293. Daten moet je zien als een spel (3/3)

Privé - Dating - Familie/Gezin - Friendzone

Steeds terugkerende discussie over daten

Met een goede vriend heb ik al jarenlang een steeds terugkerende discussie over hoe je moet daten. Heel kort gezegd komt het op het volgende neer: waar ik van mening ben dat je met daten altijd jezelf moet zijn met als uitgangspunt dat je op die manier op een dag die ene vrouw tegen het lijf zult lopen die jou helemaal leuk vindt en accepteert zoals je bent, zegt hij dat dat bij vrouwen niet zo werkt en dat je daten moet zien als een spel dat je moet leren zien te spelen om te kunnen krijgen wat je wilt. Waarop ik dan uiteraard steeds antwoord dat ik helemaal geen spel wil spelen...

 

Heuse midlife crisis

De vriend is net als ik al een tijd geleden gescheiden met als groot verschil dat hij daarna in een heuse midlifecrisis terechtkwam. Zo eentje waarin hij besloot om alles anders te gaan doen dan hij tot dan toe had gedaan. Dus waar hij tot die tijd een brave getrouwde man met vier kinderen in een stabiel doch voorspelbaar en saai leventje was geweest, ging hij nu opeens elk weekend helemaal uit zijn dak via een nieuwe-mensen-leren-kennen-site. Elk weekend ging hij met een grote groep nieuwe mensen (waaronder veel singles en dus ook veel single vrouwen) de hort op om met elkaar de meest uiteenlopende activiteiten te ondernemen (dansen, bungeejumpen, waveboarden, parachutespringen enzovoort).

Hoe vaak ik van hem de afgelopen jaren wel niet dingen heb gehoord als: “Tonko, ik was eerst net als jij: veel te braaf, veel te lief en veel te gevoelig. Maar inmiddels ben ik erachter dat vrouwen dat helemaal niet willen en dus ben ik veranderd. Ik heb trucjes geleerd die helpen bij het daten en versieren en écht serieus Tonko: het werkt!”

Mijn vriend vertelde me ook dat hij er eigenlijk toevallig achter was gekomen dat (te) lief en attent zijn naar zijn dates niet werkte. Dat ontstond op die momenten dat hij moe was en even geen zin had in al dat datinggedoe waardoor hij het contact met bepaalde vrouwen op een nogal botte manier begon af te kappen. Tot zijn verrassing ontdekte hij hierbij dat hoe botter en ongeïnteresseerder hij tegen vrouwen deed, hoe meer hij bij deze vrouwen in trek leek te komen.

Nu komt het regelmatig voor dat ik een andere mening blijk te hebben dan veel mensen om mij heen, maar in dit geval zou het mij gek genoeg niet verbazen als veel mensen (vrouwen!) mij op papier althans in deze discussie gelijk zouden geven. Die kunnen het feit dat ik mij al die jaren heel eigenwijs heb vastgehouden aan mijn principe dat ik ongeacht alles altijd mezelf wil blijven zijn, kortom wel waarderen. Althans, dat zullen ze beweren...

 

