigens zal onthouden voor het geval ik ooit bepaalde ex-collega’s tegen het lijf mocht lopen.
Laatst was mijn oom weer zo’n ex-collega tegengekomen die hij niet herkende. “Maar”, zei mijn oom: “Gek genoeg had ik bij hem wel het gevoel van: deze man heb ik ooit heel goed gekend.”

 

Goh, wat leuk om jou ook weer eens te zien!

Grappig, maar vooral aandoenlijk en ontwapenend om te horen hoe mijn oom met zijn situatie omgaat. Zeker als je dat vergelijkt met mijn ervaringen met zijn broer en mijn vader jaren geleden. Mijn vader beet nog liever zijn tong af dan dat hij ooit zou toegeven dat er iets met hem en zijn geheugen mis was.

Zonder problemen zou hij een toneelstukje hebben opgevoerd en tegen zo’n ex-collega hebben geroepen van “Goh, wat leuk om jou ook weer eens te zien en hoe gaat het met jou?” Iets wat hij trouwens al deed toen hij nog geen dementie had. Dan sprak een “bekende” hem aan, ontstond er een leuk gesprek, waarna ik later aan mijn vader vroeg wie dat was en dan zei hij “Geen idee...”
 

Wishful thinking

Het ontkennen van mijn vader van zijn ziekte heb ik nooit begrepen, ook al weet ik dat dat veel vaker voorkomt bij patiënten met dementie.

Ik vind het fascinerend te zien hoe mensen zichzelf zo in de maling kunnen nemen, terwijl ik zeker weet dat mijn intelligente vader drommels goed wist wat er aan de hand was.

Alsof door het ontkennen van een probleem het probleem er opeens niet meer is. Het is net als je rekeningen niet openen en denken dat je ze dan niet hoeft te betalen. Wishful thinking.

Ondanks dat mijn zus en ik bleven benadrukken dat het ontkenningsgedrag bij zijn ziekte hoorde, stoorde mijn moeder zich er mateloos aan. "Stronteigenwijs" noemde ze hem als hij zijn vergeetachtigheid wegwuifde met de opmerking dat we allemaal wel eens wat vergeten.

In dat geval had mijn moeder overigens wél gelijk... 

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

 

94. Wachten op de dood

Privé - De Dood - Euthanasie

 

Hypochonderachtige trekjes

Mijn moeder belt mij regelmatig en de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat andersom  veel minder vaak gebeurt. Tegen de tijd dat ik denk van zal ik mama weer eens bellen, heeft ze mij ondertussen al lang gebeld en wordt mij wederom de kans ontnomen om mijn attente kant te laten zien. Ja, het ligt allemaal aan mijn moeder.

Mijn zus doet het veel beter. Zij belt mijn moeder regelmatig en zelfs zo vaak dat toen ze haar onlangs ‘s avonds een uur niet te pakken kreeg, ze iets uitzonderlijks deed: ze belde mij. Mijn zus heeft nogal hypochonderachtige trekjes en ze gaat in dit soort situaties dan ook meteen uit van het allerergste. Toen onze vader op late leeftijd voor het eerst vergeetachtig werd, riep ze meteen dat dat dementie was. “Gelukkig” voor haar (minder voor mijn vader) kregen we vele jaren later officieel te horen dat hij dementie had waardoor ze bevestigd zag dit soort dingen precies aan te voelen. Mijn moeder is met haar huidige vergeetachtigheid gewaarschuwd.

Dit keer viel het echter mee. Mijn moeder bleek niet alleen nog in leven te zijn maar ook nog een leven te hebben: ze was naar een concert geweest in plaats van thuis ergens eenzaam in een hoekje dood te zijn. Het plan van mijn zus om ’s avonds laat nog naar mijn moeder toe te rijden om alles te checken, kon voorlopig in de koelkast en de notaris hoefde ook nog niet te worden gebeld. 