Kern van waarheid

Toch is het grappig dat hoe sterk ik in al die jaren mijn standpunt ook heb verdedigd tegenover mijn vriend ik altijd in mijn achterhoofd heb geweten dat in zijn overtuigde mening natuurlijk ook wel degelijk een kern van waarheid zit.
Altijd jezelf zijn en zo de vrouw van je leven vinden, is in feite net zo naïef als denken dat altijd jezelf zijn tijdens sollicitatiegesprekken je jouw droombaan zal gaan opleveren. Of je het wilt of niet, je zult je toch vaak moeten aanpassen (positief) dan wel jezelf verloochenen (negatief) om iets te kunnen bereiken.
Hierop aansluitend zal er ook altijd een verschil blijven tussen wat veel mensen zeggen dat ze willen en wat ze daadwerkelijk willen. En ik moet mijn vriend gelijk geven dat dat op het gebied van daten en vrouwen zeker het geval is. Waar menig vrouw zal beweren dat ze A zoekt in een man zal ze ondertussen toch stiekem op B hopen (en vice versa zal dit ook gelden hoor). Dit heeft ook met sociaal wenselijk gedrag te maken.
Zo zullen er weinig vrouwen zijn die hardop durven te beweren dat ze bij een man eigenschappen als bijvoorbeeld lief, vriendelijk, attent, eerlijk, integer, empathisch en betrouwbaar niet aantrekkelijk vinden. Wat ook wel logisch is, aangezien dit een voor een sociaal wenselijke eigenschappen zijn die in onze maatschappij hoog staan aangeschreven en die je geacht wordt te hebben én te waarderen.
En toch is het geen geheim dat diverse vrouwen een zwak hebben voor een bepaald soort type mannen dat helemaal niet zo lief, vriendelijk, attent, eerlijk, integer, empathisch en betrouwbaar is. Noem het de onweerstaanbare, onvoorspelbare, avontuurlijke en mysterieuze mannen: mannen die vaak bot, kortaf, egocentrisch, arrogant, onattent, afstandelijk en onbetrouwbaar zijn, maar o zo woest aantrekkelijk. Iedereen kent wel een of meer vrouwen in zijn/haar omgeving (of is er zelf een) die op dit soort mannen valt (en het wellicht ook toegeeft).

Het gevaar van de friendzone

Sowieso heeft mijn vriend in één ding absoluut gelijk: als je uit bent op een intieme relatie met een vrouw moet je zeker in het begin van het contact koste wat het kost uit haar “friendzone” zien te blijven. Voor wie deze term niet kent: dit houdt dus in dat je moet voorkomen dat je met haar een vriendschappelijke band ontwikkelt (de friendzone) waardoor je je kansen verspeelt op meer dan dat.

Kijkend naar mijn leven is het gevaar van terechtkomen in de friendzone bij vrouwen voor mij altijd aanwezig geweest. Bij vrijwel alle vrouwen waar ik in mijn leven een band mee heb gehad (of nog heb), zat ik binnen de kortste keren in haar friendzone (mijn kinderen zouden zeggen: “Papa, je bent zo énorm gefriendzoned!”). 

Dit belanden in de friendzone gaat vanzelf, mede door mijn (zacht) aardige persoonlijkheid en karakter: als ik iemand leuk vind - zowel man als vrouw - word ik nieuwgierig en wil ik hem/haar eerst goed leren kennen. En dat gebeurt door het tonen van belangstelling, het (soms eindeloos) stellen van vragen en het voeren van diepgaande gesprekken en voilà: daar is de friendzone!

Nou is in de friendzone belanden natuurlijk helemaal niet erg als het gaat om vrouwen waar ik verder geen (andere) interesse in heb. En die zijn er in mijn leven gelukkig genoeg geweest, wat mij diverse goede vriendschappen met vrouwen heeft opgeleverd. Want ja, ik behoor tot die groep mensen die vindt én weet dat vriendschappen tussen mannen en vrouwen mogelijk zijn zonder dat er meer speelt. Al denk ik wel dat gemiddeld genomen vriendschappen tussen mannen en vrouwen anders zijn en bijvoorbeeld een andere dynamiek hebben dan die tussen mensen met hetzelfde geslacht. 
Maar daar waar het een enkele keer voorkwam dat ik met een bepaalde vrouw misschien wel meer zou willen, was het gevaar van het terechtkomen in de friendzone natuurlijk wél een probleem en een frustrerende ervaring (zie bijvoorbeeld column 5).
Afgelopen halfjaar had ik nog een paar ontmoetingen met een spannende doch zeer aparte, vreemde, naar eigen zeggen hoogsensitieve vrouw (zie deel 1 in column 291) die me op een gegeven mailde dat ze wel verliefd was geworden op mijn karakter maar verder niet. De mail rondde ze vervolgens "prachtig" af met soort "het-ligt-niet-aan-jou-maar-aan-mij-passage" die voor menig man die in zijn leven meer dan eens is gefriendzoned pijnlijk herkenbaar zal zijn: “Geef de moed niet op want er is een vrouw op deze wereld die wel verliefd op jou gaat worden. Je bent namelijk een mooi, bijzonder en prachtig mens dat veel liefde te bieden heeft en liefde verdient.” Ouch, that hurts! Het ironische aan dit geheel is dat deze vrouw waarschijnlijk dacht dat ze mij met deze mail op een hele vriendelijke en empathische wijze afwees, terwijl ik me er juist extra gekwetst door voelde. Eerlijk gezegd had ik tien keer liever gehad dat ze mij had verteld dat het niet ging werken omdat ze mij een enorme lul vond. Dat had ik een stuk minder pijnlijk gevonden.
Desalniettemin geloof ik nog steeds in de mogelijkheid om vanuit een vriendschap een échte relatie te ontwikkelen. Een volgorde die nog steeds het beste bij mij past, al besef ik daarbij maar al te goed dat dat voor de meeste vrouwen (én mannen) niet geldt. Bij de met afstand meest voorkomende volgorde bij het tot stand komen van een relatie draait het tenslotte om: éérst de aantrekkingskracht voelen (een veel gehoorde opmerking bij datingprofielen van vrouwen: "Het draait allemaal om chemie!") en dan pas elkaar goed leren kennen. Waarmee je meteen met afstand de meest voorkomende oorzaak beet hebt van het mislukken van relaties. Iemand vooral uitkiezen op de uiterlijke verschijning biedt geen enkele garantie op een mooie, langdurige relatie. Waarmee ik overigens niet zal beweren dat ik niet let op uiterlijk. Uiterlijk is en blijft bij partnerkeuze een zeer belangrijke factor.

 

De liefste jongen

Helaas kent mijn oudste zoon het gevaar van de friendzone ook. Meer dan vijf jaar geleden schreef ik hierover al (zie column 76) toen een meisje waar hij hopeloos verliefd op was hem vertelde dat ze hem de liefste jongen vond die ze kende (auw, auw, friendzone signaal nummer 1).

Inmiddels gaat het overigens hartstikke goed met mijn oudste zoon. Hij is bezig met het opzetten van een eigen bedrijfje op het gebied van fitness en ik ben enorm trots op hem.

Maar op het gebied van de liefde blijft hij met vriendinnetjes vooralsnog best kwetsbaar door met name zijn romantische inslag. Die hij overigens heeft van zijn vader die vroeger ook zo was (maar die inmiddels door levenservaring een stuk realistischer geworden is). Hierdoor heeft mijn zoon vaak veel te hoge verwachtingen van liefde en relaties, wat dan uiteraard alleen maar weer kan leiden tot de nodige teleurstellingen (zie ook column 99).

Een ander gevaar is dat hij te lief en te attent is en teveel wil (ook allemaal herkenbaar) waardoor zijn vriendin zich onder druk voelt gezet en het vervolgens maar uitmaakt. Iets wat onlangs is gebeurd, maar wat wellicht nog een positief staartje kan gaan krijgen. Ze houden namelijk nog steeds veel van elkaar, maar het is allemaal nogal gecompliceerd. Bijvoorbeeld omdat ze beiden behoorlijke denkers zijn (ook iets wat mijn zoon ook weer van mij heeft) en zij daarnaast al heel veel in haar leven heeft meegemaakt voor zo'n jong iemand.

Cliché, maar gelukkig is mijn zoon nog jong en heeft hij zijn hele leven nog voor zich waardoor hij nog alle tijd heeft om te leren over hoe het in de liefde precies werkt. Mijn eerder genoemde vriend zou wel weten welke adviezen hij hem zou geven, maar vooralsnog kan mijn zoon van zijn vader gelukkig ook nog wel het een en ander leren (al is het alleen al hoe hij bepaalde dingen níet moet doen). Al moet mijn zoon er dan wel voor openstaan, want mijn God wat is hij stronteigenwijs. En van wie hij dat nou weer heeft…?

Tonko

Wil je reageren op deze column? Ik hoor graag jouw mening!

Klik onderaan dit blog op "(Geen) opmerkingen" en plaats je reactie.