 

Met succes euthanasie aangevraagd

Afgelopen week belde ik mijn moeder voor de verandering een paar keer. Dit was niet voor niets,  getuige ook het feit dat ik haar twee keer huilend aan de lijn kreeg. Het is nooit fijn als iemand die dichtbij je staat, huilt. Als mijn kinderen huilen, raakt het mij ook altijd. Een gevoel dat met de jaren overigens steeds heftiger wordt om de eenvoudige reden dat, normaal gesproken, kinderen minder huilen naarmate ze ouder worden en je er dus van uit mag gaan dat er serieus iets aan de hand is als ze dat wel weer een keer doen.
Aanleiding voor de tranen van mijn moeder was het nieuws dat een goede vriendin van haar met “succes” euthanasie had aangevraagd bij haar huisarts. De emoties waren begrijpelijk: van haar vriendinnen kent mijn moeder deze vrouw het langst. De vriendin heeft sinds een paar jaar de ziekte van Parkinson en vindt het nu blijkbaar welletjes geweest. Mijn moeder had met haar afgesproken dat ze elkaar volgende week voor het laatst zullen zien. Op het moment dat de euthanasie wordt uitgevoerd, zullen alleen haar dochter en zoon aanwezig zijn.

 

Alleen nog maar praten over begin-van-het-einde-onderwerpen

Ondanks dat ik niet in het hoofd van mijn moeders vriendin kan kijken, kan ik me wel iets bij haar beslissing voorstellen. Haar man is jaren geleden overleden, haar twee kinderen en kleinkinderen wonen in het buitenland en haar vriendenkring zal er op haar leeftijd (83) ook niet bepaald groter op zijn geworden de laatste tijd; integendeel. En dan krijg je tot overmaat van ramp ook nog zo’n vreselijke degeneratieve ziekte als Parkinson waardoor je lichaam steeds minder kan en je niets anders kunt doen dat het lijdzaam (veelal aan bed gekluisterd) te ondergaan en maar te wachten op de dood.

Ik zou het ook wel weten. Ik ben sowieso niet iemand die ernaar uitkijkt om zo oud te worden. De dag dat ik serieus euthanasie overweeg, is dezelfde dag waarop ik mezelf betrap alleen nog maar te praten over de typische begin-van-het-einde-onderwerpen: je eigen fysieke ongemakken en die van je bevriende leeftijdgenoten; al je bezoekjes aan ziekenhuizen, begrafenissen en crematies; het belang van het hebben van een goede band met je huisarts en “last but not least” eindeloze anekdotes uit een inmiddels ver verleden.

 

Taboesfeer

Niet dat ik overigens een voorstander ben om iedereen die het op late leeftijd even niet meer ziet zitten maar een spuitje te geven. Ook voor mij geldt dat dat wel aan alle kanten goed dicht beargumenteerd moet zijn. Verder zou ik eerlijk gezegd zelf nooit de “trekker” over willen halen, zoals bij die zoon die zijn moeder van 99 jaar een papje gaf van fijngestampte pillen waaraan ze overleed. De moeder wilde absoluut geen honderd worden, maar haar huisarts gaf geen toestemming voor euthanasie waarna de zoon het zelf maar besloot te doen en dit ook filmde als bewijs dat hij integer had gehandeld en de moeder het allemaal echt zelf wilde.  

Maar het blijft wel vreemd dat we in een wereld leven waarin we onze kat die helemaal op is uit liefde uit zijn lijden verlossen, maar dat dat met een dierbaar persoon niet zomaar kan en daar nog steeds een taboesfeer omheen hangt.

 

Maak er alsjeblieft een eind aan

Mijn vaders leven werd een paar jaar geleden in het ziekenhuis beëindigd door hem geen eten en drinken meer toe te dienen, waarna hij met behulp van morfine vredig insliep. Mijn vader was dement en had net daarvoor een beroerte gehad waar hij niet meer van zou herstellen.
Of het hier nu officieel ging om euthanasie of niet weet ik niet (Naschrift: inmiddels wel want dit heet passieve euthanasie door middel van palliatieve sedatie). Ik denk het niet, want we hebben geen verklaring moeten ondertekenen voor zover ik weet.  Maar eigenlijk is dat allemaal totaal irrelevant. Mijn vader was namelijk de eerste die had geroepen “Maak er alsjeblieft een eind aan!” en dus hoefden we geen seconde na te denken over wat we moesten doen in deze situatie.
Voor mijn vader kon ik alleen maar blij en opgelucht zijn dat hij was gestorven voordat hij ons niet meer herkende en hij fulltime naar een verzorgingshuis had gemoeten. Hopelijk hebben de zoon en dochter van mijn moeders vriendin straks een vergelijkbaar acceptatiegevoel omdat zij het zelf zo wilde.

Misschien dat op een dag het voorgevoel van mijn ongeruste zus na de zoveelste keer wel een keer uitkomt en we onze moeder dood in bed aantreffen. Dat zou mooi zijn. Rustig in je slaap sterven aan ouderdom is in deze tijd volgens mij weinigen gegeven en dood gaan we tenslotte allemaal. Al gelden voor mij natuurlijk nog steeds de woorden die niet meer gelden voor de man (Harry Mulisch) die ze ooit uitsprak: “Het feit dat ik doodga, moet eerst nog bewezen worden.”

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie

 

Foto: Tonko



56. Get over it Pope!

Actualiteit - Religie/Geloof - Paus/Katholieke Kerk

 

Een groot denker

Het is altijd leuk om weer eens van onze paus te horen. Vorige week liet Benedictus XVI via een geschreven boodschap ter gelegenheid van de Werelddag van de Vrede (1 januari) ons weten dat euthanasie, abortus en het homohuwelijk zware bedreigingen voor de vrede zijn. Vandaag deed hij er tijdens een kersttoespraak nog een grote schep bovenop: "Homoseksuelen vernietigen de essentie van het menselijk wezen (...) door het openstellen van het huwelijk voor homostellen wordt het gezin tot in de kern bedreigd." We horen niet veel van deze man, maar als hij een keer iets zegt, is het ook meteen raak en o zo vernieuwend. Waarlijk een groot denker!

Hoop op een homovriendelijke paus

Natuurlijk was de homogemeenschap iets minder gecharmeerd van de uitspraken van de paus van vorige week en dat zal na zijn kersttoespraakje van vandaag niet veel beter zijn geworden. Maar tussen die twee heeft het natuurlijk nooit lekker geboterd. De hoop op een homovriendelijke paus is net zoiets als de hoop die ik ooit op mijn Kerstkaart van 2005 uitsprak: het door PAlestijnen en ISraëliërs gezamenlijk oprichten van het land PAIS (vrede). Beide zullen nog wel even op zich laten wachten, vrees ik.
Toch heeft de homogemeenschap wel een punt met haar verontwaardiging over de beschuldiging dat zij een zware bedreiging voor de vrede zou zijn. Als ik bijvoorbeeld kijk naar de geschiedenis en de rol van de Katholieke Kerk daarin en ik zet die af tegen de rol van de homo’s door de jaren heen, dan vraag ik me (retorisch) af wie van de twee nou een grotere bedreiging voor de vrede is geweest.
Als iemand tijdens het spelletjesprogramma “Ik hou van Holland” zijn teamleden zo snel mogelijk het woord “Katholieke Kerk” moet laten raden aan de hand van steekwoorden dan lukt dat vast wel: kruistochten, oorlogen, inquisitie, martelen, heksenvervolgingen, jodenhaat, passiviteit (tijdens WO II), kindermisbruik, hypocrisie, lafheid, doofpot, homofobisch, anti-abortus etc. De teamleden die bij “kindermisbruik” het woord nog niet geraden hebben, verdienen het niet om bij Linda de Mol in de show te zitten.
En om maar meteen een bruggetje vanuit de televisie-entertainment te maken: bij homo’s zou ik ook wel wat nare steekwoorden kunnen opsommen, maar dat is niet zo gek. Het zijn, met hun goede en slechte eigenschappen, tenslotte net mensen.

Homoseksuele mensen scheppen

Over één ding zijn de paus en ik het waarschijnlijk wel eens: als er bedreigingen zijn voor de vrede dan zullen ze van mensen afkomen. En onder die mensen zullen ongetwijfeld ook homo’s zitten. Maar als de beste man de wetenschappelijke ontwikkelingen een beetje had gevolgd, zou hij al lang hebben geweten dat homo’s al bij de geboorte bestaan.
Wat inhoudt dat als hij gelooft dat “zijn” God de mens heeft geschapen, hij ook zal moeten accepteren dat “zijn” God het blijkbaar nodig vond om ook homoseksuele mensen te scheppen. Dus ik zou zeggen “Get over It Pope!” en richt al je energie, in zoverre nog aanwezig in een 85 jaar oud lijf, op zaken die wél van belang zijn voor het in stand houden van de wereldvrede.

Dementie

Mijn God, wat zou de paus met al zijn macht en invloed een hoop goede daden kunnen verrichten zeg. Alleen al in Zuid-Amerika zou hij zich fulltime kunnen inzetten voor de strijd tegen armoede, corruptie, drugsmaffia, schending van mensenrechten, het ombrengen van straatkinderen etc. In plaats daarvan mogen we een paar keer per jaar genieten van zijn clichétoespraakjes. Volgende week met Kerst mag hij wederom opdraven voor zijn Urbi et Orbi speech en kunnen we tijdens het opdreunen van zijn zegen in zestig talen opnieuw checken of hij nog geen last heeft van (beginnende) dementie.
Wat voor president Obama gold in nijn een na laatste column (klik hier) geldt net zo goed voor de paus: toespraken maken geen indruk. Actie wel.
Geef mij straks als opvolger van Benedictus XVI maar een “jonge” (55-), moderne, Out-of-the-Box denkende paus met visie, lef en zelfkritiek. Zo eentje die tijdens zijn Urbi et Orbi toespraak verrast door opeens ook de homo’s te zegenen. Houd de dag in de gaten waarop dit gebeurt: de dag waarop Pinksteren en Pasen samenvallen.

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

Kerstkaart Tonko 2005 We Have a Dream: Palestina en Israël vormen nieuw land PAIS (foto: Tonko)

 

15. Dood wakker worden

Privé - Familie - Ouderdom en vergankelijkheid - Dood en overlijden

Ik wil niet oud worden

“Ik wil niet oud worden” zei mijn moeder laatst tegen me. “Dat is nu een beetje te laat, mama” zei ik. Mijn moeder is 82. Ze had op televisie gezien hoe iemand gereanimeerd werd en dacht meteen: dat wil ik niet. Een hele geruststelling.

Ik ben 25 jaar geleden hospik in militaire dienst geweest, maar ik hoef nu dus niet bang te zijn dat ik ooit geknield naast mijn moeder in mijn geheugen moet gaan graven over hoe dat reanimeren ook alweer ging. Mijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is. Over oud worden gesproken.

 

Vreselijk

Ik wil ook niet oud worden. Elke keer als ik mijn moeder hoor praten over de steeds erger wordende lichamelijke klachten van haar en iedereen om haar heen of over wie er nu weer ziek of dood is, dan besef ik dat.

Ik heb ook zo’n moeder die vaak dingen zegt als: “Weet je dat de moeder van de buurjongen van de vroegere werkster van tante Mies ook kanker heeft?” “Sorry mama, maar ik heb geen idee over wie je het hebt en eerlijk gezegd interesseert het mij ook niet.” Vaak luister ik braaf, want ik hou van mijn moeder. Maar soms heb ik er even geen zin in en ben ik bot.

Nee, ik wil ook niet oud worden. Je wereld wordt steeds kleiner en je leven brokkelt letterlijk elke dag af. Vreselijk. Ik heb ook helemaal niets met die reclames die je vertellen wat je met je geld moet doen na je pensioen. Volgens mij moet je vooral gewoon zorgen dat je voor je 65e hebt geleefd. Of 67e moet ik nu zeggen natuurlijk. Ook dat nog. Mensen gaan steeds later met pensioen en de druk om dan nog iets van je leven te maken wordt alsmaar groter. Ja, na je pensioen begint het genieten pas echt!

 

Morgen begin ik

Ik zie het al voor me. Heb ik jarenlang geld lopen sparen voor na mijn pensioen en dan ben ik 68 en voel ik op een dag wat steken in mijn borst en word ik de volgende ochtend dood wakker. Alles voor niets gespaard. Al zullen mijn kinderen een andere mening hebben. Mij niet gezien. Het maakt niet uit dat ik nu niet lekker in mijn vel zit. Ik moet nu leven. Ik moet nu genieten.

 

Of zoals de luie beer tegen het ijverige varkentje uit een verhaal van Max Velthuijs zei: “Morgen begin ik!”

 

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!
Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.

 

Foto: Tonko